Βαρεμάρα

Ανάβω ένα τσιγάρο. Τραβάω αργά την πρώτη ρουφηξιά να την απολαύσω. Απογοήτευση. Μειωμένη απόλαυση. Ίσως επειδή είναι το πολλοστό που ανάβω τις τελευταίες τρεις ώρες. Πίνω λίγο από το ζεστό που έφτιαξα. Κάπως καλύτερα. Ποιόν κοροϊδεύω; Είμαι κλεισμένη σε ένα γραφείο , δεν κάνω τίποτα και δεν είναι και το αντικείμενο που με ενδιαφέρει. Η ελπίδα μου τα μπλοκάκια. Ταξιδεύω σε τόπους, σε αισθήματα,σε σκέψεις αλλωνών χωρίς να είμαι υποχρεωμένη να παρουσιάζομαι, να χαμογελάω , να υποκρίνομαι… Μια κατάσταση ειλικρήνειας που παίρνω μέρος σε ένα παιχνίδι χωρίς μασκες με ψευδώνυμα (τι ειρωνία) . Kι όμως ίσως να είναι ο μόνος τρόπος ουσιαστικής επικοινωνίας. Δεν ξέρω αν αυτή η προτίμησή μου με κάνει να φαίνομαι μόνη, κομπλεξική ή και πικραμένη. Νομίζω δεν είμαι τίποτα από όλα αυτά . Απλώς τις κενές ώρες του εργασιακού μου ωραρίου, μεταμορφώνομαι σε όλα αυτά. Το ίδιο συναίσθημα είχα και όταν πήγαινα σχολείο. Μαθήτρια του δεκαοχτώ εγκλωβισμένη σε μια αίθουσα την στιγμή που ο κόσμος γυρνούσε.  Τη στιγμή που το μυαλό μου έτρεχε με χίλια για γνώση , για μάθηση , για δημιουργία, για πράξεις, εγώ και άλλοι μαθητές και καθηγητές φυλακισμένοι όλοι μαζί ακολουθούσαμε μια πολύ αργή πορεία διακεκομμένης γνώσης που δεν βοηθάει πουθενά με την δικαιολογία της εκπαίδευσης.Έτσι και τώρα. Μετά από χρόνια για να βγάλω τα προς το ζην πουλάω το χρόνο μου με αντίτιμο λίγα ευρώ. Δεν προσπαθώ να κλαφτώ ούτε πρόκειται να υποστηρίξω οτι περνάω ένα μαρτύριο. Όμως είναι που θέλω να δημιουργήσω. Δούλεψα σκληρά για όσα έχω, και για όσα κατέχω και θέλω να υπάρξω ενεργό μέλος στον εργασιακό χώρο που με ενδιαφέρει. Είναι κάτι που επιθυμώ από τα δεκαεφτά .Δεν θέλησα τους πλάγιους τρόπους. Έτσι στα τριανταένα μου έχω ένα πτυχίο στα χέρια μου και μια πλήρη εικόνα του τί μπορώ να προσφέρω. Όμως και οι πιο απλές θέσεις θέλουν υπομονή.
Ερχόμενη στο γραφείο ο ήλιος ήταν μαγευτικός. Η ατμόσφαιρα μύριζε άνοιξη και γλυκό καλοκαίρι. Αυτή η ατμόσφαιρα με γέμισε ενέργεια. Θετικές σκέψεις και συναισθήματα. Μετά από λίγη ώρα έμεινα μαλάκας να κοιτώ τους τέσσερις τοίχους.  Η βαρεμάρα με πήρε, πραγματικά δεν τις θέλω τέτοιες ώρες. Με αρρωσταίνουν. Ψυχή και σώμα. Με συνεπαίρνουν σε σκέψεις ανεκπλήρωτων πόθων. Η ύπαρξή μου μειώνεται , ο εγωϊσμός μου στο μηδέν και σαν σκυλάκι που κοιτάει με τα τεράστια μάτια διψασμένο για ένα χάδι, έτσι κι εγώ μπαίνω στα μπλοκάκια. Έπεσε η νύχτα. Λίγη παγωνιά την κάνει πιο ενδιαφέρουσα. Το φεγγάρι είναι κάτι που δεν βλέπω από εδώ που είμαι. Δε με πολυνοιάζει αυτό. Με πειράζει που η ζωή μου είναι κάτι που βλέπω από εδώ. Βλέπω. Μόνο. Δεν τη ζω. Την νοικιάζω σε κάποιον που αυτή τη στιγμή έχει πάει την βόλτα του στη θάλασσα με μια από τις τρεις βάρκες του. Αναρρωτιέμαι πόσο παραπάνω πάλεψε για να αποκτήσει ελεύθερες ώρες; Δεν ζηλεύω, μόνο που όταν βαριέμαι γίνομαι γκρινιάρα. Πέρασε η ώρα. Θα πάω σπίτι. Στη ζεστασιά και στη θαλπωρή. Στη φωλιά που έχτισα για μένα και τους ανθρώπους που με αγαπούν. Για χάρη τους είμαι εδώ. Για χάρη μου πήρα το πτυχίο μου. Ίσως τελικά να τα έχω όλα. Ή σχεδόν όλα. Το σίγουρο είναι πως ότι έχω και ότι κατέχω το απέκτεισα μόνη αλλά το μοιράζομαι με αυτους που με περιμένουν σπίτι. Είναι όμως αυτές οι ώρες που πέρασαν και που θα ξαναέρθουν σε επανάληψη καθημερινές οχτώμιση με μιάμιση και πεντέμιση με οχτώμιση……

Advertisements

ΑΝ Σ’ ΑΡΝΗΘΩ

Υπάρχουν στιγμές πολύτιμες, μοναδικές. στιγμές που τα δίνεις όλα και τα νιώθεις όλα. Οι όρκοι σου είναι αληθινοί τους υπογράφεις με την ψυχή σου. Την ψυχή που έχει μοιραστεί για να ολοκληρωθεί την σέβεσαι και σε αυτήν καταθέτεις αιώνιους όρκους. Όρκοι που φαίνονται πολύ μικροί μπροστά σε αυτήν την ιερή στιγμή .
Τα λόγια είναι μικρά , οι πράξεις το ίδιο. Πεθαίνεις χωρίς αντάλλαγμα και όμως δεν πλησιάζει η αυτοθησία σου το μεγαλείο αυτών των στιγμών. Κι εσύ το ξέρεις και μοιράζεις απλόχερα τα αισθήματά σου ανεξέλενκτα, ορμητικά ,αγνά και παθιασμένα , ολοκληρωτικά… Έτσι μπορείς και νιώθεις αυτό που σου προσφέρεται και ρουφάς την αγάπη ,τον έρωτα , το βλέμμα.. Έχεις μεθύσει από την ένωση, είναι όλα μαγικά. Δεν θυμάσαι τίποτα από τα προηγούμενα λες και γεννήθηκες γι΄αυτή τη στιγμή.  Το καλύτερο είναι πως ξέρεις οτι νιώθει κι αυτός το ίδιο. Αυτό είναι παράδεισος , αυτή η στιγμή κι εσύ η τυχερή που τη ζεις.
Ξαφνικά περνώντας από το μέρος που είχατε συναντηθεί τα θυμάσε και ανατριχιάζεις. Έχει περάσει καιρός , δεν κοντοστέκεσαι μια σκέψη μόνο σαν καρφί τρυπάει όλο το κορμί σου: πως ήταν δυνατόν να νιώσω έτσι για τον άχρηστο; και ένα πικρό χαμόγελο γιατί ξέρεις οτι και αυτό το συναίσθημα είναι αμοιβαίο.  Και ξεχνάς……