Ένα ταξίδι

Μου έτυχε και εμένα να ταξιδέψω με ιστιοφόρο. Όχι δεν έχω την οικονομική άνεση για διακοπές. Πήγα για δουλειά. Ημουν βοηθός skipper . Την θέση την πήρα αξιοκρατικά. Είχα δεσμό με τον skipper.
Έτσι κάναμε μεταφορά από Ρόδο Καλαμάκι και από Καλαμάκι Κέρκυρα. Πρέπει να αναφέρω πως ο δεσμός μας ήταν ένα φλας . Δεν είχαμε χρόνο λόγω της δουλειάς του να γνωριστούμε γι΄αυτό χωρίς να έχω ιδέα από πανιά σκάφοι και θάλασσες πήγα να δουλέψω μαζί του.
Η αλήθεια είναι πως με σπρώξανε για να μπω στο σκάφος -δεν θυμάμαι ποιός- αφού φοβόμουν να πατήσω τη σανίδα. Πριν προλάβω να καταλάβω τι είχε γίνει μου φωνάζουν τράβα το σκοινί και χωρίς να ξέρω τι εννοούσαν βρέθηκα -κατά λάθος μάλλον- να μαζεύω τα σκοινιά που ήταν δεμένο το σκάφος και ο καπετάνιος να φωνάζει καλό ταξίδι. Είχαμε ξεκινήσει και ήταν πανέμορφα. Αφού περιεργάστηκα το μέρος ρώτησα τα βασικά και έκατσα να απολαύσω το ταξίδι. Όλα ήταν υπέροχα. ο ήχος της θάλασσας , ο ουρανός,  ακόμα και ο θόρυβος της μηχανής μετά από λίγη ώρα μου φαινόταν ρυθμικός. Μιλάγαμε γελούσαμε και όλα έδειχναν οτι θα τα περνάγαμε καλά. Το μόνο πρόοβλημα οτι ζαλιζόμουν να μπω στην καμπίνα αλλά δεν με ενοχλούσε καθόλου να είμαι στο κατάστρωμα και να ρουφάω άπληστα τις εικόνες που ξεδιπλώνονταν μπροστά μου.
ΜΜετά από δύο ώρες ένιωθα οτι ήμουν καιρό στο σκάφος και όλα μου φαίνονταν γνωστά. Είχα εξοικιωθεί απίστευτα με την όλη κατάσταση. Οι ώρες πέρναγαν και το δέσιμό μου με την θάλασσα γινόταν πιο έντονο. Χωρίς ανέσεις και επικοινωνία με τον έξω κόσμο φάνταζε σαν να είχα πάρει άδεια από την ζωή μου και τον χρόνο για να μπω ανάμεσα από τη θάλασσα και τον ουρανό. Ένιωθα απίστευτα μικρή μπροστά στο μεγαλείο και τη δύναμη της θάλασσας ταυτόχρονα όμως ήμουν πολύ δυάτή μέσα μου λες και η θάλασσα μου έδινε ενέργεια. Η νύχτα ήταν μαγική. Λίγο πριν έρθει έστρωσε ο ουρανός βιολετιά χαλιά και η θάλασσα ασήμιζε περιμένοντάς την. Εγώ σιωπηλός θεατής , παρακολουθούσα τον ερχομό της  με δέος. Όταν ο ήλιος τελείωσε με μεγαλωσύνη την αναχώρησή του ,ήρθε η μαγική νύχτα συνοδευόμενη από τους πιστούς της αλχημιστές. Το φεγγάρι και τα αστέρια καμάρωναν για τη θέση τους θυμίζοντάς μου πόσο μικρή  και ασήμαντη ήμουν.
Η εξάντληση με είχε καταβάλει. Δεν μπορούσα να φάω ή να κοιμηθώ. Ομως μια αόρατη ενέργεια με βοηθούσε να απολαύσω τις στιγμές παρόλη την εξαθλίωση.
θυμήθηκα το survivor έτσι αποκομμένη που ήμουν από τον κόσμο..Κοιμήθηκα δίπλα από τη θάλασσα για μια ώρα σκεπασμένη με ένα μπουφάν και πλημυρισμένη από το συναίσθημα της ασφάλειας που μου πρόσφερε απλόχερα η ένωση του ουρανού και της θάλασσας. Οι επόμενες δύο μέρες συνεχίστηκαν με τους ίδιους ρυθμούς και εμπλουτίστηκαν με χιλιάδες εικόνες που τις έκανα φυλαχτό στην καρδιά μου. Το δεύτερο ταξίδι με βρήκε πιο έμπειρη και πιο δυνατή. Μπορουσα να φάω και να κοιμηθώ εν πλω καλύπτοντας τις βασικές μου ανάγκες.Η απόλαυση συνεχίστηκε..Λίγο πριν την Κ’ερκυρα με υποδέχτηκαν δελφίνια . Απίστευτα έξυπνα κατάλαβαν τη μοναξιά μου και μου έδειξαν την αγάπη τους προς τον άνθρωπο. Μεγάλη αγάπη , περοσσότερη από αυτήν που νιώθουμε οι άνθρωποι μεταξύ μας. Ημουν ευτυχισμένη που το ζούσα. Μετά από ώρα με χαιρέτησαν με τον μοναδικό και απερίγραπτο τρόπο τους αφήνοντάς με με ένα γλυκό χαμόγελο. Το ταξίδι μου τελείωσε μετά από λίγο αντικρυζοντας την μαρίνα της Κέρκυρας στολισμένη λες και με περίμενε να με υποδεχθεί. Οάνθρωπος δεν πρέπει να ζει μακριά από τη φύση του . Οι εικόνες και οι εμπειρίες που πήρα από αυτό το ταξίδι μου φτάνουν για μια ζωή…  Όσο για τον καπετάνιο….έκανε δικό του ταξίδι καπνίζοντας φούντα συνεχόμενα αποκλύοντας την μεταξύ μας επικοινωνία κάνοντάς με να πατήσω delet στην παρουσία του.   

Advertisements

4 Σχόλια

  1. sigmataf said,

    Νοέμβριος 22, 2006 στις 1:29 πμ

    Ta είπες όλα!

  2. melomenos said,

    Νοέμβριος 22, 2006 στις 12:50 μμ

    απολαυστική και υπέροχη περιγραφή!!!
    πότε το επόμενο ταξίδι σου στην φύση;

  3. lisadel said,

    Νοέμβριος 24, 2006 στις 10:26 πμ

    sigmataf η μοναξιά μου απερίγραπτη. οι δε μεταξύ μας διάλογοι άγγιζαν τη ν παράνοια..welcome to my game

    melomene το βλέπω χλωμο..ίσως με κάποιον νηφάλειο ή κάποια νηφάλεια που μου δώσει την ευκαιρία…

  4. leonii said,

    Ιανουαρίου 7, 2007 στις 9:31 μμ

    life begins where land ends… hehe!!
    einai akoma xeirotera otan panw sto skafos ine 3piomenoi.. enas gallos, enas agglos, enas germanos k mia ksenerwti, egw!! tin stigmi pou xreiastike na swsoume to skafos apotuxame na sunenoithoume… tromaktiki empeiria… eftuxws den kataliksame sta pagwmena nera tis skwtias!!! brrrrrrr!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: