Εγώ και ο Πανικός

Εδώ και ενάμιση χρόνο έχω καλωσορίσει στη ζωή μου έναν καινούριο φίλο. Τον πανικό. Στην αρχή είχαμε προβλήματα. Μου πρωτοεμφανίστηκε μια Κυριακή βράδυ. Ετοιμαζόμουν να πάω για δουλειά ( δούλευα σε ένα μπαράκι) και χωρίς λόγο άρχισα να πρήζομαι και να μου κόβεται η ανάσα. Βλέπαμε Γρηγόρη στην τηλεόραση όμως δεν νομίζω να έπαιξε κάποιο ρόλο αυτό. Μετά από λίγο νιώθω ένα εσωτερικό τρέμουλο και τον λαιμό μου να κλείνει μην αφήνοντας πεισματικά το οξυγόνο να μπει μέσα μου. Βγήκα στο μπαλκόνι με τον αδερφό μου δοκίμασα κάποιες τεχνικές, αλλά τίποτα. Ένα περίεργο συναίσθημα θανάτου με είχε πλημμυρίσει χωρίς να καταλαβαίνω γιατί. Η μύτη μου μου έπαιζε ένα άσχημο παιχνίδι αφήνοντας τον αέρα να μπει μέσα μου λίγο πριν λιποθυμήσω από ασφυξία. Αλλά μόνο για μια ανάσα. Μόνο για να συνεχίσω να ζω την στιγμή ‘πριν το τέλος’ . Έφυγα από το σπίτι για μια περπατητή με τον αδερφό μου στη γειτονιά. Οι ανάσες μου έρχονταν μετά από προσπάθεια, ο πόνος στο έντερο , στο στομάχι και στο στήθος με περιέπαιζε και οι αισθήσεις μου σε κατάσταση ύπνου. Μετά από ώρα πήγα στο νοσοκομείο. Ο πνευμονολόγος δεν βρήκε τίποτα. Δεν άντεχα να φτάνω το θάνατο και να τον αφήνω να με προσπερνάει και έτσι πήγα σπίτι. Ο αγώνας δρόμου συνεχίστηκε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Ένας αγώνας που τότε δεν ήξερα οτι είχε ξεκινήσει από εμένα.   Ακολούθησαν και άλλες επισκέψεις πανικού σε μένα και πολλές επισκέψεις δικές μου σε γιατρούς. Πνευμονολόγους, ωριλά, γαστρεντερολόγους, παθολόγους. Τουλάχιστον  δύο διαφορετικοί από κάθε ειδικότητα. Αφού μάζεψα μια σακούλα φάρμακα, αναμνηστικό από κάθε επίσκεψη, σταμάτησα τελείως τη δουλειά. Με βρίσκει η κατάθλιψη με σπασμένα νεύρα , και εγώ με χαρά την προσκάλεσα να μείνει μαζί μου. Οι παρενέργειες από τα φάρμακα με έπεισαν οτι δεν είχα αληθινή διάγνωση. Έτσι με πολύ κόπο , κάποια μέρα ντύθηκα, με ακόμα μεγαλύτερη προσπάθεια βγήκα από το σπίτι και με υπεράνθρωπες προσπάθειες μπήκα σε ταξί. Πήγα σε ραντεβού με έναν ψυχίατρο τον οποίο πλήρωσε η θεία μου. Είχε έρθει και μαζί μου. Βλέπετε εκτός από την κατάθλιψη είχα και σωματική αδυναμία αφού δεν έτρωγα τίποτα για καιρό. Ούτε κινιόμουν για καιρό. Εγώ και το δωμάτιό μου είμασταν ένα. Όποιος ερχόταν για να με δει με τυρανούσε. Με τυρανούσε γιατί δεν μπορούσα να πω ‘φύγε’. Ούτε κάτι άλλο έλεγα. Μόνο πότε πότε ρωτούσα το γιό μου αν έφαγε.
Ο ψυχίατρος με τσάντισε και μου ήταν ιδιαίτερα αντιπαθείς όμως μου έδωσε υπόσχεση οτι σε λίγο καιρό θα γίνω καλά.  Όντως σε λίγες μέρες μιλούσα περπατούσα και με δειλά βήματα ζούσα. Αλλά ακόμα κάτι έλειπε. Ητελευταία μου επίσκεψη στο νοσοκομείο έγινε γιατί έπαθα αφυδάτωση. Εκεί μου έδωσαν μια αναγκαστική διατροφή και φεύγοντας ανατρίχιασα στη σκέψη οτι ένιωθα χορτάτη μόνο από τον ορό που μου έδωσαν . Στο σπίτι πέταξα όλα τα φάρμακα έκτός από του ψυχιάτρου και άρχισα να τρώω. Τώρα είμαι πολύ καλά όμως η θεραπεία ακόμα συνεχίζεται. Ο φίλος μου ο πανικός είναι κοντά μου. Δεν με επηρεάζει, δε μου λέει τί να κάνω, ούτε μου δημιουργεί εκείνες τις πολύωρες κρίσεις.  Αλλά δεν με φιβίζει πια. Τώρα έχω καταλάβει οτι είναι φίλος μου. Με έσωσε.
Στην αρχή με φόβιζε και ένιωθα οτι μου σταματάει τη ζωή. Σιγά σιγά όμως κατάλαβα αυτό που ήθελε να μου πει. Δεν χρειαζόταν να κάνω δύο δουλειές για να τα βγάλω πέρα. Δεν χρειαζόταν να κοιμάμε δύο ώρες ημερησίως εκτός Σαββατοκύριακου που έφταναν τις πέντε. Ούτε να περιμένω το καλοκαίρι για να κοιμάμε καθημερινά τέσσερις. Ούτε να πηγαίνω το γιό μου δυο φορές τη μέρα βόλτα. Καμμιά φορά για να δεις τη ζωή σου πρέπει να βγεις λίγο από αυτήν. Έτσι κι εγώ . Την είδα. Είδα πόσο καλή φίλη ήμουν αφού μου στάθηκαν όλοι. Και έχω αρκετούς. Για όλους έχω αφήσει τις δυο ώρες ύπνο για να είμαι δίπλα τους και δεν υπάρχει π΄0ονος ή χαρά τους που να έλειπα. Όσα και αν είχα να κάνω. Είδα πόσο καλά έχω μεγαλώσει το γιό μου. Μεγάλωσε. Οι βόλτες του ,η διασκέδασή του η υγεία και η ευτυχία του δεν υπάρχουν επέιδή είμαι άυπνη. Υπάρχουν επειδή ήμουν δίπλα του συνέχεια και με υπομονή και ειλικρίνεια του έδειξα το δρόμο. Και έτσι τώρα έχουμε τους χρόνους μας. Είδα πόσο καλή αδερφή. κόρη και φοιτήτρια ήμουν. Είχα περάσει πολλά μαθήματα  κι έτσι δικαιούμουν ένα διάλειμμα. Άφησα για πάντα πίσω την επιβίωση και τώρα ζω. Βέβαια με τις τότε συνθήκες δεν γινόταν αλλιώς. Αλλά τώρα πια δεν χρειάζεται. Συνεχίζω βέβαια να είμαι δραστήρια. Αλλά ο φίλος μου ο πανικός μου έδειξε άλλους δρόμους. Γι ‘ αυτό και μόνο είναι τιμή μου που τον αποκαλώ φίλο. Γιατί εκτός από αυτά που είδα εγώ έκανε και τους γύρω μου να δουν κάποια πράγματα για μένα. Πράγματα που τα θεωρούσαν δεδομένα.
Τώρα οι κρίσεις πανικού μοιάζουν όνειρο που πέρασε. Ζω την περίοδο αποχαιρετισμού με αυτόν τον ιδιόμορφο φίλο που μπήκε στη ζωή μου πριν ενάμιση χρόνο. Σαν καλός φίλος αποχωρεί όταν βλέπει οτι δεν έχει τίποτα άλλο να δώσει…αν μείνει μόνο κακό θα κάνει. Αντίθετα από μένα που έχω να δώσω. Καλέ μου φίλε αντίο.  

  

Advertisements

17 Σχόλια

  1. Απρίλιος 25, 2007 στις 7:35 πμ

    Lisadel όταν είσαι υπεύθυνο άτομο και παίρνεις όλο το βάρος των ευθυνών πάνω σου κάποια στιγμή λυγίζεις…φυσικό είναι!
    Πολλοί γνωστοί μου , ακόμα κι εγώ έχουμε πάθει κρίσεις πανικού και άγχους κατά καιρούς…το καλό στην δική σου περίπτωση είναι ότι αυτός «ο φίλος» σε έκανε να δεις την πραγματικότητα …ότι χρειάζεσαι και λίγη ψυχική-σωματική και πνευματική ηρεμία και ξεκούραση…τελικά άνθρωποι που ζουν πιο χαλαρά από πεποίθηση , ζουν και πιο ποιοτικά…
    Χαίρομαι που τώρα βρήκες τον δρόμο σου και έδωσες στον εαυτό σου «τον αέρα» που χρειάζεται για να απολαύσει και λίγο την ζωή.
    Σου εύχομαι από τώρα και στο εξής όλα να πηγαίνουν καλά στη ζωή σου και να θυμόμαστε πάντα ότι αν είμαστε εμείς καλά θα είναι και τα παιδιά μας που θα μας έχουν κοντά τους!
    Πολλά φιλιά και την αγάπη μου.

  2. lisadel said,

    Απρίλιος 25, 2007 στις 2:22 μμ

    trelofantasmeni :
    οι δικιές μου κρίσεις ήταν συνεχόμενες και είναι ασθένεια. Κάποια ορμόνη λείπει και την προσθέτω με τα χάπια. Το θέμα είναι οτι κάτι τόσο καταστροφικό μου έκανε καλό τελικά. Η αλήθεια και η ουσία εμφανίζονται με περίεργους τρόπους κάποιες φορές. Η αγάπη που μου στέλνεις και η συμπαράσταση που εκλαμβάνω από σένα με γεμίζει πραγματικά.

  3. amo said,

    Απρίλιος 27, 2007 στις 11:27 μμ

    Πέρασα από αυτό και από χειρότερα.
    Γι αυτό και μπορώ να πω το πιο ειλικρινές «νά’σαι καλά».Μ’εσα από την καρδιά μου.

  4. lisadel said,

    Απρίλιος 29, 2007 στις 6:12 μμ

    amo:
    καλωςόρισες. σε ευχαριστώ

  5. agorafoviagr said,

    Μαΐου 1, 2007 στις 2:49 πμ

    Φίλη μου μέσα από την καρδιά μου σου εύχομαι καλή συνέχεια στην προσπάθεια που κάνεις. Βιώνω τις κρίσεις πανικού για μεγάλο διάστημα. Όμως εσύ έτσι και εγώ αρχικά νόμιζα ότι είναι κάτι το οργανικό. Αφού έκανε τις σχετικές εξετάσεις κατέληξα σε ψυχολόγο αρχικά και ψυχίατρο μετά. Εγώ τον λέω άσπονδο φίλο. Το έχω συνηθίσει και μετά από τόσα χρόνια έχω συμβιβαστεί ότι για όσο χρειαστεί θα είμαι όσο μπορώ λειτουργικός με τις κρίσεις πανικού παρέα. Προσπάθεια λίγο θέλει και πείσμα. Πολλά πράγματα από όσο έχω καταλάβει είναι στο μυαλό μας. Τα παρερμηνεύουμε, τα μεγαλοποιούμε και μετά κάτι απλό το θεωρούμε σαν απειλητικό. Τίποτα από όσα φοβόμουν ότι θα πάθω σε μία κρίση πανικού δεν έπαθα και αυτό μου λέει πολλά. Συνέχισε την προσπάθειά σου.
    Με αγάπη
    Agorafoviagr

  6. lisadel said,

    Μαΐου 1, 2007 στις 4:03 μμ

    agorafoviagr
    η αλήθεια είναι οτι αρχίζει και μου περνάει. Είμαι σε καλή φάση και η ιδέα του θανάτου από ασφυξία περνάει όλο και πιο αραιά από το μυαλό μου. Λυπάμαι που περνάς και εσύ τα ίδια. Μακάρι να μπορούσα να σου δώσω λίγο αέρα όταν τον χρειάζεσαι. Γιατί όχι και χώρο. Κάτι που για εμάς είναι εφιαλτικά δύσκολο να βρούμε και που οι υπόλοιποι θεωρούν δεδομένο. Και καλά κάνουν. Με στενοχωρεί που αναφέρεσαι μετά από χρόνια. Το να επαναλαμβάνεται σε χρόνια η ίδια κατάσταση εκτός από εξαντλητική είναι και ανησυχιτική. Μήπως κάτι δεν πρόσεξες στη θεραπεία; Αφού όπως κατάλαβα η ψυχολογία σου είναι μια χαρά μάλλον τεχνικό είναι.
    Με πολύ αγάπη

  7. agorafoviagr said,

    Μαΐου 2, 2007 στις 11:53 μμ

    Φίλη μου, υπάρχει η θεραπεία, υπάρχει όμως και ο δέκτης της. Δηλαδή ο θεραπευόμενος. Η γνωσιακή – συμπεριφοριστική θεραπεία που ακολουθώ τα τελευταία τέσσερα χρόνια με έχει βοηθήσει πολύ. Έχω μάθει κατά πολύ να ξεπερνώ τον πανικό σε σχέση με πριν αρχίσω τη γνωσιακή συμπεριφοριστική θεραπεία. Όμως όλοι μας δε μαθαίνουμε το ίδιο εύκολα ή γρήγορα. Δε μου ήταν εύκολο να αλλάξω τον τρόπο σκέψης. Ακόμα το προσπαθώ. Σημαντικό λοιπόν για εμένα ρόλο παίζει ο χαρακτήρας του ατόμου που αντιμετωπίζει την αγοραφοβία με κρίσεις πανικού. Δεν είχα μάθει να αντιδρώ με τη συμπεριφορά της αντιμετώπισης της κρίσης πανικού. Περισσότερο απέφευγα μέρη που μου προκαλούσαν πανικό με αποτέλεσμα αυτό να μου δημιουργήσει μια κακή συνήθεια, που είναι η φυγή. Επίσης ρόλο παίζει και το περιβάλλον, κατά πόσο σε καταλαβαίνει τι περνάς. Αν σε βοηθάει με τη συμπεριφορά του, σε διευκολύνει. Αν όμως δε σε βοηθάει τότε σε δυσκολεύει. Οπότε αυτά που για εμένα θεωρώ σημαντικά, πέρα από τη θεραπεία, είναι το περιβάλλον και η προσωπικότητα του ασθενή Είναι συνδυασμός από όσο έχω καταλάβει. Το θέμα είναι, να το παλεύουμε. Δεν ξέρω αν θα μπορέσω να είμαι όπως πριν. Προσπαθώ όμως για το καλύτερο, βάζοντας στόχους εφικτούς και όσο μπορώ με πρόγραμμα. Αυτό που χαίρομαι είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι σαν εσένα, που δε φοβούνται να γράψουν για το τι περάσανε ή περνάνε και που έτσι βοηθάνε και τους υπόλοιπους να γράψουν και εκείνοι την εμπειρία τους αλλά και για να συζητήσουν για αυτό που τους δυσκολεύει. Σου εύχομαι να το ξεπεράσεις γρήγορα και είμαι σίγουρος ότι θα το κάνεις γιατί έχεις τη δύναμη.
    Με αγάπη
    Agorafoviagr

  8. vasilis said,

    Μαΐου 4, 2007 στις 1:55 μμ

    φιλη μου ένας ακόμη ομοιοπαθής καταθέτει τις εμπειρίες του.Ειμαι σαρανταένα χρονών,και από τότε που θυμάμαι τον ευατό μου με ταλαιπωρούν αυτές οι καταστάσεις,δηλαδή είμαι συνυφασμένος με τον πανικό το άγχος και την κατάθλιψη.Αυτό όμως δεν με εμπόδισε ΄να κάνω πράγματα στην ζωή μου και να προχωρήσω.Έκανα ψυχοθεραπεία οκτώ περίπου χρόνια χωρίς διακοπή,άλλαξαν πολλά πραγματα στην ζωή μου,ανέλπιστα προς το καλύτερο,όμως συνεχίζω να έχω και πανικούς και καταθλίψεις,αν και είμαι υπο φαρμακευτική αγωγή.Αυτό που έχω καταλάβει αυτά τα χρόνια είναι ποτέ μα ποτέ να μην τα παρατάμε.Αυτοί είμαστε τι να κάνουμε τώρα.

  9. lisadel said,

    Μαΐου 4, 2007 στις 5:25 μμ

    agorafoviagr:
    πιστεύω οτι δεν χρειάζεται να είμαστε όλοι καλοί δέκτες. Έτσι κι αλλιώς δεν μας εκφράζει η δομή της κοινωνίας.
    Το περιβάλλον σου άλλαξέ το . Είναι τόσο δύσκολη η ζωή έτσι κι αλλιώς. Δεν το παίζω ειδική. ΚΙ εμένα μου τη σπάγανε όσοι μου έδιναν συμβουλές και ήταν έξω από το χορό. Απλά εγώ πήρα δάνειο από την τράπεζα και έκανα διάλειμα από τη ζωή. Για εμένα αυτό δούλεψε λίγο. Οι ‘απόλυτα υγιής ‘ του κύκλου μου νόμιζαν οτι είναι αρκετό. Εμείς ξέρουμε οτι είναι αναγκαστική στάση για να ‘απολαύσουμε το μαρτύριο’. Δεν έχει σημασία. Αφού μπορείς και αναφέρεσαι σε αυτό τότε είσαι σε καλό δρόμο.
    Μέσα από την ψυχή μου σου εύχομαι τα καλύτερα.
    Διεκδίκησε τον χώρο σου από τους γύρω.

  10. lisadel said,

    Μαΐου 4, 2007 στις 5:33 μμ

    vasilis:
    Καλώς ήρθες.Το ξέρω οτι εμείς οι καταθλιπτικοί έχουμε έφεση στη δημιουργία. Σε καλλιτεχνικό χώρο διαπρέπουμε. Το βασανιστήριο είναι το θέμα.Τις ώρες που το λειτουργικό μας σύστημα δίνει λάθος εντολές.
    Τις υπόλοιπες δεν υπάρχει καμμιά διαφορά. Μάλλον ΄΄εχουμε καλύτερη συμπεριφορά από ότι οι υπόλοιποι. Δεν το λέω εγωϊστικά. Απλά έχουμε να ασχολειθούμε με σπουδαιότερα από τις κατινιές.

  11. allmylife said,

    Μαΐου 4, 2007 στις 7:50 μμ

    σεροτονίνη είναι η ορμόνη καλή μου.
    και φαντάζομαι πως παίρνεις ssri
    και αγχόλυση.
    όπως κι’εγώ.
    πολλά χρόνια στην κατάθλιψη (μεγάλο σχολείο) και φίλη του Κυρ’Πανικού (όπως η Σύλβια Πλαθ τον αποκαλεί)
    Τώρα, χωρίς φάρμακα πιά, θέλω να ξέρεις πως ξέρω.
    Πως θαυμάζω το πόσο γρήγορα τον ‘εβαλες στις σωστ’ες του διαστάσεις…
    Και να σου πω πως η λέξη πανικός είναι επίθετο.
    Ο πανικός φόβος.
    Προέρχεται από τον θεό Πάνα και την αναταραχή που ο ερχομός του προκαλούσε στη φύση.
    Μην τον φοβηθείς ποτέ.
    Ο μόνος δρόμος που έχει είναι της φυγής…

  12. agorafoviagr said,

    Μαΐου 5, 2007 στις 2:16 μμ

    Προσπαθώ φίλη μου για το καλύτερο δυνατό. Όσο για το περιβάλλον, δεν είναι μόνον θέμα αλλαγής. Είναι και θέμα ενημέρωσης. Αν πας στη δουλειά σου και σε πιάσει κρίση πανικού μπορεί να φύγεις. Τι θα πει ο εργοδότης σου; Τι θα υποθέσει; Αν του πεις «ξέρεις έχω κρίσεις πανικού» θα καταλάβει σε τι αναφέρεσαι; Μήπως θα πάει το μυαλό του στο χειρότερο; Το να φύγω από το περιβάλλον που είμαι είναι κάτι εύκολο. Είναι όμως η φυγή η λύση; Όχι πάντα. Η ενημέρωση βοηθάει για να καταλάβει ο άλλος τι δυσκολία έχουμε. Εκεί που εργάζομαι σε συγγενική επιχείρηση έχω ενημερώσει τον εργοδότη συγγενή μου, για το αν φύγω καμία φορά, ή αν χρειαστεί λίγο να πάω κάπου ήσυχα να χαλαρώσω, οπότε ξέρει ότι αν το κάνω, το κάνω γιατί έχω δυσκολία με τον πανικό. Αν δεν το γνώριζε μπορεί να υπέθετε ότι δεν έχω διάθεση για εργασία. Έτσι, βοηθώ και εκείνον να με καταλάβει, αλλά και εγώ δεν κλείνομαι στον εαυτό μου. Θέλει να υπάρχει απλώς καλή θέληση από όλους. Και θέλει όταν ακούει ο κόσμος για θέματα ψυχικής υγείας να μη λέει «ωχ ας το αλλάξω για να μην ψυχοπλακωθώ». Δεν ξέρεις ποτέ πως θα στα φέρει η ζωή και η καλύτερη άμυνα είναι η γνώση που προέρχεται και πάλι από τη σωστή ενημέρωση και όχι από τραγουδάκια και ταινίες που προκαταβάλουν τον κόσμο σε θέματα ψυχικής υγείας.
    Να είμαστε φίλοι μου όλοι καλά
    Agorafoviagr

  13. Μαΐου 5, 2007 στις 5:14 μμ

    Πολύ χρήσιμο το post για τη διαταραχή πανικού, γιατί δείχνει στον κόσμο ότι υπάρχει ελπίδα.

    Μπορείτε να δείτε και το σχετικό άρθρο, εδώ:

    http://psi-gr.tripod.com

    Θοδωρής Π. Δασκαλόπουλος, Ψυχίατρος

  14. lisadel said,

    Μαΐου 10, 2007 στις 9:20 πμ

    allmylife:
    ακόμα και στα χειρότερα δεν παύει ηέπίσκεψη να είναι από έναν θεό…και μάλιστα Έλληνα

  15. lisadel said,

    Μαΐου 10, 2007 στις 9:24 πμ

    αgorafoviagr:
    το περίεργο στην όλη υπόθεση είναι πως έμαθα τη διαφορά ψυχολογικού με ψυχιατρικού προβλήματος. Δεν ξέρω κατά πόσο ισχύει αλλά ο γιατρός μου μου είπε πως δεν έχω ψυχολογικά προβλήματα. Μόνο την ψυχιατρική ασθένεια ‘διαταραχή πανικού’. Καλό θα ήταν να ήξερα τη διαφορά από πριν…

  16. girlskoylikaki said,

    Μαΐου 11, 2008 στις 8:45 μμ

    παιδια εμενα ο πρωτος μου γιατρος μου ειχε πει οτι ο πανικος με βοηθησε να μαζευτω στον ευατο μου και να ενδιαφερθω για αυτον.αλλα παιδια εγω μισω αυτη τη διαταραχη και δε τη θελω στη ζωη μου.κουραστηκα απ τα δωδεκα μου να παλευω.καποιες μερες περναω υπεροχα αλλα αυτη η διατραχη μαζι με τα ακολουθα τις σε δεσμευει τοσο ασχημα που δε μπορεις να κανεις οσα θελεις.δεν ειναι λιγες οι φορες που λυποθιμισα η ειχα σπασμους και πονοστομαχους σε μπουζουκια και κλαμπ και ερχοταν ασθενοφορο και με περνε.ενω ηξερα οτι ειχα πανικο.ουτε ειναι λιγες οι φορες που την εβγαζα στα νοσοκομεια λογω ασθενειων παθολογικων που προκαλει το αγχος και αυτη η διαταραχη.εχω περασει ολη μου τη ζωη απο νοσοκομειο σε νοσοκομειο και μισω τοσο πολυ αυτη την ασθενεια.παροτι περνω αντικαταθληπτικο απο μικρη.και εχω αλλαξει τοσα αντικαταθλιπτηκα.τελος εσας σας βλεπω ανεβασμενους και χαιρομαι γαι σας αλλα εμενα με πηρε απο κατω.ευχομαι μην φτασετε στη θεση μου να μισειτε τον ιδιο σας τον ευατο.

  17. lisadel said,

    Μαΐου 21, 2008 στις 6:28 μμ

    girlskoulikaki:
    προφανώς είναιο πάνω από τις δυνάμεις σου αυτό που σου συμβαίνει. Οι ασθένειες που μπορεί φαινομενικά να έχεις προέρχονται από τον εγκέφαλό σου.
    Είναι τόσο έντονες και τόσο αληθινές που ξεπερνάνε οτιδήποτε πραγματικό. ( εννοώ αν είχες έλκος στομάχου δεν θα υπέφερες τόσο από τον στομαχόπονο ή αν γινόταν πραγματικά ένας σεισμός δεν θα ταραζόσουν όσο ταράζεσε σε μια κρίση)
    Αφού λοιπόν μια λάθος εντολη έχει τόση δύναμη…φαντάσου μια σωστή και αισιόδοξη εντολή τί μπορεί να σου κάνει.
    Έχέις τη δύναμη να προκαλέσεις ευτυχία τόσο μεγάλη και τόσο έντονη όσο και οι κρίσεις σου.
    Μην ανησυχείς κοριτσάκι …απλά αντίστρεψε την δύναμή σου.
    Μόνη σου το είπες πως η δύναμή σου είναι μεγάλη. Εκεί που διασκεδάζεις έρχεται το τέλος του κόσμου. Μπορεί να είναι τραγικό αλλά αν το δείς μόνο σαν δύναμη είναι χω ρίς αμφισβήτηση μεγάλη.
    Μην μισείς τον εαυτό σου επειδή έχει μεγάλη δύναμη .
    Αγάπησέ τον και προσπάθησε να χρησιμοποιήσεις αυτή σου την ικανότητα για να νιώσεις όση ευτυχία σου αξίζει.
    Πίστεψέ με σου αξίζει πολύ ευτυχια και να σου πω και κάτι ακόμα;
    Υπάρχει τόση αγάπη και ευτυχία που μπορεί κανείς να νιώσει όση θέλει…


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: