ΧΩΡΙΣ ΕΜΠΝΕΥΣΗ

Έχω τόσα μα τόσα πολλά να πω. Τόσ α πολλά να εκφράσω . Όμως δεν μπορώ. Ή στείρα έμπνευσή μου με περιγελά. Δέθηκε ο κόμπος στο λαιμό , τα δάχτυλά μου βάρυναν , τα μάτια μου ταξιδεύουν και η σκέψη μου, αχ η σκέψη μου χοροπηδάει σαν χαρούμενη παιδούλα σε λουλουδιασμένο κήπο. Σε μια στιγμή μπερδεύεται σε σκοτεινό λαβύρινθο αποζητώντας μάταια την έξοδο. Την άλλη στιγμή πέφτει στον βούρκο νιώθοντας όλη την αηδία και την βρώμα, έτσι όπως νιώθω για την κοινωνία . Για όλα τα δρώμενα για όλες τις αδικίες για όλους τους επιφανείς . Για όλους τους φελλους που επιπλέουν νομίζοντας πως ξεχωρίζουν με την ελαφρότητά τους.
Ξαφνικά πάλι ο λαβύρινθος. Όπως ακριβώς νιώθω όταν βρίσκομαι σε απόγνωση. Όπως νιώθω σε κάθε απογοήτευση. Σε κάθε αποχωρισμό. Σ ε κάθε αποτυχία.
Να ΄σου και ο κήπος . Σαν την ημέρα που κέρδισα μετάλλειο στον αγώνα. Γελάγαμε , κλαίγαμε, χοροπηδούσαμε, μεθύσαμε. Όπως νιώθω όταν βλέπω αυτούς που αγαπώ, όταν μυρίζω μεθυστικά αρρώματα γεμάτα εικόνες από το ευτυχισμένο παρελθόν, όταν γράφω blogakia.
Γιατί η σκέψη μου με προδίδει σήμερα? Τι το διαφορετικό έγινε?
Οι εικόνες  έρχονται χωρίς σειρά αποκαλύπτοντάς μου τη δυσαρμονία της ζωής μου. 
Ευτυχία ,δυστυχία, χαρά, λύπη,πόνος,γαλήνη, απόγνωση και ξανά από την αρχή. Έμπνευσή μου θα σε καλέσω άλλη ώρα…  

Ένα ταξίδι

Μου έτυχε και εμένα να ταξιδέψω με ιστιοφόρο. Όχι δεν έχω την οικονομική άνεση για διακοπές. Πήγα για δουλειά. Ημουν βοηθός skipper . Την θέση την πήρα αξιοκρατικά. Είχα δεσμό με τον skipper.
Έτσι κάναμε μεταφορά από Ρόδο Καλαμάκι και από Καλαμάκι Κέρκυρα. Πρέπει να αναφέρω πως ο δεσμός μας ήταν ένα φλας . Δεν είχαμε χρόνο λόγω της δουλειάς του να γνωριστούμε γι΄αυτό χωρίς να έχω ιδέα από πανιά σκάφοι και θάλασσες πήγα να δουλέψω μαζί του.
Η αλήθεια είναι πως με σπρώξανε για να μπω στο σκάφος -δεν θυμάμαι ποιός- αφού φοβόμουν να πατήσω τη σανίδα. Πριν προλάβω να καταλάβω τι είχε γίνει μου φωνάζουν τράβα το σκοινί και χωρίς να ξέρω τι εννοούσαν βρέθηκα -κατά λάθος μάλλον- να μαζεύω τα σκοινιά που ήταν δεμένο το σκάφος και ο καπετάνιος να φωνάζει καλό ταξίδι. Είχαμε ξεκινήσει και ήταν πανέμορφα. Αφού περιεργάστηκα το μέρος ρώτησα τα βασικά και έκατσα να απολαύσω το ταξίδι. Όλα ήταν υπέροχα. ο ήχος της θάλασσας , ο ουρανός,  ακόμα και ο θόρυβος της μηχανής μετά από λίγη ώρα μου φαινόταν ρυθμικός. Μιλάγαμε γελούσαμε και όλα έδειχναν οτι θα τα περνάγαμε καλά. Το μόνο πρόοβλημα οτι ζαλιζόμουν να μπω στην καμπίνα αλλά δεν με ενοχλούσε καθόλου να είμαι στο κατάστρωμα και να ρουφάω άπληστα τις εικόνες που ξεδιπλώνονταν μπροστά μου.
ΜΜετά από δύο ώρες ένιωθα οτι ήμουν καιρό στο σκάφος και όλα μου φαίνονταν γνωστά. Είχα εξοικιωθεί απίστευτα με την όλη κατάσταση. Οι ώρες πέρναγαν και το δέσιμό μου με την θάλασσα γινόταν πιο έντονο. Χωρίς ανέσεις και επικοινωνία με τον έξω κόσμο φάνταζε σαν να είχα πάρει άδεια από την ζωή μου και τον χρόνο για να μπω ανάμεσα από τη θάλασσα και τον ουρανό. Ένιωθα απίστευτα μικρή μπροστά στο μεγαλείο και τη δύναμη της θάλασσας ταυτόχρονα όμως ήμουν πολύ δυάτή μέσα μου λες και η θάλασσα μου έδινε ενέργεια. Η νύχτα ήταν μαγική. Λίγο πριν έρθει έστρωσε ο ουρανός βιολετιά χαλιά και η θάλασσα ασήμιζε περιμένοντάς την. Εγώ σιωπηλός θεατής , παρακολουθούσα τον ερχομό της  με δέος. Όταν ο ήλιος τελείωσε με μεγαλωσύνη την αναχώρησή του ,ήρθε η μαγική νύχτα συνοδευόμενη από τους πιστούς της αλχημιστές. Το φεγγάρι και τα αστέρια καμάρωναν για τη θέση τους θυμίζοντάς μου πόσο μικρή  και ασήμαντη ήμουν.
Η εξάντληση με είχε καταβάλει. Δεν μπορούσα να φάω ή να κοιμηθώ. Ομως μια αόρατη ενέργεια με βοηθούσε να απολαύσω τις στιγμές παρόλη την εξαθλίωση.
θυμήθηκα το survivor έτσι αποκομμένη που ήμουν από τον κόσμο..Κοιμήθηκα δίπλα από τη θάλασσα για μια ώρα σκεπασμένη με ένα μπουφάν και πλημυρισμένη από το συναίσθημα της ασφάλειας που μου πρόσφερε απλόχερα η ένωση του ουρανού και της θάλασσας. Οι επόμενες δύο μέρες συνεχίστηκαν με τους ίδιους ρυθμούς και εμπλουτίστηκαν με χιλιάδες εικόνες που τις έκανα φυλαχτό στην καρδιά μου. Το δεύτερο ταξίδι με βρήκε πιο έμπειρη και πιο δυνατή. Μπορουσα να φάω και να κοιμηθώ εν πλω καλύπτοντας τις βασικές μου ανάγκες.Η απόλαυση συνεχίστηκε..Λίγο πριν την Κ’ερκυρα με υποδέχτηκαν δελφίνια . Απίστευτα έξυπνα κατάλαβαν τη μοναξιά μου και μου έδειξαν την αγάπη τους προς τον άνθρωπο. Μεγάλη αγάπη , περοσσότερη από αυτήν που νιώθουμε οι άνθρωποι μεταξύ μας. Ημουν ευτυχισμένη που το ζούσα. Μετά από ώρα με χαιρέτησαν με τον μοναδικό και απερίγραπτο τρόπο τους αφήνοντάς με με ένα γλυκό χαμόγελο. Το ταξίδι μου τελείωσε μετά από λίγο αντικρυζοντας την μαρίνα της Κέρκυρας στολισμένη λες και με περίμενε να με υποδεχθεί. Οάνθρωπος δεν πρέπει να ζει μακριά από τη φύση του . Οι εικόνες και οι εμπειρίες που πήρα από αυτό το ταξίδι μου φτάνουν για μια ζωή…  Όσο για τον καπετάνιο….έκανε δικό του ταξίδι καπνίζοντας φούντα συνεχόμενα αποκλύοντας την μεταξύ μας επικοινωνία κάνοντάς με να πατήσω delet στην παρουσία του.   

Μια εμπειρία

Κάποτε μου συνέβη να ερωτευθώ. Πετούσα στα σύννεφα. Σε όλο μου το κορμί χτυπούσαν τρελά χίλιες καρδιές όταν τον συναντούσα. Ήταν ο απόλυτος έρωτας.
Εγώ ήμουν 21 και αυτός 44. Αταίριαστες ηλικίες. Το έβλεπα το ένιωθα. Ήταν τρελό αλλά δεν μπορούσα να αντισταθώ. Αν πίστευα στα μάγεια θα ορκιζόμουν οτι τα είχε χρησιμοποιήσει πάνω μου. Όμως δεν πιστεύω.
Τα προβλήματα πολλά. Εγώ ιδεολόγος , ανύπαντρη μητέρα, εργαζόμενη με πολλά χρέη, και προσπάθώντας να τελειώσω το νυχτερινό λύκειο , ήμουν εξαντλημένη. Αυτός μεγαλοεπιχειρηματίας, μικρόμυαλος, με κόμπλεξ, ζήλια, άσωτη ζωή, δεν υπολόγιζε κανέναν σωστός έμπορος στα πάντα.
Δεν είχε το πνευματικό επίπεδο να με πλησιάσει και πονούσα. Πονούσα γιατί ενώ τον σιχαινόμουν σαν άνθρωπο, τον ήθελα απεγνωσμένα.
Το σεξ μαζί του ήταν θεϊκό. Πράγματι, άγγιζα τον παράδεισο όταν ενωνόμουν μαζί του.
Γενικότερα είχαμε ένα περίεργο δέσιμο. Στον ύπνο μου ένιωθα αν έχει κάτι. Πάντα ένιωθα τα πάντα γύρω από αυτόν. Παρόλα αυτά ήταν πολύ ρηχός για μένα. όσο περνούσε ο καιρός τον αγαπούσα και τον σιχαινόμουνα περισσότερο . Και αυτό ήταν το μαρτύριό μου. Μισούσα τον εαυτό μου. Πονούσα, υπέφερα. Έφτασε το τέλος. Έφυγα. Νόμιζα πως γλίτωσα. Γελάστηκα. Ήμουν έκγυος… Απόγνωση… Να το ρίξω δεν μπορούσα να το κρατήσω δεν ήθελα από έναν τόσο μεγάλύτερο με τόσο παλιές ιδέες. Φοβόμουν ,ήμουν σίγουρη , οτι θα χρησιμοποιούσε τα λεφτά του για να μου το πάρει ή για να με κάνει οτι θέλει. Είχα και το γιο μου να σκεφτώ. Έτσι έκανα την επέμβαση, στο ίδιο χειρουργείο που είχα γεννήσει. Έγινα κομμάτια… Πήγα μόνη μου . Δεν ήθελα να μοιραστώ τον πόνο μου με κάποιον που δεν το άξιζε , αλλά ούτε με αυτούς που με αγαπούσαν…Το γεγονός με σημάδεψε για πολύ καιρό. Αυτός για τα επόμενα 2 χρόνια μου ζητούσε να βγούμε. Όταν αρνιόμουν μου έλεγε ‘εμεις οι δυό θα είχαμε παιδί τώρα’. Γινόμουν ράκος. Αλήθεια που δεν βοήθησε δεν με πείραξε ούτε που αδιαφόρησε. Το οτι έριχνε λάδι στη φωτιά ήταν αυτό που λέμε μου έριχνε κλοτσιά να πάω πιο κάτω. Βέβαια όλα αυτά τα έκανε γιατί με αγαπούσε. Έτσι τον βόλευε να λέει. Μετά τα δύο χρόνια ηρέμησαν τα πράγματα. Εγώ συνέχιζα να τον μισώ, και αυτός ερχόταν στη δουλειά μου και με έβλεπε που και που χωρίς να με ενοχλεί.
Συνεχίσαμε έτσι άλλα δύο χρόνια . Την τελευταία φορά που τον είδα σιγουρεύτικα οτι ξέμπλεξα πια. Ούτε καν του μίλησα. Πόσο έξω έπεσα… Μετά από μια εβδομάδα ήρθαν οι φίλοι του και με κάλεσαν στην κηδεία του. Πήγα να σιγουρευτώ οτι ήταν νεκρός. Βλέπετε ένιωθα οτι με είχε σκοτώσει πριν χρόνια κι έτσι ίσως και να επιθυμούσα τον θάνατό του. Τον είδα. Κι εκεί άρχισαν όλα πάλι. Ήμουν ακόμα ερωτευμένη. Όχι αρρωστημμένα. Απλά όπως είδη ανέφερα με την χειρότερη μορφή του έρωτα.Αν ζούσε θα μου έδινε την ευκαιρία να του πω αυτά που έχω μέσα μου και ίσως έτσι να τον ξεπερνούσα. Είμαι σίγουρη οτι θα τον ξεπερνούσα. Πεθαίνοντας όμως άφησε μέσα μου μια μισοτελειωμένη κατάσταση .Τον έρωτά μου για κείνον. Τα παράπονα που δεν του έκανα. Το γιατί μου φέρθηκε έτσι. Γιατί… Έφυγε και με κράτησε δέσμια στον έρωτά του.

ο απλος ανθρωπος

 

Είχες μια πολύ κουραστική μέρα.Ισως πολύ κουραστικά χρόνια. Χρόνια που πέρασαν και εσύ δούλευες ,

υπηρετούσες , εξυπηρετούσες για να έχεις τις υποχρεώσεις σου πληρωμένες.Τώρα πρέπει να ξεκουραστείς.

 Έχει περάσει η ώρα , θα μείνεις σπίτι. Μάλλον τα χρόνια πέρασαν και παραμένεις στα σίγουρα. Σπίτι ,

τηλεόραση, παντόφλες.
Όταν η μιζέρια σε καθηλώνει στην πολυθρόνα τότε γίνεσαι δικαστής. Περνάνε από μπροστά σου οι ζωές των

άλλων και εσύ καλός συμβουλάτορας, έντιμος στη ζωή σου(αφού ούτε που είχες ξανακούσει τέτοια πράγματα)

 μεταμορφώνεσαι σε υπερασπιστή του αδικημένου ξεσπώντας με οργή και κοροιδία απέναντι στο θύτη.

Βέβαια μετά από την πολύ πείρα που αποκτάς στο αντικείμενο, γελάς με απάθεια βλέποντας αξιοπρέπειες

 να χάνονται μπροστά σου όντας πλέον ειδικός στους ψεύτες και στα τρικ.Η δύναμή σου μεγάλη. Είσαι σε

καλύτερη θέση. Μπορεί να μην έχεις πετύχει τίποτα στη ζωή σου. Μπορεί να σκύβεις το κεφάλι στα πρέπει

 της κοινωνίας. Μπορεί να έχεις ξεχάσει τα όνειρά σου. Mπορεί να είσαι δυστυχισμένος , ίσως και όλοι οι άλλοι

 δίπλα σου. Όμως δεν είσαι εσύ το θέμα . Εσύ είσαι στο σπίτι σου και δεν έδωσες δικαίωμα να σε σχολιάσουν.

 Εξ΄άλλου εσύ κρατάς το τηλεκοντρόλ. Προτρέπεις να εμφανιστούν υπολείματα ανθρώπων μπροστά σου, να

ξεδιπλώσουν τη χαμένη ζωή τους σίγουρος οτι έτσι βοηθάς τους γύρω σου. Αν όχι αυτούς που γίνονται κουρέλι

 μπροστά σου , τότε σίγουρα τον γεμάτο πρόστυχη κατανόηση παρουσιαστή. Βλέπεις, είναι ήδη γνωστός , με

υψηλό κασέ κι όλα αυτά χάρη σε σένα . Χάρη στην σωστή κρίση σου τον ανέβασες εκεί που είναι .

 Μπράβο σου . Έτσι κι αλλιώς κάποιοι άλλοι δικαστές ευνουχίσαν τα όνειρά σου πριν χρόνια . Σίγουρα

πόνεσες πολύ τότε. Πάλεψες και στον αγώνα σου να επιβιώσεις ξέχασες οτι είσαι άνθρωπος.

Σε συμπονώ, αλλά ζητώ μια χάρη.
Όταν κλείνεις την τηλεόρασή σου, σταμάτα να δικάζεις και να επεμβαίνεις. Εκεί έξω υπάρχουμε ακόμα οι

άνθρωποι και μας ενοχλείς στην προσπάθειά μας να παραμείνουμε ελεύθεροι και αξιοπρεπείς.

ΓΝΩΡΙΜΙΑ

Από μικρή ξεκίνησα με όνειρα, πάθη, αξίες για να διανύσω την πορεία που μου έχει δωθεί. Στην ως τώρα πορεία μου κατάφερα να μη με προδόσω. Με κόπο , θυσίες ,πυγμή και πολύ δουλειά είμαι ένα βήμα πριν από το να ολοκληρώσω τα όνειρά μου. Δυστυχώς αυτός ο αγώνας μου άφησε σημάδια.Έπεσαν οι αντοχές μου. Έτσι σκέφτηκα εσάς για να λυτρωθώ από όσα με πνίγουν. Η μοναξιά και η αδικία θα μου φαίνονται λιγότερο σκληρές.  

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!