ΑΝ Σ’ ΑΡΝΗΘΩ

Υπάρχουν στιγμές πολύτιμες, μοναδικές. στιγμές που τα δίνεις όλα και τα νιώθεις όλα. Οι όρκοι σου είναι αληθινοί τους υπογράφεις με την ψυχή σου. Την ψυχή που έχει μοιραστεί για να ολοκληρωθεί την σέβεσαι και σε αυτήν καταθέτεις αιώνιους όρκους. Όρκοι που φαίνονται πολύ μικροί μπροστά σε αυτήν την ιερή στιγμή .
Τα λόγια είναι μικρά , οι πράξεις το ίδιο. Πεθαίνεις χωρίς αντάλλαγμα και όμως δεν πλησιάζει η αυτοθησία σου το μεγαλείο αυτών των στιγμών. Κι εσύ το ξέρεις και μοιράζεις απλόχερα τα αισθήματά σου ανεξέλενκτα, ορμητικά ,αγνά και παθιασμένα , ολοκληρωτικά… Έτσι μπορείς και νιώθεις αυτό που σου προσφέρεται και ρουφάς την αγάπη ,τον έρωτα , το βλέμμα.. Έχεις μεθύσει από την ένωση, είναι όλα μαγικά. Δεν θυμάσαι τίποτα από τα προηγούμενα λες και γεννήθηκες γι΄αυτή τη στιγμή.  Το καλύτερο είναι πως ξέρεις οτι νιώθει κι αυτός το ίδιο. Αυτό είναι παράδεισος , αυτή η στιγμή κι εσύ η τυχερή που τη ζεις.
Ξαφνικά περνώντας από το μέρος που είχατε συναντηθεί τα θυμάσε και ανατριχιάζεις. Έχει περάσει καιρός , δεν κοντοστέκεσαι μια σκέψη μόνο σαν καρφί τρυπάει όλο το κορμί σου: πως ήταν δυνατόν να νιώσω έτσι για τον άχρηστο; και ένα πικρό χαμόγελο γιατί ξέρεις οτι και αυτό το συναίσθημα είναι αμοιβαίο.  Και ξεχνάς……

Advertisements

1 σχόλιο

  1. feggaroskoni said,

    Μαρτίου 1, 2007 στις 5:10 μμ

    Πως ήμουν δεν φαντάστηκα
    Για σένα ένα τσιγάρο τελειωμένο
    Να σ’ αγαπήσω βιάστηκα
    Στη σκέψη μου να ζεις τρελή καρδιά
    Με όλα συμβιβάστηκα
    Ξημέρωσε
    Και ακόμα περιμένω
    Και συ θεέ μου
    Τι είναι αυτό που ζώ
    Να χάνεσαι και να παραμιλώ
    *****************************
    Eίναι κάτι στιγμές
    διαλεγμένες στιγμές
    που περνούν μια φορά

    Κι όταν μένεις μονάχος
    στο σκοτάδι σκυφτός
    τις σκιές κυνηγάς

    Σκόρπια λόγια, θολές αναμνήσεις
    από ίσως που μάλλον δεν έκανες
    Mακρινές όλες οι ευκαιρίες
    που μπροστά σου περνούσαν και έχανες

    Είναι ώρες που ως και ο χρόνος
    σου μοιάζει νεκρός
    κάποιες ώρες που θα ευχόσουν
    να ήσουν θεός

    Ένας κόμπος το στήθος σου σφίγγει
    και είναι τόσο βουβή η ανάσα σου
    Και όλα εκείνα, που είχες κρατήσει
    τώρα κύματα γίνονται μέσα σου

    Είναι κάτι στιγμές
    που στα σύννεφα χάνονται
    στον ουρανό

    Πρόσωπα αγαπημένα
    πρόσωπα λατρεμένα
    που αφήνουν κενό


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: