ΤΑΞΙΔΙ

Δεν θυμάμαι τί ώρα ξεκίνησα ακριβώς . Το μόνο που θυμάμαι  είναι τα έντονα φώτα και η υποδοχή όταν έφτασα. Ήταν η πρώτη στάση που έκανα και νικημένη από την ταλαιπωρία της διαδρομής κοιμήθηκα εξαντλημένη. Δεν είδα όνειρα , μόνο ένιωθα τη ζαλάδα από τις στροφές ακόμα και στον ύπνο μου. Νόμιζα πως έτσι θα είναι από δω και πέρα. Ευτυχώς έκανα λάθος. Μπορεί να ήταν επίπονη και δύσκολη διαδρομή αλλά ήταν η αρχή. 
Η φιλοξενία που μου προσφέρθηκε ήταν άψογη. Αγάπη, φροντίδα ξενάγηση , διασκέδαση, τί άλλο να ζητούσα. Φυσικά και εγώ ανταπέδωσα με το παραπάνω, αν και μπορώ να προσθέσω οτι δεν ήμουν ιδιαίτερα ομιλητική . Αυτό δε φάνηκε να ενοχλεί κανένα και έτσι ένιωθα και πιο άνετα. Επισκέφτηκα μέρη πανέμορφα. Έκανα βόλτες στον ήλιο (έναν υπέροχο ήλιο) νιώθοντας την ζεστασιά του να φτάνει μέχρι την ψυχή μου. Οι αχτίνες του με γαργάλούσαν συνεχώς δίνοντάς μου ενέργεια και ανεβάζοντάς μου τη διάθεση. Επισκέφτηκα πάρκα παίζοντας με αναψοκοκκινησμένα παιδάκια. Άκουσα τη χαρά στο γέλιο τους και την λύπη στους λυγμούς τους. Έκανα επισκέψεις σε μουσεία ,σινεμά, λουνα- παρκ, γυρίζοντας πάντα για το μεσημεριανό. Από εκεί που έμενα άκουγα το τραίνο όταν περνούσε. Τα απογεύματα θεωρούσα το σφύριγμά του ως κάλεσμα και πλησίαζα τις ράγες. Έτσι που περνούσε με ταχύτητα ο αέρας με ξεσήκωνε. Ο θόρυβος μονοπωλούσε την αίσθηση της ακοής μου και το τράνταγμα της γης μεταφερόταν στο σώμα μου φτιάχνοντας χορευτικό στα σωθικά μου που το συμπλήρωνε ο αέρας που μου ανέμιζε τα μαλλιά , τα ρούχα και την ύπαρξή μου .
Όμως δεν ήταν ώρα να συνεχίσω. Έπρεπε να αρκεστώ σε αυτό που είχα. Έτσι συνέχισα διαδρομές με ποδήλατο, μπάνια στη θάλασσα, και νυχτερινούς περιπάτους. Τα περισσότερα πράγματα τα πρωτοσυνάντησα εκεί . Τα μόνα που δεν είδα είναι η πλήξη, η ανία ,η βαρεμάρα . Η καθημερινότητα δεν με ακουμπούσε και  η όρεξή μου να δω, να μ,αθω , να κάνω με οδήγησε σε περίεργες καταστάσεις. Καταστάσεις που έχανα τον έλεγχο της διαδρομής με κίνδυνο να μη μπορώ να γυρίσω. Τρομαχτικές αστραπές εκκωφαντικές βροντές μπήκαν στο δρόμο μου αρκετές φορές. Ευτυχώς πάντα έβρισκα τρόπο να γυρίσω. ‘Αλλες φορές με βοήθεια, άλλες πάλι μόνη μου. Το τραίνο συνέχισε να με καλεί. Ετοιμάστηκα για μια εκδρομή. Μπήκα στο πρώτο βαγόνι και με ανυπομονησία περίμενα να ξεκινήσει το τραίνο. Το σφύριγμά του σήμαινε για μένα τα πάντα.  Όταν ήρθε η στιγμή, πέταγα από τη χαρά μου. Δεν έμοιαζε ΄καθόλου με τα συναισθήματα που ένιωθα όταν στεκόμουν δίπλα από τις ράγες και το παρατηρούσα. Όντας μέσα ,το κορμί μου ακολουθούσε το ρυθμό της πορειας του τραίνου. Έβλεπα από το παράθυρο της εικόνες που ξεδιπλώνονταν μπροστά μου κάνοντας την επιθυμία μου να φτάσω ανίσχυρη. Ένιωθα υπέροχα. Μετά από λίγη ώρα όμως ήρθε ο κορεσμός . Άρχισα να βαριέμαι και η εμφάνιση της πλήξης ήταν πιο συχνή όσο συνέχιζε το ταξίδι. Προς το τέλος του άρχισε το ηθικό μου να πέρνει τα πάνω του και φτάνοντας στο προορισμό μου ξέχασα τις άσχημες στιγμές. Άρχισαν οι διακοπές μου . Ήλιος , θάλασσα, παρέα ,γέλια, καρπούζι παγωτό. Ήρθε η ώρα για το δεύτερο ταξίδι. Μπήκα δεύτερο βαγόνι αλλά δεν είδα και καμμιά διαφορά. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού φνώρισα τον πρώτο μου έρωτα. Το τρίτο και το τέταρτο ταξίδι μας βρήκε μαζί  και μας χάρισε πολύτιμες στιγμές. Στο τέταρτο ταξίδι όμως δεν έιμασταν οι δυό μας . Ταξίδευα μαζί με την πρώτη φίλη που έκανα και οι διαδρομές πλέον απέκτησαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον . Το πέμπτο και το έκτο ταξίδι έγιναν μαζί με την φίλη μου και τον έρωτά μου.  Αποφάσισα να συνεχίσω με λεωφοέίο. Οι στροφές με τσάκισαν , αλλά η ταχύτητα ήταν μεγαλύτερη. Μετά από τόσο καιρό περιπλάνισης ξαφνικά η ταχύτητα άρχισε να παίζει μεγάλο ρόλο. Καθοριστικό θα έλεγα. Στον βωμό της ταχύτητας δεν υπολόγιζα ούτε το κόστος , ούτε τη δυσκολία της διαδρομής. Έκανα άλλες τέσσερις διαδρομές με λεωφορείο αντιμετωπίζοντας το θάνατο κατάματα αρκετές φορές. Ανηφόρισα, χάθηκα, ξαναβρέθηκα, πληγώθηκα, γιατρεύτικα, γέλασα, έπαιξα, γεύτικα τη ζωή ακολουθώντας κυρίως τους δικούς μου κανόνες και κέρδισα. Κέρδισα αγωνίες ,καρδοχτύπια, απογοητεύσεις , κακουχίες, προσβολές ,ευτυχία, πάθος , γαλήνη, ολοκλήρωση, ατέλειωτα ηλιοβασιλέματα, απέραντες θάλασσες,σύννεφα που μου χαμογελούσαν , βροχές που με καθάριζαν ερινύες που με κυνήγησαν , νεράϊδες που με προστάτευσαν, πρίγκιπες που έγιναν βάτραχοι , αγάπες που άξιζαν, αδικίες που με κατέστρεψαν . Όμως κέρδισα . Εμπειρίες. Είδα ανθρώπους , ένιωσα την ομορφιά τους, είδα μέρη άκουσα τη φωνή τους. Συνεχίζω ως τώρα τα ταξίδια. Μόνο που τώρα αλλάζω μεταφορικό ανάλογα με τις καταστάσεις. Συνεχίζουν να με μαγεύουν τα τραίνα ,αλλά τα πλοία με ταξιδεύουν πιο μακριά, πιο ομαλά. Τα λεωφορεία με βολεύουν και τα ποδήλατα με διασκεδάζουν. Οι μηχανές με απελευθερώνουν και τα αυτοκίνητα με συνοδεύουν. Όμως τώρα δεν μπερδεύω το ταξίδι με τη στάση. Απολαμβάνω τη διαδρομή σαν να μην υπάρχει άλλος σκοπός. Μετακινούμε χωρίς να αλλάζω εγώ ,αλλά η διάθεσή μου. Βρίζω την πολυτέλεια όπου είναι σάπια και υμνώ την φτώχεια όπου έχει αξία. Δεν κοιτάω μόνο μπροστά αφού αυτά που έζησα με καθορίζουν. Και μέχρι σήμερα είναι συνταξιδιώτης η πρώτη μου φίλη… ακόμα και αν με έσυρε σε λαγκάδια, ακόμα και αν την οδήγησα σε αδιέξοδα.

Advertisements

2 Σχόλια

  1. melomenos said,

    Μαρτίου 20, 2007 στις 7:04 πμ

    όπως και να κάνεις τα ταξίδια σου
    να είναι πάντα όμορφα και ευχάριστα
    και πάντα με συντροφιά!
    καλώς επέστρεψες, καλή σου μέρα

  2. lisadel said,

    Μαρτίου 20, 2007 στις 4:03 μμ

    Σ’ ευχαριστώ μελομένε μου.Το καλό με τα ταξίδια μου είναι η καλή μου αύρα. Μετά το ποστ έμαθα οτι η φίλη μου είναι έγκυος και θα γίνω νουνά…όλοι περιμένουμε την νεράϊδα να μας φέρει τύχη.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: