Μια εμπειρία

Κάποτε μου συνέβη να ερωτευθώ. Πετούσα στα σύννεφα. Σε όλο μου το κορμί χτυπούσαν τρελά χίλιες καρδιές όταν τον συναντούσα. Ήταν ο απόλυτος έρωτας.
Εγώ ήμουν 21 και αυτός 44. Αταίριαστες ηλικίες. Το έβλεπα το ένιωθα. Ήταν τρελό αλλά δεν μπορούσα να αντισταθώ. Αν πίστευα στα μάγεια θα ορκιζόμουν οτι τα είχε χρησιμοποιήσει πάνω μου. Όμως δεν πιστεύω.
Τα προβλήματα πολλά. Εγώ ιδεολόγος , ανύπαντρη μητέρα, εργαζόμενη με πολλά χρέη, και προσπάθώντας να τελειώσω το νυχτερινό λύκειο , ήμουν εξαντλημένη. Αυτός μεγαλοεπιχειρηματίας, μικρόμυαλος, με κόμπλεξ, ζήλια, άσωτη ζωή, δεν υπολόγιζε κανέναν σωστός έμπορος στα πάντα.
Δεν είχε το πνευματικό επίπεδο να με πλησιάσει και πονούσα. Πονούσα γιατί ενώ τον σιχαινόμουν σαν άνθρωπο, τον ήθελα απεγνωσμένα.
Το σεξ μαζί του ήταν θεϊκό. Πράγματι, άγγιζα τον παράδεισο όταν ενωνόμουν μαζί του.
Γενικότερα είχαμε ένα περίεργο δέσιμο. Στον ύπνο μου ένιωθα αν έχει κάτι. Πάντα ένιωθα τα πάντα γύρω από αυτόν. Παρόλα αυτά ήταν πολύ ρηχός για μένα. όσο περνούσε ο καιρός τον αγαπούσα και τον σιχαινόμουνα περισσότερο . Και αυτό ήταν το μαρτύριό μου. Μισούσα τον εαυτό μου. Πονούσα, υπέφερα. Έφτασε το τέλος. Έφυγα. Νόμιζα πως γλίτωσα. Γελάστηκα. Ήμουν έκγυος… Απόγνωση… Να το ρίξω δεν μπορούσα να το κρατήσω δεν ήθελα από έναν τόσο μεγάλύτερο με τόσο παλιές ιδέες. Φοβόμουν ,ήμουν σίγουρη , οτι θα χρησιμοποιούσε τα λεφτά του για να μου το πάρει ή για να με κάνει οτι θέλει. Είχα και το γιο μου να σκεφτώ. Έτσι έκανα την επέμβαση, στο ίδιο χειρουργείο που είχα γεννήσει. Έγινα κομμάτια… Πήγα μόνη μου . Δεν ήθελα να μοιραστώ τον πόνο μου με κάποιον που δεν το άξιζε , αλλά ούτε με αυτούς που με αγαπούσαν…Το γεγονός με σημάδεψε για πολύ καιρό. Αυτός για τα επόμενα 2 χρόνια μου ζητούσε να βγούμε. Όταν αρνιόμουν μου έλεγε ‘εμεις οι δυό θα είχαμε παιδί τώρα’. Γινόμουν ράκος. Αλήθεια που δεν βοήθησε δεν με πείραξε ούτε που αδιαφόρησε. Το οτι έριχνε λάδι στη φωτιά ήταν αυτό που λέμε μου έριχνε κλοτσιά να πάω πιο κάτω. Βέβαια όλα αυτά τα έκανε γιατί με αγαπούσε. Έτσι τον βόλευε να λέει. Μετά τα δύο χρόνια ηρέμησαν τα πράγματα. Εγώ συνέχιζα να τον μισώ, και αυτός ερχόταν στη δουλειά μου και με έβλεπε που και που χωρίς να με ενοχλεί.
Συνεχίσαμε έτσι άλλα δύο χρόνια . Την τελευταία φορά που τον είδα σιγουρεύτικα οτι ξέμπλεξα πια. Ούτε καν του μίλησα. Πόσο έξω έπεσα… Μετά από μια εβδομάδα ήρθαν οι φίλοι του και με κάλεσαν στην κηδεία του. Πήγα να σιγουρευτώ οτι ήταν νεκρός. Βλέπετε ένιωθα οτι με είχε σκοτώσει πριν χρόνια κι έτσι ίσως και να επιθυμούσα τον θάνατό του. Τον είδα. Κι εκεί άρχισαν όλα πάλι. Ήμουν ακόμα ερωτευμένη. Όχι αρρωστημμένα. Απλά όπως είδη ανέφερα με την χειρότερη μορφή του έρωτα.Αν ζούσε θα μου έδινε την ευκαιρία να του πω αυτά που έχω μέσα μου και ίσως έτσι να τον ξεπερνούσα. Είμαι σίγουρη οτι θα τον ξεπερνούσα. Πεθαίνοντας όμως άφησε μέσα μου μια μισοτελειωμένη κατάσταση .Τον έρωτά μου για κείνον. Τα παράπονα που δεν του έκανα. Το γιατί μου φέρθηκε έτσι. Γιατί… Έφυγε και με κράτησε δέσμια στον έρωτά του.

Advertisements

3 Σχόλια

  1. melomenos said,

    Νοέμβριος 20, 2006 στις 9:33 μμ

    Τι να κάνω με την σκέψη μου,που σε φέρνει όλο μπροστά μου;
    κι όλο με τα ψέματα να ξεχνώ τον θανατό σου.
    Πότε τάχα είσαι πλάι μου, πότε μεσ’την αγκαλιά μου
    πότε με το πλισέ ανοιξιάτικο φορεματάκι σου να ανεμίζει
    πότε με το θερινό μαύρο παλτό σου!
    Κι ότι και να κάνω, αγάπη μου
    ξύπνιος αν είμαι ή αν κοιμάμαι
    είσαι πάντα μεσ’την σκέψη μου ή σε βλέπω στ’όνειρό μου,
    πότε ζω με μιά ψευδαίσθηση ή το παρελθόν θυμάμαι,
    μα θυμάμαι και τον τάφο σου!
    Και θολώνει το μυαλό μου!
    Αχ τι μού’κανες θεέ μου!
    Μαζί μ’αυτήν πεθάνανε κι όλες οι χρυσές μου ελπίδες!
    Ναί, η πλάκα του τάφου σου δεν σκεπάζει μόνο εσένα αγάπη μου
    κοπέλα εικοσιτεσσάρων χρονών με τις ομορφιές σου, τις χάρες σου,
    τα μαλλιά τα χρυσαφένια σου,
    ενα πλάσμα αγγελόψυχο μετρημένο και σεμνό,
    μα σκεπάζει χίλια όνειρα, πού’χαμε πλέξει για μας…
    κι εσύ σκόρπαγες στους γύρω σου και στην ζωή μου ευτυχία και χαρά,
    που να’ξερα οτι θά’φευγες έτσι ξαφνικά για τους ουρανούς για τ’άγνωστο ταξίδι σου
    και θα μού’μενε εμένα για σύντροφος μόνο η συμφορά!
    Δεν θα ξεχάσω που μου έλεγες όταν σ’έκανα αθελά μου να δακρύζεις και να πονάς:
    -Μην στεναχωριέσαι αγάπη μου, είναι γλυκό το κλάμα για εκείνον που πονά
    πιό γλυκό κι από το γέλιο τού ευτυχισμένου!…
    Πού να’ξερες τώρα πόσο πονώ…

    Στο έγραψα αυτό για να δεις οτι δεν εισαι η μόνη,
    υπάρχουν κι άλλοι που εχουν περάσει κάτι παρόμοιο.
    κι εγω αυτό το έγραψα πριν απο πολύ καιρό,
    να μην σκέπτεσε ότι δεν πρόλαβες να ζησεις έναν έρωτα,
    αλλά να θυμάσε τις στιγμές που χάρηκες και έζησες μαζί του!
    καλό ξημέρωμα,
    καλώς σε βρήκα!

  2. lisadel said,

    Νοέμβριος 21, 2006 στις 9:23 πμ

    Να είσαι καλά. Δεν είναι απίστευτο πόσο δύναμη παίρνει η αγάπη με έναν θάνατο?

  3. melomenos said,

    Νοέμβριος 21, 2006 στις 10:32 πμ

    ναι πραγματικά
    όταν καταλάβεις οτι έχασες τον ανθρωπό σου
    τότε συνηδητοποιείς την αξία που έδινε στην ζωή σου όταν ήταν δίπλα σου
    καλημέρα σου


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: