Πρώτη Ιανουαρίου 2008 ώρα μία και μισή πρωϊνή.
Ένα αγαπημένο χέρι μου χάρισε μια ταμπακιέρα. Πορτοκαλί. Όπως και η γραμμή στο φίλτρο.
Θυμήθηκα το πρώτο τσιγάρο στην προεφηβεία μου. Τότε ήταν το δικό μου χέρι που πρόσφερε τσιγάρο. Κάτω από τον πλάτανο του δημοτικού που τώρα έχουν κόψει.
Συγκινήθηκα. Στα τριανταένα μας είμαστε εικοσιεφτά χρόνια φίλες.
Καμμιά φορά νιώθω οτι είναι παραπάνω από μια ζωή.
Μου είπε τα χριστούγεννα πιο τραγούδι θέλει να ακούμε στην κηδεία της.
Λύγισα και άλλαξα κουβέντα. Δεν της είπα πως η αγάπη μου γι΄αυτήν είναι τόσο μεγάλη που πλανιέται στο σύμπαν.
Έτσι αν φύγει πρώτη θα βρεί την αγάπη μου εκεί που θα πάει και όλα θα της μοιάζουν οικεία.
Αν φ’υγω εγώ θα έχει τριγύρω την αγάπη μου να τη ζεσταίνει.
Το 2007 μου έκανε ένα υπέροχο δώρο. Γέννησε τον βαφτισημιό μου. Ολοκληρώθηκε με αυτήν την γέννηση και χάρισε σε όσους την αγαπάμε απέραντη ευτυχία.
Κοιτάζω την πορτοκαλί ταμπακιέρα. Βλέπω σε μια τόσο μικρή ορθογώνια εικόνα όλα τα δώρα που μου έχει κάνει.
Σ΄ευχαριστώ που είσαι φίλη μου. Κάνεις τα πάντα να μοιάζουν ευκολότερα…
trelofantasmeni είπε,
Ιανουαρίου 3, 2008 στο 1:43 μμ
Αυτές οι φιλίες είναι που μας γεμίζουν τόση αγάπη και την αίσθηση οτι τελικά δεν είμαστε μόνοι στον κοσμο , υπάρχει μία ψυχή που μας νιώθει και μας νοιάζεται…να κρατήσεις αυτή τη φιλία για πάντα κοντά σου και μέσα σου.
Μία καλή χρονιά να έχεις κουκλίτσα μου.
lisadel είπε,
Ιανουαρίου 3, 2008 στο 7:10 μμ
Σ΄ευχαριστώ για τη στήριξη που μου δίνεις.
Θα κανονίσουμε κάτι για την πανσέληνο να θυμηθούμε τα καλοκαιρινά μας. Έτσι για το καλό του χρόνου.