ΒΑΡΕΜΑΡΑ 2 ‘ΜΠΟΥΜΕΡΑΝΓΚ΄

Ο εργασιακός χώρος που βρίσκομαι δεν μου αρέσει καθόλου. Δεν μου αρέσει γιατί ονειρεύομαι τα τουριστικά επαγγέλματα. Βέβαια γιατί είμαι εδώ;
Έψαχνα για δουλειά τέσσερις μήνες. Και βρήκα .Εδώ. Εδώ που περνάω πολλές ώρες χωρίς να κάνω κάτι. Εγώ θέλω να εργαστω, να δημιουργήσω. Και εδώ απλά κάθομαι…Από τις πρώτες μέρες που ήρθα μου άρεσε η συμπεριφορά των συναδέλφων. Τώρα πια νιώθω οτι είμαστε μια οικογένεια. Μου αρέσουν οι άνθρωποι και η συμπεριφορά τους. Δεν μου αρέσει όμως το αντικείμενο της δουλειάς. Κι έτσι σαν κακομαθημένο κοριτσάκι αργώ να έρθω από την πρώτη κιόλας εβδομάδα. Απαίσιο το ξέρω αλλά μου έβγαινε αυθόρμητα. Αρχίζουν οι τύψεις τον πρώτο μήνα… Με το που αρχίζουν καταλαβαίνω πως η πρόσληψή μου ήταν χατιρική. Θυμώνω. Θύμωσα που μου φέρονταν καλά σε κάτι που δεν με ενδιαφέρει, που αργούσα και που ήμουν μια γαϊδούρα ενώ στην ουσία δεν πρόσφερα κάτι ιδιαίτερο. Από κόντρα συνεχίζω τις μαλακίες. Η γνωστή κρίση που λέγεται αντίδραση και μας κάνει να αποδυκνείουμε στον άλλον πόσο λάθος κάνει και μας δίνει ευκαιρίες. Αψυχολόγητο; Σίγουρα, αλλά την έκανα. Παραδόξος μου φέρονταν όλο και καλύτερα και εγώ από ντροπή (;) δεν έκανα τίποτα. Απλά αραιά και που αργούσα. Στον τρίτο μήνα αρχίζω να προσφέρω , αρχίζω να συνηθίζω. Όλα καλά.
Κυριακή βράδυ βγαίνω, πίνω , περνάω καλά , Δευτέρα αργώ. Μου τη λέει με το δίκιο του ο μεγάλος. Δευτέρα απόγευμα αργώ μου την ξαναλέει και όλα καλά. Έχει δίκιο. Τετάρτη απόγευμα αργώ… με βλέπει να έρχομαι όσο κλειδώνει το μαγαζί, μπαίνει γρήγορα στο αυτοκίνητο και φεύγει , για να μη μου την πει.
Μπαίνω σαν βρεγμένη γάτα. Συνηδητοποιώ τη γαϊδουριά μου. Συνηδητοποιώ την ανοχή του. Και μόλις καταλαβαίνω οτι για πρώτη φορά στην ζωή μου έκανα άσχημη στον εργασιακό μου χώρο(όχι μία). Έχω εργαστεί σε πολλά γουρούνια ,σε πολλές υστερικές , σε χάλια συνθήκες, αλλά πάντα εγώ ήμουν σωστή . Μου βγήκε το απωθημένο εδώ φαίνεται. Κρίμα. Καιρός να ψάχνω για δουλειά πάλι. Ίσως είναι μια ευκαιρία να βρω στο χώρο που με ενδιαφέρει. Αλλά αν όχι; Μπήκα σε έναν κυκλικό χωρό που με οδηγεί στην ανεργεία και δεν γίνεται να σταματήσω με τίποτα. Παρακαλώ πάρτε αυτό το συναίσθημα ενοχής από επάνω μου. Δεν το αντέχω. Η αλήθεια είναι πως περισότερο από το αδιέξοδο που θα βρεθώ , με νοιάζει που έφερα έναν άνθρωπο στα όριά του. Δεν το έχω κάνει ποτέ ως τώρα και με πονάει . Δεν ξέρω ποιά θα είναι η κατάληξη αλλά δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ αυτό που νιώθω τώρα. Την αίσθηση οτι έχω κάνει πουστιά σε κάποιον. Την αίσθηση της στεναχώριας και του θυμού που προκάλεσα σε κάποιον. Και το χειρότερο: εξακολουθώ να βαριέμαι εδώ μέσα…

Advertisements

3 Σχόλια

  1. Μαρτίου 29, 2007 στις 6:59 πμ

    ο φόβος της ανεργιας δεν πρέπει να ειναι ούτε απειλή ούτε πρόσχημα για να μη έχουμε επιλογές.
    μερικές φορές τα ακραία επισόδεια στη δουλειά είναι καλή ευκαιρία γαι συζήτηση και ξεκαθαρισμα των προθεσεων του άλλου.
    και μια και μιλάς για το φόβο της ανεργίας η άλλη πλευρά θα έλεγε ότι αυτό που βιώνεις στη δουλειά είναι τύχη βουνο και ότι άλλοι κοπιαζουν χρόνια για να πιασουν αυτό «το επίπεδο»
    🙂

  2. Μαρτίου 29, 2007 στις 12:13 μμ

    Ουδέν μονιμότερον του προσωρινού , δεν λέει και ο λαός μας?
    Οι περισσότεροι απο εμάς νιώθουμε ότι η δουλειά που κάνουμε δεν μας αρέσει σαν αντικείμενο αλλα υπάρχει και η βιοποριστική ανάγκη ….υπομονή θέλει όπου κι αν δουλεύεις.

  3. lisadel said,

    Μαρτίου 29, 2007 στις 4:28 μμ

    ανώνυμε: έχω πιαστεί να κάθομαι. Ποιός θέλει κάτι τέτοιο;

    τρελοφαντασμένη: ευχαριστώ για την κατανόηση αλλά…


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: