ΑΥΡΙΟ

Ανάβω ένα τσιγάρο. Αργά απολαυστικά τραβάω μια γερή τζούρα. Κοιτάω τα σχήματα που κάνει ο καπνός. Φυσάω δυνατά και τα καταστρέφω. Ήρθε η ώρα να αποφασίσω. Ότι και να γίνει κάτι έχω να χάσω , κάτι να κερδίσω. Θέμα ζυγαριάς. Ζυγίζω. Τα θέλω μου από τη μια τα μπορώ μου από την άλλη.Κάπου ε’οιχα διαβάσει οτι ο ολοκληρωμένος άνθρωπος δεν πέφτει ποτέ σε διλλήματα. Έχει σκεφτεί από πριν τη θέση του και έτσι ξέρει την απάντηση πριν την ερώτηση. Κι εγώ έτσι είμαι. Έχω διαλέξει από χρόνια. Όμως ήρθε η στιγμή που πρέπει να ζυγίσω. Να διαλέξω …Τελείωσε το τσιγάρο. Το φως της οθόνης του υπολογιστή, φόντος για το παρελθόν μου. Ο δρόμος μου καθαρός όπως και οι ιδέες μου. Τα στιγμιότυπα φρικιαστικά. Εγώ και οι ιδέες μου. Η ανατριχίλα που προκάλεσαν στους άλλους. Η επιβίωση και ο στόχος. Τα σύννεφα που με σκέπασαν τα αστέρια που με καθοδήγησαν. τα βουνά που ανέβηκα και οι γκρεμοί που με ρίξανε. Όλα σε ταινία δευτερολέπτων. Η ζυγαριά πρέπει να φύγει. Δεν μου λέει κάτι. Πάντα μόνη μου έβρισκα την άκρη. Έτσι και τώρα. Θα ψάξω μέσα μου . Από αύριο…Σήμερα απλά ξέρω τί έκανα. Αυριο θα αποφασίσω τί θα κάνω. Η νύχτα με τυλίγει. Θα βγω να περπατήσω. Οι μυρωδιές τις νύχτας θα καθαρίσουν το μυαλό μου. Ο γυρισμός στο σπίτι θα γεμίσει τα κενά μου. Το λιγόλεπτο περπάτημα μου φτάνει. Το φεγγάρι θα με κάνει να ερωτευθώ. Περπατώντας θα νιώσω ερωτεύσιμη. Ο έρωτας θα με ταξιδέψει μακριά. Κι ας μην έχει μορφή, προορισμό…Θα με τυλίξει με το πέπλο του κι εγώ θα νιώσω το συναίσθημα . Μόνο αυτό. Κι όταν φτάσω στη φωλιά μου θα είμαι αρκετά δυνατή. Τόσο που μπορεί και να κοιμηθώ το βράδυ. Να έχω δύναμη για το αύριο……………….

ΤΟΙΧΟΣ

ΣΠΑΣΕ ΤΟ ΚΡΑΝΟΣ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΝΙΟ ΠΟΥ ΦΟΡΑΣ

… είδα γραμμένο σε ένα τοίχο….

Εγώ και ο Πανικός

Εδώ και ενάμιση χρόνο έχω καλωσορίσει στη ζωή μου έναν καινούριο φίλο. Τον πανικό. Στην αρχή είχαμε προβλήματα. Μου πρωτοεμφανίστηκε μια Κυριακή βράδυ. Ετοιμαζόμουν να πάω για δουλειά ( δούλευα σε ένα μπαράκι) και χωρίς λόγο άρχισα να πρήζομαι και να μου κόβεται η ανάσα. Βλέπαμε Γρηγόρη στην τηλεόραση όμως δεν νομίζω να έπαιξε κάποιο ρόλο αυτό. Μετά από λίγο νιώθω ένα εσωτερικό τρέμουλο και τον λαιμό μου να κλείνει μην αφήνοντας πεισματικά το οξυγόνο να μπει μέσα μου. Βγήκα στο μπαλκόνι με τον αδερφό μου δοκίμασα κάποιες τεχνικές, αλλά τίποτα. Ένα περίεργο συναίσθημα θανάτου με είχε πλημμυρίσει χωρίς να καταλαβαίνω γιατί. Η μύτη μου μου έπαιζε ένα άσχημο παιχνίδι αφήνοντας τον αέρα να μπει μέσα μου λίγο πριν λιποθυμήσω από ασφυξία. Αλλά μόνο για μια ανάσα. Μόνο για να συνεχίσω να ζω την στιγμή ‘πριν το τέλος’ . Έφυγα από το σπίτι για μια περπατητή με τον αδερφό μου στη γειτονιά. Οι ανάσες μου έρχονταν μετά από προσπάθεια, ο πόνος στο έντερο , στο στομάχι και στο στήθος με περιέπαιζε και οι αισθήσεις μου σε κατάσταση ύπνου. Μετά από ώρα πήγα στο νοσοκομείο. Ο πνευμονολόγος δεν βρήκε τίποτα. Δεν άντεχα να φτάνω το θάνατο και να τον αφήνω να με προσπερνάει και έτσι πήγα σπίτι. Ο αγώνας δρόμου συνεχίστηκε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Ένας αγώνας που τότε δεν ήξερα οτι είχε ξεκινήσει από εμένα.   Ακολούθησαν και άλλες επισκέψεις πανικού σε μένα και πολλές επισκέψεις δικές μου σε γιατρούς. Πνευμονολόγους, ωριλά, γαστρεντερολόγους, παθολόγους. Τουλάχιστον  δύο διαφορετικοί από κάθε ειδικότητα. Αφού μάζεψα μια σακούλα φάρμακα, αναμνηστικό από κάθε επίσκεψη, σταμάτησα τελείως τη δουλειά. Με βρίσκει η κατάθλιψη με σπασμένα νεύρα , και εγώ με χαρά την προσκάλεσα να μείνει μαζί μου. Οι παρενέργειες από τα φάρμακα με έπεισαν οτι δεν είχα αληθινή διάγνωση. Έτσι με πολύ κόπο , κάποια μέρα ντύθηκα, με ακόμα μεγαλύτερη προσπάθεια βγήκα από το σπίτι και με υπεράνθρωπες προσπάθειες μπήκα σε ταξί. Πήγα σε ραντεβού με έναν ψυχίατρο τον οποίο πλήρωσε η θεία μου. Είχε έρθει και μαζί μου. Βλέπετε εκτός από την κατάθλιψη είχα και σωματική αδυναμία αφού δεν έτρωγα τίποτα για καιρό. Ούτε κινιόμουν για καιρό. Εγώ και το δωμάτιό μου είμασταν ένα. Όποιος ερχόταν για να με δει με τυρανούσε. Με τυρανούσε γιατί δεν μπορούσα να πω ‘φύγε’. Ούτε κάτι άλλο έλεγα. Μόνο πότε πότε ρωτούσα το γιό μου αν έφαγε.
Ο ψυχίατρος με τσάντισε και μου ήταν ιδιαίτερα αντιπαθείς όμως μου έδωσε υπόσχεση οτι σε λίγο καιρό θα γίνω καλά.  Όντως σε λίγες μέρες μιλούσα περπατούσα και με δειλά βήματα ζούσα. Αλλά ακόμα κάτι έλειπε. Ητελευταία μου επίσκεψη στο νοσοκομείο έγινε γιατί έπαθα αφυδάτωση. Εκεί μου έδωσαν μια αναγκαστική διατροφή και φεύγοντας ανατρίχιασα στη σκέψη οτι ένιωθα χορτάτη μόνο από τον ορό που μου έδωσαν . Στο σπίτι πέταξα όλα τα φάρμακα έκτός από του ψυχιάτρου και άρχισα να τρώω. Τώρα είμαι πολύ καλά όμως η θεραπεία ακόμα συνεχίζεται. Ο φίλος μου ο πανικός είναι κοντά μου. Δεν με επηρεάζει, δε μου λέει τί να κάνω, ούτε μου δημιουργεί εκείνες τις πολύωρες κρίσεις.  Αλλά δεν με φιβίζει πια. Τώρα έχω καταλάβει οτι είναι φίλος μου. Με έσωσε.
Στην αρχή με φόβιζε και ένιωθα οτι μου σταματάει τη ζωή. Σιγά σιγά όμως κατάλαβα αυτό που ήθελε να μου πει. Δεν χρειαζόταν να κάνω δύο δουλειές για να τα βγάλω πέρα. Δεν χρειαζόταν να κοιμάμε δύο ώρες ημερησίως εκτός Σαββατοκύριακου που έφταναν τις πέντε. Ούτε να περιμένω το καλοκαίρι για να κοιμάμε καθημερινά τέσσερις. Ούτε να πηγαίνω το γιό μου δυο φορές τη μέρα βόλτα. Καμμιά φορά για να δεις τη ζωή σου πρέπει να βγεις λίγο από αυτήν. Έτσι κι εγώ . Την είδα. Είδα πόσο καλή φίλη ήμουν αφού μου στάθηκαν όλοι. Και έχω αρκετούς. Για όλους έχω αφήσει τις δυο ώρες ύπνο για να είμαι δίπλα τους και δεν υπάρχει π΄0ονος ή χαρά τους που να έλειπα. Όσα και αν είχα να κάνω. Είδα πόσο καλά έχω μεγαλώσει το γιό μου. Μεγάλωσε. Οι βόλτες του ,η διασκέδασή του η υγεία και η ευτυχία του δεν υπάρχουν επέιδή είμαι άυπνη. Υπάρχουν επειδή ήμουν δίπλα του συνέχεια και με υπομονή και ειλικρίνεια του έδειξα το δρόμο. Και έτσι τώρα έχουμε τους χρόνους μας. Είδα πόσο καλή αδερφή. κόρη και φοιτήτρια ήμουν. Είχα περάσει πολλά μαθήματα  κι έτσι δικαιούμουν ένα διάλειμμα. Άφησα για πάντα πίσω την επιβίωση και τώρα ζω. Βέβαια με τις τότε συνθήκες δεν γινόταν αλλιώς. Αλλά τώρα πια δεν χρειάζεται. Συνεχίζω βέβαια να είμαι δραστήρια. Αλλά ο φίλος μου ο πανικός μου έδειξε άλλους δρόμους. Γι ‘ αυτό και μόνο είναι τιμή μου που τον αποκαλώ φίλο. Γιατί εκτός από αυτά που είδα εγώ έκανε και τους γύρω μου να δουν κάποια πράγματα για μένα. Πράγματα που τα θεωρούσαν δεδομένα.
Τώρα οι κρίσεις πανικού μοιάζουν όνειρο που πέρασε. Ζω την περίοδο αποχαιρετισμού με αυτόν τον ιδιόμορφο φίλο που μπήκε στη ζωή μου πριν ενάμιση χρόνο. Σαν καλός φίλος αποχωρεί όταν βλέπει οτι δεν έχει τίποτα άλλο να δώσει…αν μείνει μόνο κακό θα κάνει. Αντίθετα από μένα που έχω να δώσω. Καλέ μου φίλε αντίο.  

  

Γειά σου Χρήστο

Το είχα δει. Πριν τρεις μέρες. Ήμουν σε κατάσταση ύπνου και είχα περάσει στην απέναντι όχθη. Όμως δεν ήξερα οτι ήταν για σένα. Αν το ήξερα θα είχα έρθει να σε χαιρετήσω. Συγγνώμη. Να σε αποχαιρετήσω.
Δεν σε αγαπάω πια. Φαντάζομαι το ήξερες. Αυτό που ζήσαμε ήταν όμορφο. Παιδική αγάπη. Όμως εσύ άφηνες τις ουσίες να μπουν στην καρδιά σου. Έτσι είχες δύο θεούς, μη μπορώντας να με αγαπήσεις όπως γεννήθηκα για να αγαπώ εγώ, ολοκληρωτικά. Μόνο ολοκληρωτικά μπορώ να νιώσω την αγάπη. Μα οι ουσίες δεν σε άφηναν. Μπαίναν στο αίμα σου και καταστρέφοντας το μυαλό , φτάνανε και αλλιώναν και την ψυχή σου. Δεν το είδες. Όχι τουλάχιστον όταν το είδα εγώ. Και ας ήμουν μόλις δεκαεπτά. Έτσι έφυγα.
Βλέπεις τότε ήμουν θεά. Δημιουργούσα. Δημιουργούσα μέσα στο κορμί μου το γιό μας. Στα χρόνια που πέρασαν τίποτα. Μόνο το φθινόπωρο που συναντηθήκαμε σου ζήτησα κάτι. Να γνωρίσει το παιδί μου τους προγόνους μου. Και έτσι απλά ο γιός μου απέκτησε έναν παππού και μια γιαγιά ακόμα.
Δεν με πείραζε που δεν είχες δύναμη να κοιτάξεις το παιδί στα μάτια. Ούτε που δείλασες να του μιλήσεις. Ένιωθα ασφάλεια απόστασης αφού οι ουσίες υπήρχαν ακόμη μέσα σου.
Έτσι ήρθα από το σπίτι σου προχτές. Ήρθε και το παιδί. Χαιρέτησε τη γιαγιά και τον παππού και έφυγε. Εγώ έκατσα κι άλλο. Μου είπαν οτι θα σε έφερνε ο αδερφός σου.
Ήθελα να σε δω να σου μιλήσω. Όταν άνοιξε το λευκό καπάκι ‘ημουν εκεί. Το καντήλι και η λαμπάδα ανάφτηκαν από τον αναπτήρα μου , όχι όμως και από μένα.  Από τον δακρυσμένο πατέρα σου. Τα λευκά λουλούδια πάνω σου τόνιζαν την χλωμάδα σου . Μετά από λίγο έφυγα…Τα μοιρολόγια με συνέτριψαν. Με βήματα σταθερά περπατούσα πολύ αργα ώστε ο ήχος τους να με συνοδέψει όσο γινόταν περισσότερο.
Κι έτσι απλά σου είπα αντίο. Δεν θύμωσα που έφυγες. Θύμωσα γιατί δεν ήξερα τί να πω στο παιδί. Στο παιδί μου που έμεινε ορφανό από έναν πατέρα που ήταν απών. Βέβαια εγώ σε έδιωξα, Και σε ξαναέδιωξα. Και έφυγα, και ξαναέφυγα. Αλλά εσύ δεν ήσουν έτοιμος. Αν ήσουν θα σε δεχόμουν.
Έτσι τώρα πια δεν έχω τίποτα με σένα. Ούτε μίσος , ούτε αγάπη, ούτε οργή, ούτε λύπη, ούτε απωθημένα. Για μένα εμείς κάναμε τον κύκλο μας. Έναν κύκλο που έκλεισε εδώ και χρόνια. Δεν έχω τίποτα άλλο από ένα γλυκό αντίο. Μόνο κάτι τελευταίο. Θέλω και εσύ να μου το πεις. Το ξέρω είναι δύσκολο. Δοκίμασε να με βρεις όταν θα περάσω στην απέναντι όχθη, που για τους πολλούς θα βρίσκομαι σε κατάσταση ύπνου….

ΦΕΥΓΩ

Μετά από τρεις μήνες εργασίας ,σήμερα είναι η τελευταία μου μέρα εδώ. Όταν ήρθα για δουλειά εδώ  η συμφωνία ήταν καλή. Αν βρω κάτι που με ενδιαφέρει φεύγω και δεν τρέχει τίποτα, και αν δεν βγει πρόγραμμα ώστε να καλύψει τον μισθό μου με διώχνει και δεν τρέχει τίποτα.

Πέρασαν τρεις μήνες και το πρόγραμμα δεν βγήκε. Πήρα πρωτοβουλία από μόνη μου και του είπα οτι φεύγω.

Δεν υπάρχει τίποτα στον ορίζοντα. Παρασκευή θα αρχίσω το ψάξιμο… Θα ζήσω την απόριψη, το άγχος, τη στενοχώρια ,τη μεγάλη αφραγκία εις διπλούν. Τα προσόντα μου θα κρυφτούν καλά από τα αχόρταγα μάτια των εργοδοτών και η αξιοπρέπειά μου θα νικήσει.

Αν και είναι πραγματικά όλα μαύρα, είμαι αισιόδοξη. Μάλλον είναι η πολυτέλεια της ευκαιρίας που δίνω στον εαυτό μου, ώστε να ψάξω να βρω εργασία στον χώρο που ξέρω οτι θα είμαι καλή, που έχω να προσφέρω και που μου αρέσει.

Τελευταία ευκαιρία.

Μετά δεν ξέρω τι. Ούτε πως.

Το μόνο που ξέρω είναι πως αν δεν βρω κάτι στα τουριστικά επαγγέλματα, θα ασχολειθώ θεωριτικά με το αντικείμενο.

Βλέπεται πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι

ΓΙΑ ΧΑΤΗΡΙ ΤΟΥ

Αναρωτιέμαι τί θα γινόταν αν ζούσε σήμερα ο Ιησούς. Δεν πάω σε λεπτομέρειες τύπου αν γενέτειρα ήταν η Βηθλεέμ, η Ελλάδα ή κάποια άλλη χώρα. Σκέφτομαι πόση απήχηση θα είχε κάποιος που βρίζει τις εκκλησίες, τα ανορθόδοξα, και δεν ηγείται καμμίας υπάρχουσας ομάδας. Αυτός που η μορφή του (αντρική ή γυναικεία) έχει αναγνώριση και παραταύτα θα είναι ταπεινός. Αυτός που θα αντιμετωπίσει τους βολεμένους,  τις πέντε εξουσίες, τα πάντα. Αλήθεια κατά πόσο τα ΜΜΜ θα άφηναν αυτή τη φωνή να ακουστεί; Κατά πόσο θα εκμεταλεύονταν την επηροή του στον κόσμο οι πολυεθνικές, τα κόμματα, οι διάφορες κοινοτικές και παγκόσμιες οργανώσεις; Εγώ τί θα έκανα; Θαέίχα την ευκαιρία να τον δω από κοντά; Να νιώσω την αγάπη στην παρουσία του , να δω την αλήθεια στο βλέμμα του να παλέψω με τον εαυτό μου για να σβήσω τα πάντα μου ώστε να κάνω χώρο μέσα μου μόνο για αυτόν. Αυτός. θέλει να αγαπάμε και να συγχωρούμε. Όλους. Όλα. Δεν θέλει να ακολουθούμε ηγέτη. Προσπάθησε να πει για την δύναμη από το υπερπέραν. Και εμείς φτιάξαμε εκκλησίες και άλλες εκκλησίες και σχολεία και άλλα σχολεία και νοσοκομεία και άλλα νοσοκομεία αλλά όταν οδηγάμε βρίζουμε το φανάρι που δεν ανάβει πράσινο. Πολεμάμε γυναίκες με άντρες για το πάνω χέρι, παιδιά με γονείς για την εξέλιξη, οπαδός με οπαδό γιατις ομάδες, για τα πολιτικά, για τις ιδέες, για όλα. Η ουσία διαφεύγει. Τα παιδιά εξακολουθούν να πεινάνε, εξακολουθούν να είναι ορφανά , εξακολουθούν να μην ακούγονται, να βιάζονται , να καταπιέζονται , να πεθαίνουν. Τα παιδιά… Ότι ελπίδα υπάρχει, είναι πάνω τους. Ότι τους κάνουμε το κάνουμε στην ελπίδα. Στην ελπίδα για ισότητα, ειρήνη , ομόνοια, αγάπη, συμπαράσταση, κατανόηση, βοήθεια.

Ένας κύκλος που τρέφετε από την ανοησία μας και τα πάθη μας. Πάθος για εξουσία . Μα είναι δυνατόν μετά από δύο χιλιάδες χρόνια να είναι όλα εφάμιλλα; Σαν κλάσμα. Το ένα δεύτερο ήταν όταν υπήρχαν σκλάβοι και αφέντες. Τα δύο τέταρτα όταν υπήρχαν σκλάβοι, υπηρέτες, αφεντικά, δικαστές. Τα τρία έκτα όταν υπήρχαν οικογένεια, θρησκεία ,πατρίδα, αγωνιζόμενοι εργάτες , πιόνια. Κάποιος να μου πει σε ποιό κλάσμα είμαστε σήμερα. Η ελευθερία ακόμα δεν υπάρχει. Απλά άλλαξε μορφή η δουλεία. Είμαστε έρμαιο των καταστάσεων , της παραπληροφόρησης, της πιστωτικής κάρτας, του φανατισμού, του κουτσομπολιού, της σεξουαλικής διαστροφής, της ερωτικής μοναξιάς, των ναρκωτικών, των ειρηνευτικών ενεργειών, του ρατσισμού. Κι όμως εκατομύρια από εμάς θα γιορτάσουμε το γεγονός της ανάστασης. Και όλα αυτά που είπε ο τιμώμενος περικλύονται σε μια νηστεία και σε απαγόρευση του σεξ εκτός γάμου. Αυτό είναι ο παράδεισος; Αυτός είναι ο δρόμος του πνεύματος; Κάθε Κυριακή στην εκκλησία; και μετά; Πληγωμένοι άνθρωποι , αδικημένοι, σκλάβοι…Αυτήν την  ανάσταση προσμένω σε ισότητα ζωντανών .  Από όλους όσους μπορούν, σε όσους το έχουν ανάγκη. Έτσι κι αλλιώς αυτό ήταν η επιθυμία του.

 ΑΓΑΠΗ     ΙΣΟΤΗΤΑ     ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΕΠΙΓΕΙΟΥΣ ΣΚΛΑΒΟΥΣ

Καλό Πάσχα

Ευχές

Καλό Πάσχα σε όλους. Καλή ξεκούραση και ότι επιθυμείτε να το πάθετε.

ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΗ ΝΥΧΤΑ

Είμαι εγκλωβισμένη μέσα σε ένα σώμα που αγαπώ και μέσα σε μια ζωή που επέλεξα. Το σώμα που αγαπώ είναι γεμάτο ατέλειες, η ζωή που επέλεξα βρίσκεται στο δυσδιάβατο μονοπάτι της ειλικρίνιας. Πληρώνω το τίμημα καθημερινά, μόνο που κάτι όμορφες νύχτες σαν κι αυτή όλα φαίνονται πολύ απλά και πολύ δύσκολα. Το γεμάτο φεγγάρι με κάνει και νιώθω μοναδική. Η λάμψη του τριγύρω μου με περιτυλίγει σαν χάδι. Οι ανοιξιάτικες μυρωδιές με ταξιδεύουν . Με μεθάνε και με κάνουν να νιώθω οτι βρίσκομαι στα ομορφότερα. Τα μάτια μου αχόρταγα κοιτάνε το γλυκό μαύρο του ουρανού. Χωρίς να έχω κάνει τίποτα για να αξίζω κάτι τέτοιο ζω την απόλαυση της ανοιξιάτικης νύχτας. Είναι τόσο απλό. Ο καθένας μπορεί να την απολαύσει. Χωρίς να κάνει κάτι. Χωρίς να το αξίζει. Απλά να το δει και να το νιώσει. Μεγαλείο. Μεγαλείο που ξετυλιγεται μπροστά στα μάτια όλων μας. Κι εγώ τόσο μικρή… εγκλωβισμένη σε ένα σώμα που αγαπώ και σε μια ζωή που επέλεξα.

Γκράφιτι

Πολύχρωμα σπρέι, μαντίλι στο πρόσωπο για τα αέρια, κάποιο στενό σοκάκι και η τέχνη αρχίζει. Η εποχή είναι έντονη , η ζωή κινείται με γρήγορους ρυθμούς, η εξέλιξη σε αυτοματοποιημένα ραγδαία, και η έκφραση της τέχνης εκκεντρική. Νέα παιδιά, έφηβοι βρήκαν τον τρόπο. Με έντονα χρώματα ομορφαίνουν τους τοίχους της κάθε πόλης, τα ξεχασμένα βαγόνια και οτιδήποτε μπορεί να γίνει στο σκοτάδι. Βλέπετε αυτού του είδους η τέχνη είναι παράνομη.Δεν υπάρχει πουθενά άδεια για γκράφιτι και έτσι οι μισογκρεμισμένοι τοίχοι, οι απαίσιες μάντρες που κοσμούν τις πόλεις, είναι πόλος έλξης για τους εκφραστές της συγκεκριμένης τέχνης. Η παράνομη πράξη, το σκοτάδι, το κρυφτό ανεβάζουν την αδρεναλίνη και οι μικροί ανώνυμοι δημιουργούν. Αρνούνται να μείνουν κολλημένα μπροστά από έναν υπολογιστή, αρνούνται τα ναρκωτικά, αρνούνται την κλεψιά, αρνούνται την ασχήμια και ομορφαίνουν με το δικό τους τρόπο τις ασχήμιες που τους κληροδοτήσαμε. Μπράβο στα παιδιά. Μπράβο και σε εμάς που θα προσπαθήσουμε σαν μεγαλύτεροι να τα καθοδηγήσουμε έτσι ώστε αυτή η έκφραση τέχνης να μην γίνει ανεξέλενκτη. Το πότε θα το κάνουμε αυτό δεν το ξέρω . Η αλήθεια είναι οτι πρέπει να γίνει. Ας σκεφτούμε τρόπους να δώσουμε χώρο στα παιδιά να εκφραστούν. Έτσι κι αλλιώς το αξίζουν