Η Νατάσσα

Ήμουν δεκαέξι όταν τη γνώρισα και αυτή δέκαεννιά. Στην πρώτη μας συνάντηση με κέρδισε με το χιούμορ της και την αφέλειά της. Μετά από τα πρώτα δέκα λεπτά που της μιλούσες έβλεπες μια ψυχούλα μπροστά σου. Μετά τα πρώτα δέκα λεπτά. Πριν ήταν σφιγμένη , φοβισμένη, τσαμπουκαλεμένη και όλα αυτά μέσα από το γαλάζιο βλέμμα της να σε απειλούν . Η εμφάνισή της ολοκλήρωνε έναν μύθο. Βαμμένη ξανθιά, με λευκό δέρμα, ντελικάτο κορμάκι, γαμψή μύτη και στυλ που φώναζε από μακριά ‘είμαι πόρνη, τί θες;’.
Ναι  η Νατασσούλα ήταν πόρνη. Δούλευε σε ένα σπίτι στην Αθήνα. Δούλευε από τα δεκαπέντε της όταν την έδιωξαν οι γονείς από το σπίτι και κατέβηκε στην πρωτεύουσα. Δεν   ξέρω τί και πώς, αλλά δεν έχει σημασία. Σε μένα δεν μίλησε ποτέ για τη δουλειά της. Έκανα πως δεν το ήξερα. Δεν ήθελα να βρεθεί σε δύσκολη θέση… Σιγά σιγά η Νατασσούλα έγινε φίλη καλή. Ερχόταν επαρχία με ρεπό κάθε φορά που είχε περίοδο. Εδώ ήταν  οαρραβωνιαστικός της. Ένας σαραντάρης νταβαντζής του κώλου που της είχε γνωρίσει την μητέρα του για να την δέσει και να της τρώει όλα της τα λεφτά. Έβγαζε χρήμα το κοριτσάκι. Όταν έμαθα  λεπτομέρειες  ανατρίχιασα. Όσο οι πελάτες στο σαλόνι διασκέδαζαν με τσόντα που έπαιζε στο βίντεο, η Νατασσούλα φορούσε τα εσώρουχά της και ένα μια βόλτα στο σαλόνι. Γυρνούσε στο δωμάτιό της , έβαζε αναισθητική αλοιφή στο επίμαχο σημείο του σώματός της και περίμενε όποιον την είχε διαλέξει. Ο πελάτης είχε πέντε λεπτά άσχετα με το αν είχε τελειώσει ή όχι. Μετά πλενόταν , φορούσε εσώρουχα και ξανά πασαρέλα μέχρι να τελειώσει η βάρδιά της. Στο τέλος γινόταν λογαριασμός. Τρεις χιλιάδες χρεωνόταν ο κάθε πελάτης. Ενάμιση για τη Νατάσσα και ενάμιση για το σπίτι. Το κατοστάρικο το είχε σίγουρο σε καθημερινή η Νατάσσα, το ίδιο και ο Στάθης ( ο αρραβωνιάρης).
Με τον καιρό που κάναμε παρέα η Νατάσα μου ανοίχτηκε. Δεν παραδέχτηκε τίποτα ,αλλά και εγώ δεν έκανα οτι δεν ήξερα. Ένιωθε οτι την είχα δεχτεί όποως είναι και έτσι άρχισε να δένεται μαζί μου. Σε μια από τις επισκέψεις της ήρθε με το μηχανάκι που της είχε κάνει δώρο (;) ο Στάθης. Καμάρωνε και ένιωθε να την αγαπούν. Έλαμπε εκείνη τη μέρα. Μου φανέρωσε πως μένει σε ξενοδοχείο στην Αθήνα. Προσπάθησα να την πίσω να νοικιάσει σπίτι, να νιώθει πιο καλά πιο ήρεμα. Τότε συνφώνησε αλλά οι άλλοι δεν την άφησαν. Κανείς από τον περίγυρο δεν ήθελε να νιώθει ασφάλεια η Νατάσσα.
Έτσι συνεχίστηκε η ανασφάλεια. Μετά τη δουλειά, ξενοδοχείο, μοναξιά…Ήρθε μια μέρα σπίτι και έλαμπε. Ήταν έγκυος. Όλοι οι άλλοι οι γνωστοί της έκαναν την ηλίθια ερώτηση’ ξέρεις ποιανού είναι;’ . Ηλίθιοι. Στην εργασία της έπαιρνε προφύλαξη και στην προσωπική της ζωή δεν είχε μάτια για άλλον.
Το ήθελε πολύ το παιδί. Σκέφτηκε πως ήρθε η ώρα τα λόγια του Στάθη να γίνουν πράξη, να παντρευτούν. Αυτός ο γάμος όμως δεν έγινε ποτέ. Την έπεισε να το ρίξει και ήταν πολύ τρυφερός μαζί της για λίγο καιρό. Μετά για να της δίξει πως δεν πρέπει να ξαναμείνει έγκυος, άφησε να μαθευτεί πως είχε άλλη στην Θεσσαλονίκη. Και έτσι η Νατασσούλα άρχισε να τον διεκδικεί πάλι. Η αγάπη της για αυτόν ήταν μεγάλη. Αυτός το ήξερε και το χρησιμοποιούσε όσο περισσότερο γινόταν.
Για να τον ευχαριστήσει πήγε με πολλούς μια βραδιά. Του έδωσε τριακόσια χιλιάρικα και τον ρώτησε αν η άλλη μπορεί να βγάλει τόσα σε μια μέρα. Την φίλησε και τη έφερε στην επαρχία για μια μέρα , και καλά. Όταν την είδα έπαθα πλάκα. Δεν μπορούσε να κουνηθεί. Με δυσκολία καθόταν. Βούρκωσα. Μου είπε να μην ανυσηχώ και οτι νιώθει έτσι επειδή πέρασε η επίδραση της αναισθητικής αλοιφής.
Την αγκάλιασα και άλλαξα συζήτηση. Της είπα πόσο όμορφα μυρίζει. Το άρωμά της ήταν παιδικό. Ήταν καθαρό και αγνό σαν την ψυχή της.
Έχω χρόνια να την δω. Η εικόνα της μου έρχεται στο νου καμμιά φορά που συναντώ κοπέλες με την ευχάριστη διάθεσή της. Με το χιούμορ της . με την αφέλειά της. Με την αγνότητά της. Ήταν ένα παιδί που δεν έπαιξε. Ένα παιδί που δεν το φρόντισαν. Ένα παιδί που το εκμεταλεύτηκαν με το σεξ. Ειρωνικό δεν είναι; Το πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο να το χρησιμοποιούν κάποιοι για εκμετάλευση;
Ξέρω πως η ζωή είναι άδικη. Ξέρω πως ο δρόμος που πήρε την οδήγησε σε άσχημα μονοπάτια. Ένα πράγμα θέλω μόνο. Να την φυλάει  ο θεός σε ότι κι αν κάνει. Και αν υπάρχει παράδεισος, όταν έρθει η ώρα να την πάει εκεί. Αρκετή κόλαση ζει εδώ.
Φιλιά Νατασσούλα μου όπου και αν είσαι. Να προσέχεις 

Advertisements

ΒΑΡΕΜΑΡΑ 2 ‘ΜΠΟΥΜΕΡΑΝΓΚ΄

Ο εργασιακός χώρος που βρίσκομαι δεν μου αρέσει καθόλου. Δεν μου αρέσει γιατί ονειρεύομαι τα τουριστικά επαγγέλματα. Βέβαια γιατί είμαι εδώ;
Έψαχνα για δουλειά τέσσερις μήνες. Και βρήκα .Εδώ. Εδώ που περνάω πολλές ώρες χωρίς να κάνω κάτι. Εγώ θέλω να εργαστω, να δημιουργήσω. Και εδώ απλά κάθομαι…Από τις πρώτες μέρες που ήρθα μου άρεσε η συμπεριφορά των συναδέλφων. Τώρα πια νιώθω οτι είμαστε μια οικογένεια. Μου αρέσουν οι άνθρωποι και η συμπεριφορά τους. Δεν μου αρέσει όμως το αντικείμενο της δουλειάς. Κι έτσι σαν κακομαθημένο κοριτσάκι αργώ να έρθω από την πρώτη κιόλας εβδομάδα. Απαίσιο το ξέρω αλλά μου έβγαινε αυθόρμητα. Αρχίζουν οι τύψεις τον πρώτο μήνα… Με το που αρχίζουν καταλαβαίνω πως η πρόσληψή μου ήταν χατιρική. Θυμώνω. Θύμωσα που μου φέρονταν καλά σε κάτι που δεν με ενδιαφέρει, που αργούσα και που ήμουν μια γαϊδούρα ενώ στην ουσία δεν πρόσφερα κάτι ιδιαίτερο. Από κόντρα συνεχίζω τις μαλακίες. Η γνωστή κρίση που λέγεται αντίδραση και μας κάνει να αποδυκνείουμε στον άλλον πόσο λάθος κάνει και μας δίνει ευκαιρίες. Αψυχολόγητο; Σίγουρα, αλλά την έκανα. Παραδόξος μου φέρονταν όλο και καλύτερα και εγώ από ντροπή (;) δεν έκανα τίποτα. Απλά αραιά και που αργούσα. Στον τρίτο μήνα αρχίζω να προσφέρω , αρχίζω να συνηθίζω. Όλα καλά.
Κυριακή βράδυ βγαίνω, πίνω , περνάω καλά , Δευτέρα αργώ. Μου τη λέει με το δίκιο του ο μεγάλος. Δευτέρα απόγευμα αργώ μου την ξαναλέει και όλα καλά. Έχει δίκιο. Τετάρτη απόγευμα αργώ… με βλέπει να έρχομαι όσο κλειδώνει το μαγαζί, μπαίνει γρήγορα στο αυτοκίνητο και φεύγει , για να μη μου την πει.
Μπαίνω σαν βρεγμένη γάτα. Συνηδητοποιώ τη γαϊδουριά μου. Συνηδητοποιώ την ανοχή του. Και μόλις καταλαβαίνω οτι για πρώτη φορά στην ζωή μου έκανα άσχημη στον εργασιακό μου χώρο(όχι μία). Έχω εργαστεί σε πολλά γουρούνια ,σε πολλές υστερικές , σε χάλια συνθήκες, αλλά πάντα εγώ ήμουν σωστή . Μου βγήκε το απωθημένο εδώ φαίνεται. Κρίμα. Καιρός να ψάχνω για δουλειά πάλι. Ίσως είναι μια ευκαιρία να βρω στο χώρο που με ενδιαφέρει. Αλλά αν όχι; Μπήκα σε έναν κυκλικό χωρό που με οδηγεί στην ανεργεία και δεν γίνεται να σταματήσω με τίποτα. Παρακαλώ πάρτε αυτό το συναίσθημα ενοχής από επάνω μου. Δεν το αντέχω. Η αλήθεια είναι πως περισότερο από το αδιέξοδο που θα βρεθώ , με νοιάζει που έφερα έναν άνθρωπο στα όριά του. Δεν το έχω κάνει ποτέ ως τώρα και με πονάει . Δεν ξέρω ποιά θα είναι η κατάληξη αλλά δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ αυτό που νιώθω τώρα. Την αίσθηση οτι έχω κάνει πουστιά σε κάποιον. Την αίσθηση της στεναχώριας και του θυμού που προκάλεσα σε κάποιον. Και το χειρότερο: εξακολουθώ να βαριέμαι εδώ μέσα…

Kόκκινο

Είμαι ένας ξεχασμένος δράκουλας. Κανείς δεν ασχολείται μαζί μου κανείς δε με φοβάται. Είμαι παντού αλλά κανείς δεν μου δίνει σημασία. Κανείς. Η μορφή μου δεν είναι πλέον τόσο τρομακτική, αλλά είμαι πραγματικός. Οι πράξεις μου είναι χειρότερες και πιο ανατριχιαστικιές από τον φανταστικό εαυτό μου που ζει μόνο στις ταινίες. Κανείς δεν με προσέχει, κανείς δεν με φοβάται.
Όμως εγώ περιμένω. Κινούμαι άνετα χωρίς να φοβάμε πλέον τους σταυρούς. Ίσα- ίσα το αντίθετο. Κάθε Πάσχα εγώ γλεντώ. Κοιτώ την απληστία των ανθρώπων και ζω από αυτήν. Περιμένω πότε θα έρθει η ώρα , που προσπαθώντας να ικανοποιήσουν τις ορέξεις τους, θα αφανίσουν όλα τα αρνιά και τα κατσίκια. Ακούω τα κλάματα από τα ζωντανά και ξέρω οτι ήρθε η ώρα. Στην Ελλάδα μου αρέσει γιατί σφάζουν τόνους. Καμμιά φορά νιώθω οτι προσπαθούν κάθε Πάσχα να φάνε για όλο το χρόνο. Δεν με αγγίζει κάτι τέτοιο. Απλά περιμένω να αρχίσει η γιορτή. Μυρίζω το αίμα από τα ζώα έχοντάς το σαν ορεκτικό. Αίμα. Πολύ. Χωρίς λόγο. Παίρνουν την άδειά τους και στο δρόμο ξεχύνονται μανιασμένοι και εγώ απολαμβάνω ….το αίμα που κυλάει στους δρόμους. Πάνε στην εκκλησία και εγώ στο προαύλιο απολαμβάνω το αίμα… αίμα από τα βεγκαλικά. Πάνε στο τραπέζι και όποιος σωθεί από το βραδυνό ξέρω, την Κυριακή η αχορταγία τους θα τους οδηγήσει σε μένα. Θα χτυπήσει κόκκινο η χοληστερίνη τους, οι ζαλάδες τους, οι μολύνσεις από κρέατα άρρωστα που η απληστία οδήγησε κάποιους να τα πουλήσουν στον κόσμο. Και μετά περιμένω την ώρα του γυρισμού. Καινούρια τροχαία θα βάψουν τους δρόμους. Με αίμα. Η όρεξή μου όμως θα έχει πλέον καταλαγιάσει. Ίσως εκεί να μην με δείτε. Βλέπετε είμαι τέρας αλλά δεν είμαι άπληστος. Σκοτώνω μόνο για να επιβιώσω, τίποτα παραπάνω. Δεν αφήνω θύματα πίσω μου. Αντίθετα εσείς ……καλό κόκκινο Πάσχα

Μεταφέρω εικόνες

Πριν δύο βδομάδες ,ερχόμενη από Σκωτία η φίλη μου μου τα είπε όλα. Τί είδε ,τί άκουσε, τί της άρεσε και το σπουδαιότερο πώς τα είδε.
Στο αεροδρόμιο του Ενδιμβούργου είδε την πρώτη διαφορά. Όλοι ευγενικοί , γλυκομίλητοι, εξυπηρετικοί και το αεροδρόμιο υπέροχο.
Έμενε σε μια συνοικία ενός πάρκου. Για να βγει από το πάρκο να πάει βόλτα, περπατούσε σαραντα πέντε λεπτά ανάμεσα σε δέντρα και γρασίδι.
Στην πόλη δεν κυκλοφορούν αυτοκίνητα, πάνε από την περιμετρική. Τα λεωφορεία περνάνε κάθε ενάμισι λεπτό και έτσι δεν περιμένεις ποτέ. Οι οδηγοί σε χαιρετάνε όταν μπαίνεις. Την πρώτη μέρα νόμιζε οτι της έκαναν καμάκι. Δεν πίστευε οτι υπάρχει τόση ευγένεια. Όλοι της πιάναν την κουβέντα ( όχι κουτσομπολιό) με ενδιαφέρον. Όσα δημόσια σχολεία και δημόσια νοσοκομεία είδε τα περιέγραψε σαν τα ιδιωτικά τα δικά μας.
Της άρεσε να κάνει βόλτες στους καθαρούς δρόμους της πόλης , και της έμεινε έντονα η εικόνα μιας πόλης χωρίς πολυκατοικίες. Πάνω απ’όλα της άρεσαν οι κάτοικοι. Δεν υπάρχει ρατσισμός εκεί, δεν υπάρχει ανεργία , δεν έχει εγκληματικότητα. Ο κατώτατος βασικός μισθός είναι χίλια εφτακόσια ευρώ, και οι υπάλληλοι διαλεγμένοι με βάση την αξία τους. Πήγε στη vodafone και την εξυπηρέτησε μια πωλήτρια που φορούσε μπούρκα. Σε κατάστημα καλλυντικών η πωλήτρια ήταν μια γλυκήτατη εξηντάρα η οποία είχε μοναδικό τρόπο να εξυπηρετεί.  Και τώρα το καλύτερο: πήρε τηλέφωνο ταξί μια μέρα . Από το τηλεφωνικό κέντρο της είπαν οτι το ταξί θα είναι εκεί σε δέκα λεπτά. Μετά από δέκα λεπτά χτυπάει το τηλέφωνο. Μια άγνωστη αντρική φωνή της λέει οτι’ σας περιμένω κάτω με το ταξί που ζητήσατε. Αν δεν είστε έτοιμη θα σας περιμένω’. Τότε ήταν που θυμήθηκε την Ελλάδα.Θυμήθηκε κάποιους από τους οδηγούς ταξί που την είχαν εξυπηρετήσει. αν σας γράψω οτι της είχαν λείψει , υπάρχει περίπτωση να με πιστέψετε; Α όχι καλά κάνετε.
Βέβαια για όλα υπάρχει εξήγηση. Πώς να μην είναι ευγενικός κάποιος όταν η χώρα του τον υπολογίζει; όταν ξέρει οτι θα βρει εργασία, όταν ξέρει οτι κανείς δεν θα κρίνει την διαφορετικότητά του , όταν νιώθει πως αναγνωρίζεται η αξία του, όταν ξέρει πως αν δουλέψει θα πληρωθεί, αν αρρωστησει θα νοσηλευτεί, αν θέλει να μάθει θα πάει σε σχολείο. Και όλα που ανέφερα με την πραγματική τους έννοια. Πραγματική εργασία, πραγματική πληρωμή, πραγματικό νοσοκομείο, πραγματικό σχολείο. Όχι σαν εδώ που όλα ‘αχνοφαίνονται’. Κοιτάς να παλιοκτίριο με κάγκελα σαν φυλακή, με κάνα δυο φαλακρά δεντρα και σου λένε: αυτό είναι νοσοκομείο. Τότε εσύ καλείσαι να βάλεις μπροστα τη φαντασία σου να δουλέψει και κοιτάζοντας αυτή την αηδία να σου βγει εικόνα νοσοκομείου. Αν τολμήσεις και ξεστομίσεις ‘αυτή είναι φυλακή’ δεν θα βγεις ζωντανός από εκεί.
Έτσι λειτουργούμε εδώ. Σου λέει ο άλλος οδηγός που σου έχει κλείσει το δρόμο αει γαμίσου και εσύ φαντάζεσαι οτι σου λέει καλημέρα. Έρχεται η μέρα της πληρωμής σου και έσυ κοιτάζοντας τα ψίχουλα , φαντασιώνεσαι οτι είναι λεφτά. Να γιατί δεν είναι να απορεί κανείς με όλους αυτούς τους φαντασμένους που έχουν ένα αυτοκίνητο και νιώθουν πιλότοι.
Γιατί να μην είναι και η χώρα μου πραγματική ίσως τότε να μπορούσαμε όλοι να ζήσουμε πραγματικά και όχι να περιπλανιόμαστε σε μια ζωή που ‘αχνοφαίνεται’. Έχουμε καταντήσει να παίζουμε στα πιο απλά πράγματα ‘νάτο , νάτο δεν θα το βρεις’.
Ας επανέλθω όμως .Πάμε Σκωτία πάλι. Είναι μεσημεράκι, ηλιόλουστη μέρα και κάνοντας τη βόλτα της στο πάρκο ακούει φωνούλες. Την πάνε τότε οι φίλοι να δει το σχολείο. Από την καγκελόπορτα φαινόταν μια τεράστια αυλή , και καμμιά εικοσαριά πιτσιρίκια να είναι έξω με τον καμβά τους το καθένα και να ζωγραφίζουν.Έίχε ήλιο εκείνη τη μέρα και ο δάσκαλος τα έβγαλε έξω να εκφραστούν . Κάνανε μάθημα εκείνη την ώρα. Τα έβλεπε άλλα όρθια με ύφος σοβαρού καλλιτέχνη , άλλα καθισμένα κάτω από τα δέντρα να τραβάνε πινελιές στον καμβά τους ως αντιπρόσωποι του ρομαντισμού, και άλλα φιλελεύθερα να ζωγραφίζουν ξαπλωμένα στο γρασίδι. Όταν μου διηγήθηκε αυτό το κομμάτι του ταξιδιού της δεν άντεξα άλλο, λύγισα. Γιατί το παιδί μου να μην τα ζει αυτά; Να περάσω και να μην δω κάγκελα, τσιμέντο και δυο γλάστρες, αλλά έκφραση , δημιουργεία, γρασίδι, πρόσωπάκια ξαναμμένα, δασκάλους που αγαπούν, δέντρα γρασίδι, να νιώσω τα παιδικά γέλια, να ακούσω τη χαρά, να δω την ελπίδα. Να μην υπάρχουν αγοράκια , κοριτσάκια, αλβανάκια, ελληνάκια, ρωσσάκια, κουρδάκια. Να υπάρχουν μόνο παιδιά , όμορφα, ανάμεσα από δέντρα κάτω από τον ελληνικό μας ήλιο που δεν μας ξεχνάει ποτέ, πάνω στο γρασίδι, γύρω από τη μοσχοβολιά των δέντρων ,του χώματος,της γης. Να ταξιδεύει το μυαλουδάκι τους και να πλάθεται όσο γελάνε. Να δημιουργούν όσο παίζουνε . Να μεγαλώσουν και να είναι υγειής άνθρωποι, χωρίς κόμπλεξ , χωρίς ρατσισμό, χωρίς καταπίεση και χωρίς κούραση. Κλείνω εδώ. Φέρνω την εικόνα από τα λαμπερά ματάκια , από τις λαχανιασμένες φωνούλες από το τρέξιμο, από τα γέλια, με φόντο πράσινο λαμπερό 

Περί νύχτας

Μας πληροφορούν οτι στην Πάτρα πήγε ειδική ομάδα από Αθήνα και εξαφάνισε το κύκλωμα των μπράβων. Η τοπική κοινωνία υπέφερε από τις ομάδες και τώρα θα είναι όλα καλά. Καθαρίστηκε ο τόπος από τα τοπικά μπραβιλίκια και είναι έτοιμος για εισερχόμενες μαφίες. Δεν μπορεί όλος ο κόσμος να εξελίσεται και η Πάτρα να μένει πίσω. Στην Αμερική τα μπραβιλίκια είναι θέμα Ιταλών ,Κινέζων, Ρώσσων κ.λ.π. Δεν είμαι βέβαια τόσο αισιόδοξη αλλά εν καιρό περιμένω την άφιξη μιαςΑθηναϊκής , μιας Βουλγαρικής ή έστω μιας Αλβανικής μαφίας. Έτσι για να ανέβει και λίγο το επίπεδο στην επαρχία ρε παιδάκι μου. Δεν μπορεί η Αμερική να εξελίσεται και η Πάτρα να επιμένει στα τοπικά προϊόντα.
Προς Θεού δεν είμαι υπέρ του τραμπουκισμού. Σαν α΄λός άνθρωπος όμως κάνω κάποιες σκέψεις. Αφού το σύστημα το ίδιο διαθέτει θέσεις για μπραβιλίκια η εξάρθρωση των τοπικών ομάδων λύνει το πρόβλημα ή προσφέρει ‘κενές θέσεις εργασίας’  σε μια κοινωνία που ανέχεται τέτοιου είδους καταστάσεις;

Ένα χάδι

Νιώθω ένα χάδι στα μαλλιά, ανοίγω τα μάτια μου. Κοιμόμουν και σε ταχύτητα φωτός σκέφτομαι οτι η μητέρα μου ήρθε να με ξυπνήσει.Κοιτάω γύρω μου. Σκοτάδι . Κανείς. Είναι νύχτα ακόμα. θα το ένιωσα στον ύπνο μου. Όντας ακόμα δέσμια του ύπνου και καλυμένη με τα πέπλα της νύστας αφήνομαι στον κόσμο της χαλάρωσης. Το νιώθω ξανά. Ένα χάδι στα μαλλιά … Δεν ανοίγω τα μάτια, κάποιες νεύρες μου θα είναι . Συνεχίζω να το νιώθω και έχοντας ξυπνήσει για τα καλά αφουγκράζομαι. Δεν ακούω τίποτα.. Το χάδι είναι πιο γλυκό και πιο έντονο. Στοργικό. Συνεχίζει στο πρόσωπό μου σαν αύρα , χαμογελάω. Ανοίγω τα μάτια . Δεν βλέπω κανέναν. Ξάφνου κατάλαβα. Κουκουλώνομαι χαμογελώντας και αφήνομαι. Δεν σε βλέπω αλλά σε νιώθω. Ήρθες για να με καθυσηχάσεις. Άρα είσαι κοντά μου. Κλείνω τα μάτια μου και αποκοιμιέμαι όσο προσπαθείς να με αγγίξεις… σαν αύρα… καλό ταξίδι

Επανάληψη

Στο θέμα των καταλήψεων. Προσωπικά δεν με βολεύουν αφού χρωστάω μόνο ένα μάθημα και χάνω χρόνο . Όμως η αντιμετώπιση που υπάρχει στο όλο θέμα είναι απαράδεκτη . Δεν είναι πια μόνο φοιτητικό το θέμα , αφορά όλους. Άσχετα με το άρθρο 16, το θέμα έγινε πολύ σοβαρό με την άγρια διάθεση που δείχνουν οι εξουσιάζοντες.Έγινε θέμα όλων μας για το δικαίωμα που έχουμε όλοι να διεκδικησουμε τα δικαιόματά μας.

ΤΑΞΙΔΙ

Δεν θυμάμαι τί ώρα ξεκίνησα ακριβώς . Το μόνο που θυμάμαι  είναι τα έντονα φώτα και η υποδοχή όταν έφτασα. Ήταν η πρώτη στάση που έκανα και νικημένη από την ταλαιπωρία της διαδρομής κοιμήθηκα εξαντλημένη. Δεν είδα όνειρα , μόνο ένιωθα τη ζαλάδα από τις στροφές ακόμα και στον ύπνο μου. Νόμιζα πως έτσι θα είναι από δω και πέρα. Ευτυχώς έκανα λάθος. Μπορεί να ήταν επίπονη και δύσκολη διαδρομή αλλά ήταν η αρχή. 
Η φιλοξενία που μου προσφέρθηκε ήταν άψογη. Αγάπη, φροντίδα ξενάγηση , διασκέδαση, τί άλλο να ζητούσα. Φυσικά και εγώ ανταπέδωσα με το παραπάνω, αν και μπορώ να προσθέσω οτι δεν ήμουν ιδιαίτερα ομιλητική . Αυτό δε φάνηκε να ενοχλεί κανένα και έτσι ένιωθα και πιο άνετα. Επισκέφτηκα μέρη πανέμορφα. Έκανα βόλτες στον ήλιο (έναν υπέροχο ήλιο) νιώθοντας την ζεστασιά του να φτάνει μέχρι την ψυχή μου. Οι αχτίνες του με γαργάλούσαν συνεχώς δίνοντάς μου ενέργεια και ανεβάζοντάς μου τη διάθεση. Επισκέφτηκα πάρκα παίζοντας με αναψοκοκκινησμένα παιδάκια. Άκουσα τη χαρά στο γέλιο τους και την λύπη στους λυγμούς τους. Έκανα επισκέψεις σε μουσεία ,σινεμά, λουνα- παρκ, γυρίζοντας πάντα για το μεσημεριανό. Από εκεί που έμενα άκουγα το τραίνο όταν περνούσε. Τα απογεύματα θεωρούσα το σφύριγμά του ως κάλεσμα και πλησίαζα τις ράγες. Έτσι που περνούσε με ταχύτητα ο αέρας με ξεσήκωνε. Ο θόρυβος μονοπωλούσε την αίσθηση της ακοής μου και το τράνταγμα της γης μεταφερόταν στο σώμα μου φτιάχνοντας χορευτικό στα σωθικά μου που το συμπλήρωνε ο αέρας που μου ανέμιζε τα μαλλιά , τα ρούχα και την ύπαρξή μου .
Όμως δεν ήταν ώρα να συνεχίσω. Έπρεπε να αρκεστώ σε αυτό που είχα. Έτσι συνέχισα διαδρομές με ποδήλατο, μπάνια στη θάλασσα, και νυχτερινούς περιπάτους. Τα περισσότερα πράγματα τα πρωτοσυνάντησα εκεί . Τα μόνα που δεν είδα είναι η πλήξη, η ανία ,η βαρεμάρα . Η καθημερινότητα δεν με ακουμπούσε και  η όρεξή μου να δω, να μ,αθω , να κάνω με οδήγησε σε περίεργες καταστάσεις. Καταστάσεις που έχανα τον έλεγχο της διαδρομής με κίνδυνο να μη μπορώ να γυρίσω. Τρομαχτικές αστραπές εκκωφαντικές βροντές μπήκαν στο δρόμο μου αρκετές φορές. Ευτυχώς πάντα έβρισκα τρόπο να γυρίσω. ‘Αλλες φορές με βοήθεια, άλλες πάλι μόνη μου. Το τραίνο συνέχισε να με καλεί. Ετοιμάστηκα για μια εκδρομή. Μπήκα στο πρώτο βαγόνι και με ανυπομονησία περίμενα να ξεκινήσει το τραίνο. Το σφύριγμά του σήμαινε για μένα τα πάντα.  Όταν ήρθε η στιγμή, πέταγα από τη χαρά μου. Δεν έμοιαζε ΄καθόλου με τα συναισθήματα που ένιωθα όταν στεκόμουν δίπλα από τις ράγες και το παρατηρούσα. Όντας μέσα ,το κορμί μου ακολουθούσε το ρυθμό της πορειας του τραίνου. Έβλεπα από το παράθυρο της εικόνες που ξεδιπλώνονταν μπροστά μου κάνοντας την επιθυμία μου να φτάσω ανίσχυρη. Ένιωθα υπέροχα. Μετά από λίγη ώρα όμως ήρθε ο κορεσμός . Άρχισα να βαριέμαι και η εμφάνιση της πλήξης ήταν πιο συχνή όσο συνέχιζε το ταξίδι. Προς το τέλος του άρχισε το ηθικό μου να πέρνει τα πάνω του και φτάνοντας στο προορισμό μου ξέχασα τις άσχημες στιγμές. Άρχισαν οι διακοπές μου . Ήλιος , θάλασσα, παρέα ,γέλια, καρπούζι παγωτό. Ήρθε η ώρα για το δεύτερο ταξίδι. Μπήκα δεύτερο βαγόνι αλλά δεν είδα και καμμιά διαφορά. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού φνώρισα τον πρώτο μου έρωτα. Το τρίτο και το τέταρτο ταξίδι μας βρήκε μαζί  και μας χάρισε πολύτιμες στιγμές. Στο τέταρτο ταξίδι όμως δεν έιμασταν οι δυό μας . Ταξίδευα μαζί με την πρώτη φίλη που έκανα και οι διαδρομές πλέον απέκτησαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον . Το πέμπτο και το έκτο ταξίδι έγιναν μαζί με την φίλη μου και τον έρωτά μου.  Αποφάσισα να συνεχίσω με λεωφοέίο. Οι στροφές με τσάκισαν , αλλά η ταχύτητα ήταν μεγαλύτερη. Μετά από τόσο καιρό περιπλάνισης ξαφνικά η ταχύτητα άρχισε να παίζει μεγάλο ρόλο. Καθοριστικό θα έλεγα. Στον βωμό της ταχύτητας δεν υπολόγιζα ούτε το κόστος , ούτε τη δυσκολία της διαδρομής. Έκανα άλλες τέσσερις διαδρομές με λεωφορείο αντιμετωπίζοντας το θάνατο κατάματα αρκετές φορές. Ανηφόρισα, χάθηκα, ξαναβρέθηκα, πληγώθηκα, γιατρεύτικα, γέλασα, έπαιξα, γεύτικα τη ζωή ακολουθώντας κυρίως τους δικούς μου κανόνες και κέρδισα. Κέρδισα αγωνίες ,καρδοχτύπια, απογοητεύσεις , κακουχίες, προσβολές ,ευτυχία, πάθος , γαλήνη, ολοκλήρωση, ατέλειωτα ηλιοβασιλέματα, απέραντες θάλασσες,σύννεφα που μου χαμογελούσαν , βροχές που με καθάριζαν ερινύες που με κυνήγησαν , νεράϊδες που με προστάτευσαν, πρίγκιπες που έγιναν βάτραχοι , αγάπες που άξιζαν, αδικίες που με κατέστρεψαν . Όμως κέρδισα . Εμπειρίες. Είδα ανθρώπους , ένιωσα την ομορφιά τους, είδα μέρη άκουσα τη φωνή τους. Συνεχίζω ως τώρα τα ταξίδια. Μόνο που τώρα αλλάζω μεταφορικό ανάλογα με τις καταστάσεις. Συνεχίζουν να με μαγεύουν τα τραίνα ,αλλά τα πλοία με ταξιδεύουν πιο μακριά, πιο ομαλά. Τα λεωφορεία με βολεύουν και τα ποδήλατα με διασκεδάζουν. Οι μηχανές με απελευθερώνουν και τα αυτοκίνητα με συνοδεύουν. Όμως τώρα δεν μπερδεύω το ταξίδι με τη στάση. Απολαμβάνω τη διαδρομή σαν να μην υπάρχει άλλος σκοπός. Μετακινούμε χωρίς να αλλάζω εγώ ,αλλά η διάθεσή μου. Βρίζω την πολυτέλεια όπου είναι σάπια και υμνώ την φτώχεια όπου έχει αξία. Δεν κοιτάω μόνο μπροστά αφού αυτά που έζησα με καθορίζουν. Και μέχρι σήμερα είναι συνταξιδιώτης η πρώτη μου φίλη… ακόμα και αν με έσυρε σε λαγκάδια, ακόμα και αν την οδήγησα σε αδιέξοδα.

ΜΕΣΗΜΕΡΙ

Κάτι καλοκαιρινά μεσημέρια στην παραλία με μια φίλη πέρασα τις καλύτερες ώρες μου . Κάτι χειμωνιάτικα μεσημέρια στον καναπέ του σπιτιού μου κάτω από την ίδια κουβέρτα εγώ και ο γιός μου πέρασα τις πολυτιμότερες στιγμες μου . Κάτι φθινοπωρινά μεσημέρια γυρνώντας από τη δουλειά πήρα εργασία για το σπίτι και πέρασα τις πιο δημιουργικές στιγμές μου. Αυτά τα ανοιξιάτικα μεσημέρια, ξαπλώνω κατάκοπη για μια ώρα ύπνου, ελπίζοντας πως θα έρθουν στα όνειρά μου στιγμές…

Γυναίκες…

Γύρω στις τρεισίμισι μετά το τρίτο ποτό, ο Τάκης προσπαθεί να μου αποσπάσει την προσοχή από τον Θόδωρο ανοίγοντάς μου μια συζήτηση περιεχομένου στην οποία ο Θόδωρος δεν μπορεί να ακολουθήσει ( δεν έχει περιεχόμενο).
Το μαγαζάκι είναι ήσυχο και περνάμε καλά , χαλαρά θα μπορούσα να πω αν και είμαστε αταίριαστη παρέα. Αποφεύγω να πλατιάσω στο θέμα που έθιξε ο Τάκης με τρόπο. Ανοίγει άλλο θέμα. Παρατηρώ την απόγνωσή του και κατά βάθος εκτιμώ την προσπάθειά του να με προσεγγίσει με δικά μου ενδιαφέροντα. Ξέρω οτι η επιθυμία του δεν έχει να κάνει με εμένα. Δεν μπορώ να καταλάβω ακριβώς . Στο περίπου αντιλαμβάνομαι έναν εγωϊστικό λόγο του στυλ (δεν γίνεται να είμαι ΕΓΩ εδώ και να προσέχει τον άλλον) δώσε μου σημασία αξίζω πιο πολύ.Κόντρες. Διαλέγει το θέμα ισότητας των δύο φύλων. Ως βραβείο παίζω το παιχνίδι του μπαίνοντας σε μια συζήτηση που δεν καταλήγει πουθενά . Μετά από αρκετή ώρα φτάνει στο συμπέρασμα οτι η ανωτερώτητα του αντρικού φύλου αποδηκνύεται από το γεγονός οτι μόνο ο άντρας μπορεί να γεννήσει άντρες(η θεωρία χ και ψ για τη διαμόρφωση του φύλου μέσα στην μήτρα) γι’αυτό και τα παιδιά παίρνουν το επίθετο του μπαμπά έτσι ώστε το αρσενικό να συνεχίσει την οικογένεια.  Του απαντώ στην ίδια θεωρία οτι και η μαμά γεννάει μόνο κορίτσια οπότε θα μπορούσε το επίθετό της να συνεχίσει την οικογένεια με τους θυληκούς απόγονους. Εκεί ήταν που με αποστόμωσε. ‘Δίκιο έχεις αλλά αρσενικά γεννάει μόνο ο άντρας’.
Προχτές στην δουλειά μου θυμήθηκα αυτήν τη συζήτηση που είχα με τον Τάκη με αφορμή μια συζήτηση που είχα με κατωτέρου επιπέδου συζητητές από αυτόν. Με μια παραλλαγή. Τίτλος ήταν οι γυναίκες φταίνε για όλα. Πιασάρικο για σουξέ αλλά τι να πει κανείς στη μεγαλοπρέπεια ενός δόγματος που ζει χιλιετίες. Ναι αυτό πιστεύω όταν μου λένε μαλακίες. Δεν είναι άποψη ,μη το συνεχίζεις(καθυσηχάζω τον εαυτό μου) , είναι θρησκεία. Αφού σέβεσαι τους αλλόθρησκους και δεν προσπαθείς να τους αλλάξεις θρησκεία , άσε και αυτούς με το σύνδρομό τους και μην δίνεις σημασία. Έπεσα στην παγίδα όταν έφεραν εμένα για παράδειγμα. Εξηγώ οτι σημασία έχει ο άνθρωπος και το που θα πέσεις και όχι αν είναι άντρας ή γυναίκα.Εξιστορούν με πάθος τις μαλακίες που έχουν κάνει σε γυναίκες που ήταν δίπλα τους και στο τέλος με καμάρι αλλαλοσυμπλήρωναν ‘είδες τί σου είναι η γυναίκα’ . Γυναικεία λοιπόν αποφεύγω την όλη κατάσταση λέγοντας ΄’πήγε εννιά η ώρα ,θα χάσω την Μαρία την άσχημη’ και έφυγα με τα βλέμματά τους να μου καίνε την πλάτη.
Προς στιγμήν διέκρινα μια χαιρεκακία στη σκέψη μου. Πράγματι έβρισκα αστείο και χαιρόμουν το γεγονός οτι του ενός συζητητή η γυναίκα του πήρε όλη την περιουσία στο διαζύγιό τους. Τίναξα την κατινιά που μου φόρεσαν από επάνω μου και περπάτησα στη νύχτα σκεπτόμενη πως και η γιορτή της γυναίκας ένα είδος ρατσισμού είναι. Γιατί να μην υπάρχει και γιορτή του άντρα; Αφού σε πολλές περιπτώσεις και αυτοί αντικείμενα είναι. Υπάρχουν όμως και μερικοί που ξεχωρίζουν πραγματικά. Είναι καλοί και έξυπνοι άνθρωποι. Άνθρωποι που σέβονται τον εαυτό τους και μπορούν να μοιραστούν τη ζωή τους απλόχερα και αληθινά. Άνθρωποι που δεν ψάχνουν να βρουν το ρόλο τους γιατί απλά δεν έχουν την ματαιοδοξία να είναι πρωταγωνιστές ,θέλουν απλά να ζήσουν με αγάπη και αξιοπρέπεια. Χρόνια πολλά λοιπόν για χτες σε όλες τις καταπιεσμένες γυναίκες του κόσμου, και για μας τις υπόλοιπες χρόνια καλά με πολλές γιορτές για δύο…