Βαρεμάρα

Ανάβω ένα τσιγάρο. Τραβάω αργά την πρώτη ρουφηξιά να την απολαύσω. Απογοήτευση. Μειωμένη απόλαυση. Ίσως επειδή είναι το πολλοστό που ανάβω τις τελευταίες τρεις ώρες. Πίνω λίγο από το ζεστό που έφτιαξα. Κάπως καλύτερα. Ποιόν κοροϊδεύω; Είμαι κλεισμένη σε ένα γραφείο , δεν κάνω τίποτα και δεν είναι και το αντικείμενο που με ενδιαφέρει. Η ελπίδα μου τα μπλοκάκια. Ταξιδεύω σε τόπους, σε αισθήματα,σε σκέψεις αλλωνών χωρίς να είμαι υποχρεωμένη να παρουσιάζομαι, να χαμογελάω , να υποκρίνομαι… Μια κατάσταση ειλικρήνειας που παίρνω μέρος σε ένα παιχνίδι χωρίς μασκες με ψευδώνυμα (τι ειρωνία) . Kι όμως ίσως να είναι ο μόνος τρόπος ουσιαστικής επικοινωνίας. Δεν ξέρω αν αυτή η προτίμησή μου με κάνει να φαίνομαι μόνη, κομπλεξική ή και πικραμένη. Νομίζω δεν είμαι τίποτα από όλα αυτά . Απλώς τις κενές ώρες του εργασιακού μου ωραρίου, μεταμορφώνομαι σε όλα αυτά. Το ίδιο συναίσθημα είχα και όταν πήγαινα σχολείο. Μαθήτρια του δεκαοχτώ εγκλωβισμένη σε μια αίθουσα την στιγμή που ο κόσμος γυρνούσε.  Τη στιγμή που το μυαλό μου έτρεχε με χίλια για γνώση , για μάθηση , για δημιουργία, για πράξεις, εγώ και άλλοι μαθητές και καθηγητές φυλακισμένοι όλοι μαζί ακολουθούσαμε μια πολύ αργή πορεία διακεκομμένης γνώσης που δεν βοηθάει πουθενά με την δικαιολογία της εκπαίδευσης.Έτσι και τώρα. Μετά από χρόνια για να βγάλω τα προς το ζην πουλάω το χρόνο μου με αντίτιμο λίγα ευρώ. Δεν προσπαθώ να κλαφτώ ούτε πρόκειται να υποστηρίξω οτι περνάω ένα μαρτύριο. Όμως είναι που θέλω να δημιουργήσω. Δούλεψα σκληρά για όσα έχω, και για όσα κατέχω και θέλω να υπάρξω ενεργό μέλος στον εργασιακό χώρο που με ενδιαφέρει. Είναι κάτι που επιθυμώ από τα δεκαεφτά .Δεν θέλησα τους πλάγιους τρόπους. Έτσι στα τριανταένα μου έχω ένα πτυχίο στα χέρια μου και μια πλήρη εικόνα του τί μπορώ να προσφέρω. Όμως και οι πιο απλές θέσεις θέλουν υπομονή.
Ερχόμενη στο γραφείο ο ήλιος ήταν μαγευτικός. Η ατμόσφαιρα μύριζε άνοιξη και γλυκό καλοκαίρι. Αυτή η ατμόσφαιρα με γέμισε ενέργεια. Θετικές σκέψεις και συναισθήματα. Μετά από λίγη ώρα έμεινα μαλάκας να κοιτώ τους τέσσερις τοίχους.  Η βαρεμάρα με πήρε, πραγματικά δεν τις θέλω τέτοιες ώρες. Με αρρωσταίνουν. Ψυχή και σώμα. Με συνεπαίρνουν σε σκέψεις ανεκπλήρωτων πόθων. Η ύπαρξή μου μειώνεται , ο εγωϊσμός μου στο μηδέν και σαν σκυλάκι που κοιτάει με τα τεράστια μάτια διψασμένο για ένα χάδι, έτσι κι εγώ μπαίνω στα μπλοκάκια. Έπεσε η νύχτα. Λίγη παγωνιά την κάνει πιο ενδιαφέρουσα. Το φεγγάρι είναι κάτι που δεν βλέπω από εδώ που είμαι. Δε με πολυνοιάζει αυτό. Με πειράζει που η ζωή μου είναι κάτι που βλέπω από εδώ. Βλέπω. Μόνο. Δεν τη ζω. Την νοικιάζω σε κάποιον που αυτή τη στιγμή έχει πάει την βόλτα του στη θάλασσα με μια από τις τρεις βάρκες του. Αναρρωτιέμαι πόσο παραπάνω πάλεψε για να αποκτήσει ελεύθερες ώρες; Δεν ζηλεύω, μόνο που όταν βαριέμαι γίνομαι γκρινιάρα. Πέρασε η ώρα. Θα πάω σπίτι. Στη ζεστασιά και στη θαλπωρή. Στη φωλιά που έχτισα για μένα και τους ανθρώπους που με αγαπούν. Για χάρη τους είμαι εδώ. Για χάρη μου πήρα το πτυχίο μου. Ίσως τελικά να τα έχω όλα. Ή σχεδόν όλα. Το σίγουρο είναι πως ότι έχω και ότι κατέχω το απέκτεισα μόνη αλλά το μοιράζομαι με αυτους που με περιμένουν σπίτι. Είναι όμως αυτές οι ώρες που πέρασαν και που θα ξαναέρθουν σε επανάληψη καθημερινές οχτώμιση με μιάμιση και πεντέμιση με οχτώμιση……

Advertisements

4 Σχόλια

  1. feggaroskoni said,

    Μαρτίου 1, 2007 στις 5:21 μμ

    Είμαι στο άπειρο
    Δε βρίσκω λύση
    Πνεύμα μου ανάπηρο
    Μ’ έχεις τσακίσει
    Όλα τα ‘χω δει
    Όλα τα ‘χω πει

    Βαριέμαι, βαριέμαι

    Θεοί και άνθρωποι
    Φυλακισμένοι
    Ψυχή μου απάνθρωπη
    Τι άλλο μένει
    Όλα τα ‘χω δει
    Όλα τα ‘χω πει
    Βαριέμαι
    Όλα είναι θέατρο
    Εκτός και εντός μου
    Το αντιθέατρο
    Του σύμπαντός μου
    Όλα τα ‘χω δει
    Όλα τα ‘χω πει
    Βαριέμαι

  2. druqbar said,

    Μαρτίου 1, 2007 στις 5:37 μμ

    Γραφείο, ηλιόλουστο πρωινό, μεταμόρφωση, υπομονή.
    Μοιάζει με τον κόσμο μου.
    Καταλαβαίνεις λοιπόν…

  3. Μαρτίου 9, 2007 στις 6:33 μμ

    στα διπλανά γραφεία τι γίνεται;
    δεν υπαρχει τίποτε ενδιαφέρον;
    απέναντι;
    δεν βλέπεις τίποτε από το παράθυρο;
    αν όχι τι να σου πω;
    μηπως θες να με μαθεις αγγλικά;
    ή να σου στέλνω ποιήματά μου και να τα μεταφραζεις;
    και μετα (να μεταφρασουμε) να τα διορθώσουμε μαζί και μετά να γνωριστούμε .
    είδες καμία ταινία αυτό το καιρό;
    μήπως διαβασες τιποτε ενδιαφέρον;
    τι καφέ πίνεις;
    βάζεις πολύ ζαχαρη;
    φοβασαι μήπως παχύνεις ;
    να μη τρως γλυκα. πρόσεχε τα γλυκά .
    οι μοναχικες ώρες σπρώχνουν όλο τον κόσμο στις σοκολάτες και στα σνακς
    πρόσεχε.
    περίπου αυτά θα σούλεγα αν είμουν κάπου εκεί δίπλα.
    και αναμεσα θα 🙂 🙂 θα γελούσα
    εχω και μπλογκ πάμε μια βόλτα :):)
    και μη καπνίζεις πολλά , στό ’πα αυτό ; μη καπνίζεις και έχουμε άλλα σοβαρότερα προβλήματα .
    :):)

  4. lisadel said,

    Μαρτίου 9, 2007 στις 6:43 μμ

    ευχαριστώ ανώνυμε για τη συμπαράσταση. πολύ θα ήθελα να μεταφράσω αλλά μόνο για γέλιο . οι ικανότητές μου στην αγγλική λογοτεχνία είναι ελειπής


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: