Μεταφέρω εικόνες

Πριν δύο βδομάδες ,ερχόμενη από Σκωτία η φίλη μου μου τα είπε όλα. Τί είδε ,τί άκουσε, τί της άρεσε και το σπουδαιότερο πώς τα είδε.
Στο αεροδρόμιο του Ενδιμβούργου είδε την πρώτη διαφορά. Όλοι ευγενικοί , γλυκομίλητοι, εξυπηρετικοί και το αεροδρόμιο υπέροχο.
Έμενε σε μια συνοικία ενός πάρκου. Για να βγει από το πάρκο να πάει βόλτα, περπατούσε σαραντα πέντε λεπτά ανάμεσα σε δέντρα και γρασίδι.
Στην πόλη δεν κυκλοφορούν αυτοκίνητα, πάνε από την περιμετρική. Τα λεωφορεία περνάνε κάθε ενάμισι λεπτό και έτσι δεν περιμένεις ποτέ. Οι οδηγοί σε χαιρετάνε όταν μπαίνεις. Την πρώτη μέρα νόμιζε οτι της έκαναν καμάκι. Δεν πίστευε οτι υπάρχει τόση ευγένεια. Όλοι της πιάναν την κουβέντα ( όχι κουτσομπολιό) με ενδιαφέρον. Όσα δημόσια σχολεία και δημόσια νοσοκομεία είδε τα περιέγραψε σαν τα ιδιωτικά τα δικά μας.
Της άρεσε να κάνει βόλτες στους καθαρούς δρόμους της πόλης , και της έμεινε έντονα η εικόνα μιας πόλης χωρίς πολυκατοικίες. Πάνω απ’όλα της άρεσαν οι κάτοικοι. Δεν υπάρχει ρατσισμός εκεί, δεν υπάρχει ανεργία , δεν έχει εγκληματικότητα. Ο κατώτατος βασικός μισθός είναι χίλια εφτακόσια ευρώ, και οι υπάλληλοι διαλεγμένοι με βάση την αξία τους. Πήγε στη vodafone και την εξυπηρέτησε μια πωλήτρια που φορούσε μπούρκα. Σε κατάστημα καλλυντικών η πωλήτρια ήταν μια γλυκήτατη εξηντάρα η οποία είχε μοναδικό τρόπο να εξυπηρετεί.  Και τώρα το καλύτερο: πήρε τηλέφωνο ταξί μια μέρα . Από το τηλεφωνικό κέντρο της είπαν οτι το ταξί θα είναι εκεί σε δέκα λεπτά. Μετά από δέκα λεπτά χτυπάει το τηλέφωνο. Μια άγνωστη αντρική φωνή της λέει οτι’ σας περιμένω κάτω με το ταξί που ζητήσατε. Αν δεν είστε έτοιμη θα σας περιμένω’. Τότε ήταν που θυμήθηκε την Ελλάδα.Θυμήθηκε κάποιους από τους οδηγούς ταξί που την είχαν εξυπηρετήσει. αν σας γράψω οτι της είχαν λείψει , υπάρχει περίπτωση να με πιστέψετε; Α όχι καλά κάνετε.
Βέβαια για όλα υπάρχει εξήγηση. Πώς να μην είναι ευγενικός κάποιος όταν η χώρα του τον υπολογίζει; όταν ξέρει οτι θα βρει εργασία, όταν ξέρει οτι κανείς δεν θα κρίνει την διαφορετικότητά του , όταν νιώθει πως αναγνωρίζεται η αξία του, όταν ξέρει πως αν δουλέψει θα πληρωθεί, αν αρρωστησει θα νοσηλευτεί, αν θέλει να μάθει θα πάει σε σχολείο. Και όλα που ανέφερα με την πραγματική τους έννοια. Πραγματική εργασία, πραγματική πληρωμή, πραγματικό νοσοκομείο, πραγματικό σχολείο. Όχι σαν εδώ που όλα ‘αχνοφαίνονται’. Κοιτάς να παλιοκτίριο με κάγκελα σαν φυλακή, με κάνα δυο φαλακρά δεντρα και σου λένε: αυτό είναι νοσοκομείο. Τότε εσύ καλείσαι να βάλεις μπροστα τη φαντασία σου να δουλέψει και κοιτάζοντας αυτή την αηδία να σου βγει εικόνα νοσοκομείου. Αν τολμήσεις και ξεστομίσεις ‘αυτή είναι φυλακή’ δεν θα βγεις ζωντανός από εκεί.
Έτσι λειτουργούμε εδώ. Σου λέει ο άλλος οδηγός που σου έχει κλείσει το δρόμο αει γαμίσου και εσύ φαντάζεσαι οτι σου λέει καλημέρα. Έρχεται η μέρα της πληρωμής σου και έσυ κοιτάζοντας τα ψίχουλα , φαντασιώνεσαι οτι είναι λεφτά. Να γιατί δεν είναι να απορεί κανείς με όλους αυτούς τους φαντασμένους που έχουν ένα αυτοκίνητο και νιώθουν πιλότοι.
Γιατί να μην είναι και η χώρα μου πραγματική ίσως τότε να μπορούσαμε όλοι να ζήσουμε πραγματικά και όχι να περιπλανιόμαστε σε μια ζωή που ‘αχνοφαίνεται’. Έχουμε καταντήσει να παίζουμε στα πιο απλά πράγματα ‘νάτο , νάτο δεν θα το βρεις’.
Ας επανέλθω όμως .Πάμε Σκωτία πάλι. Είναι μεσημεράκι, ηλιόλουστη μέρα και κάνοντας τη βόλτα της στο πάρκο ακούει φωνούλες. Την πάνε τότε οι φίλοι να δει το σχολείο. Από την καγκελόπορτα φαινόταν μια τεράστια αυλή , και καμμιά εικοσαριά πιτσιρίκια να είναι έξω με τον καμβά τους το καθένα και να ζωγραφίζουν.Έίχε ήλιο εκείνη τη μέρα και ο δάσκαλος τα έβγαλε έξω να εκφραστούν . Κάνανε μάθημα εκείνη την ώρα. Τα έβλεπε άλλα όρθια με ύφος σοβαρού καλλιτέχνη , άλλα καθισμένα κάτω από τα δέντρα να τραβάνε πινελιές στον καμβά τους ως αντιπρόσωποι του ρομαντισμού, και άλλα φιλελεύθερα να ζωγραφίζουν ξαπλωμένα στο γρασίδι. Όταν μου διηγήθηκε αυτό το κομμάτι του ταξιδιού της δεν άντεξα άλλο, λύγισα. Γιατί το παιδί μου να μην τα ζει αυτά; Να περάσω και να μην δω κάγκελα, τσιμέντο και δυο γλάστρες, αλλά έκφραση , δημιουργεία, γρασίδι, πρόσωπάκια ξαναμμένα, δασκάλους που αγαπούν, δέντρα γρασίδι, να νιώσω τα παιδικά γέλια, να ακούσω τη χαρά, να δω την ελπίδα. Να μην υπάρχουν αγοράκια , κοριτσάκια, αλβανάκια, ελληνάκια, ρωσσάκια, κουρδάκια. Να υπάρχουν μόνο παιδιά , όμορφα, ανάμεσα από δέντρα κάτω από τον ελληνικό μας ήλιο που δεν μας ξεχνάει ποτέ, πάνω στο γρασίδι, γύρω από τη μοσχοβολιά των δέντρων ,του χώματος,της γης. Να ταξιδεύει το μυαλουδάκι τους και να πλάθεται όσο γελάνε. Να δημιουργούν όσο παίζουνε . Να μεγαλώσουν και να είναι υγειής άνθρωποι, χωρίς κόμπλεξ , χωρίς ρατσισμό, χωρίς καταπίεση και χωρίς κούραση. Κλείνω εδώ. Φέρνω την εικόνα από τα λαμπερά ματάκια , από τις λαχανιασμένες φωνούλες από το τρέξιμο, από τα γέλια, με φόντο πράσινο λαμπερό 

Advertisements

10 Σχόλια

  1. sigmataf said,

    Μαρτίου 23, 2007 στις 8:36 μμ

    Ακούω Γκάιντες;;;

    Μυρίζω φρεσκαδούρα;

    Γουστάρω!!!

  2. kayahnovic said,

    Μαρτίου 24, 2007 στις 11:25 μμ

    ı love you turkey

    we are the best

    greece:1 turkey:4

    😀

  3. roidis said,

    Μαρτίου 26, 2007 στις 7:09 μμ

    έχω πάει Εδιμβούργο, αλλά δεν είναι εκεί το θέμα. Παράδεισος δεν υπάρχει πουθενά. Μένω έξω και θα εξακολουθήσω για πάρα πολλά χρόνια ακόμη…

    στο θέμα της ευγένειας, των υποδομών και της γενικότερης παιδείας έχεις δίκιο. Έχουν όμως άλλα κακά.

    ωραία γραμμένο το κείμενό σου. Μπράβο.

  4. lisadel said,

    Μαρτίου 27, 2007 στις 5:58 πμ

    τιμή μου η επίσκεψη.

  5. Μαρτίου 27, 2007 στις 6:45 πμ

    Το Εδιμβούργο δεν το έχω επισκεφτεί αλλά μεγάλωσα στη Γερμανία με την τάξη και την καθαριότητα , με τα ωραία νοσοκομεία και τα καλά σχολεία , την παιδεία και την ευγένεια , τις καλές αμοιβές στους εργαζομένους και όλα τα άλλα που περιγράφεις εσύ.
    Αν τα σκεφτούμε έτσι σίγουρα η δική μας χώρα είναι πολύ πίσω.
    Μου άρεσε το κείμενό σου και το τελείωμα ειδικά
    Καλημέρα.

  6. lisadel said,

    Μαρτίου 27, 2007 στις 9:26 πμ

    καλημέρα τρελοφαντασμένη

  7. ksifos said,

    Μαρτίου 31, 2007 στις 6:17 μμ

    Εχω βαρεθει και αηδιαση με το να ακουω τον καθε ενα και την καθε μια,να ζηλευει τον τροπο και την ποιοτητα ζωης αλλων ευρωπαικων χωρων και οταν ειναι εδω,να γινετε και ο ιδιος/α,συντηρητης της υπαρχουσας καταστασης,μενωντας απαθης,με την φτηνη παντα δικαιολογια στο στομα του…»ελα μωρε,τι να κανω εγω?μονος μου να αγωνιζωμαι?αφου οτι και να κανω,οτι και να πω,δεν αλλαζει τιποτα.» και μετα να συνεχιζει….»που να δεις στην Γερμανια….».Α!ρε αθανατε κλαψομουνι ελληνα,α!ρε κοτα,που το μονο που κοιτας ειναι ο εαυτουλις σου,ειναι το ατομικο βολεμα σου και οταν σου ζητηθει η οταν πρεπει να αγωνιστης για να αλλαξη η υπαρχουσα ασχημη κατασταση,η μονιμη απαντηση σου ειναι…»γιατι να το κανω εγω? ας το κανουνε οι αλλοι!!!».Ουστ γελοιε.Και στο κατω-κατω στο ειχε πει και αρχηγος ενος απο τα κρατη που ζηλευεις,ο Τσωρτσιλ..»Ο ΚΑΘΕ ΛΑΟΣ ΕΧΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΟΥ ΑΞΙΖΕΙ». Γιαυτο,σταματα τις ζηλιες και τα μηξοκλαματα και μαθε να αγωνιζεσε και να απαιτης εναν καλλυτερο και ποιοτικοτερο τροπο ζωης,μαθε οτι για να τον αποκτησης,πρεπει να συμμετεχης και ΕΣΥ και οχι μονο ο ΑΛΛΟΣ. Με φιλικα αισθηματα Κωστας.

  8. lisadel said,

    Απρίλιος 2, 2007 στις 7:33 πμ

    σεβαστή η άποψή σου. άντε κάνε κάτι μιας και το είπες και εγώ μαζί σου .

  9. kostantino said,

    Μαΐου 28, 2007 στις 11:22 πμ

    Φιλε εαν θες να μη λες για

  10. Στέφανος said,

    Δεκέμβριος 10, 2007 στις 1:43 πμ

    Στην Ελλάδα δυστυχώς, ο Κρόνος ακόμη τρώει τα παιδιά του…
    Παρόλ’αυτά θα συμφωνήσω με τον φίλο Κώστα (ksifos) και την άποψη του ότι άν θέλουμε την αλλαγή, άν θέλουμε να δούμε τη χώρα μας να ευημερεί κάτω από τον ήλιο που δεν την ξεχνάει ποτέ, τότε πρέπει ο καθένας μας να δεί τη χώρα αυτή σα σύνολο παρά σα μονάδα.
    Είναι όμορφο να ονειρευόμαστε αλλά δεν αρκεί μόνον αυτό…
    Πρέπει να αγωνιζόμαστε για να φτάσουμε τα όνειρα μας…
    Πρέπει να μη ξεχνάμε εύκολα…
    Πρέπει να δημιουργούμε συλλογικά και όχι ατομικά!
    Πρέπει όταν μας καίνε τη χώρα να μη το ξεχνάμε απλά μετά από ένα μήνα…
    Ζώ εδώ και 6 χρόνια στο Λονδίνο, πίστεψε με, δεν είναι παράδεισος.
    Δε νομίζω να υπάρχει πουθενά!
    Σαφώς και μένω για τις ευκαιρείες που δεν έχω στη χώρα μου, αγαπώ την Ελλάδα περισσότερο τώρα παρά όταν ζούσα κοντά της.
    Στην αρχή έφυγα από την πατρίδα λίγο απογοητευμένος. Είχα ένα αίσθημα πικρίας γνωρίζοντας πως δε μπορούσα να κάνω τα πράγματα που λαχταρούσα…
    Τώρα συνειδητοποιώ πως τη μοίρα μας εμείς την ορίζουμε…
    Ας μην κλαιγόμαστε και ας μην ζηλεύουμε λοιπόν.
    Ας δούμε αυτή τη χώρα με αγάπη και ας προσπαθήσουμε να διασώσουμε αυτά που μας βάζουν στον χάρτη ως ταυτότητα και οντότητα.
    ¨Η Ελλάδα πρέπει να πρωταγωνιστεί για τον πολιτισμό. Η Ελλάδα αυτό είναι η κληρονομιά της. Αυτό είναι η περιουσία της… Και αν το χάσουμε αυτό, δέν είμαστε κανείς…¨
    είπε κάποτε η Μελίνα Μερκούρη…
    Την επόμενη φορά που κάποιος θα σου πεί αει γαμήσου αντί καλημέρα, χαμογέλασε του, δείξε του πόσο λάθος είναι με την ευγένεια σου που θεωρείς ότι υπάρχει σε άλλες χώρες και όχι στη δική μας. Θα τον ξαφνιάσεις και θα τον κάνεις καλύτερο Έλληνα, ΕΣΥ, ΕΓΩ, ΕΜΕΙΣ θα κάνουμε την Ελλάδα αν όχι Εδιμβούργο η Λονδίνο απλά καλύτερη για εμάς και τα παιδιά μας.
    Γειά χαρα σε όλους!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: