ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ

Η αδυναμία μου στο φεγγάρι με φέρνει πάλι μπροστά στον υπολογιστή.  Είμαι στο μπαρ της παραλίας. Λευκό σκαμπώ μπροστά από την ταμιακή κι εγώ καθισμένη με θέα τις κλειστές ομπρέλες. Κοιτάω τη θάλασσα. Προς τα δεξιά τα φώτα της πόλης μου, πιο πέρα η γέφυρα. Βιαστικό το φεγγάρι έχει από ώρα ξεκινήσει την ανοδική πορεία του. Το χρώμα του έντονο κάτι ανάμεσα από κίτρινο και πορτοκαλί. Από κάτω η ταβέρνα του ξενοδοχείου περίλαμπρη και στολισμένη για το τραπέζι γάμου. Ακούω Σιδηρόπουλο ‘Να μ’αγαπάς’. Ο τραγουδιστής  έχει είδωλο τον Γονίδη.  Το σκοτώνει με την ερμηνεία του παρ’ όλα αυτά τα λόγια του τραγουδιού το ανασταίνουν. ‘Μη γυρίσεις τίποτα μη ζητήσεις για ένα βράδυ μη με χαραμίσεις’ ωραίο ρεπερτόριο για τραπέζι γάμου. Ασ είναι . Εκεί που είμαι εγώ πρώτη φωνή είναι η θάλασσα και φωνητικά κάνει ο αέρας. Κι όλα αυτά σε σκούρο φόντο.Κοκκινοκίτρινο φως χωρίζει τον ουρανό μαρτυρώντας την ύπαρξη καλοκαιρινής καταιγίδας στα απέναντι μέρη.
Μέγα σκηνοθέτης η φύση, γεμίζει το έργο της ζωής μου με εικόνες μοναδικές. Πρωταγωνιστώ στην διήγηση της οπτικής μου γωνίασ. Η οπτική μου είναι πάντα γωνία. Κλείνει και αφήνει απέξω όλα όσα δεν μάρέσουν. Κάτι που δεν μπορεί να κάνει και η αντίληψή μου. Η αντίληψή μου με προδίδει προσκαλώντας την μετριότητα , την κατινιά που υπάρχει γύρω μου. Η οπτική μου όμως μου είναι πιστή. Φέρνει μπροστά μου μόνο όσα θέλει να δει η ψυχή μου. Κλείνει η γωνία και αφήνει απέξω αυτά που ξέρω οτι υπάρχουν.Σε ήχους κλαρίνου με μέτρια ερμηνεία εγώ διαλέγω τον ήχο της θάλασσας. Είναι έντονος ,αληθινός ,ταξιδιάρικος. Όχι θυμωμένος ούτε οργισμένος. Απλά έντονος. Έτσι κι αλλιώς η θάλασσα δεν έχει να αποδείξει κάτι. Και η δύναμη και το μέγεθός της είναι αποδεκτά. Γιατί να δείξει οργή. Απλά είναι εκεί. Αφήνει να χορεύουν πάνω της τα φώτα της πόλης μου απο δεξιά , και από αριστερά τα φώτα ενός τόπου αδιάφορου  αυτή τη στιγμή για μένα. Κλείνω τις κουρτίνες σε πράγματα που δεν με ενδιαφέρουν. Δεν έχω χώρο πια….

ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΩΡΕΣ

Αυτός κάθεται ακουμπησμένος στο γραφείο δήθεν αδιάφορος. Αυτή κουρασμένη από τα σκηνικά αυτού του τύπου δεν δίνει σημασία. Η έλξη ανύπαρκτη. Αυτός είναι ο βραδυνός ρεσεψιονίστ. Αυτή είμαι εγώ. Επιτέλους είμαι στα νερά μου. Στον κλάδο του τουρισμού. Εργάζομαι και μένω εδώ. Ο γιός μου δεν με ακολούθησε ακόμη. Η μοναξιά μου απερίγραπτη. Το όνειρό μου μισό. Περιμένω πότε θα αλλάξει γνώμη και θα έρθει μαζί μου. Τον έχω ανάγκη. Και του λείπω πολύ. Ως τότε το εβδομαδιαίο μου πήγαινε-έλα δεν μπορεί να καλύψει το κενό.
Τα πράγματα εδώ μέτρια προς το χάλια. Λίγοι άνθρωποι άγνωστοι μεταξύ μας εργαζόμαστε και διαμένουμε στον ίδιο χώρο. Τρέλα. Μοιάζει με εναλλακτική πραγματικότητα. Μάλλον με ριάλιτι που στην αρχή είναι όλο ευγένειες και σιγά σιγά ξεσκίζονται μεταξύ τους. Υπάρχουν κι εδώ προτεινόμενοι. Και μπορώ να πω πως κάθε βδομάδα αλλάζουν και τα δεδομένα. Εγώ ατάραχη. Δεν ήρθα να κάνω φιλίες, ήρθα να εργαστώ. Εργάζομαι υπερωρίες και μερικές δεν τις χρε’ωνω. Δεν τις χρεώνω γιατί κάθομαι να βοηθήσω συναδέλφους. Ακόμα δεν έχουν καταλάβει οτι είναι θέμα χαρακτήρα. Βοηθάω γιατί έτσι γεννήθηκα να κάνω. Ούτε θύμα είμαι, ούτε γλύφω κανέναν, ούτε χαζή είμαι. Απλά μου αρέσει η δουλειά μου. Τα στραβά θέλω να τα διορθώσω. Αυτό τίποτα άλλο. Δεν με ενδιαφ’ερει τι κάνουν οι άλλοι. Με νοιάζει οι άλλοι να νιώθουν καλά. Και αν είναι δυνατόν να τους κάνω να αγαπήσουν αυτό που κάνουν όσο το αγαπάω και εγώ. Αν πάλι δεν γίνεται να το αγαπήσουν προσπαθώ να τους κάνω να νιώσουν άνετα. .Έτσι και τώρα., είμαι για ακόμα μια νύχτα κατάκοπη και αντί να πάω για ύπνο κάνω παρέα στον βραδυνό που νιώθει μόνος.  Καλά περνάμε μόνο που ξημέρωσε. Δεν θέλω να κοιμάμαι πια μακριά από το παιδί μου. Η ανάγκη μου να βοηθιήσω κάποιον μου έδωσε τη λύση. Έχουμε επικοινωνία ,διασκεδάζουμε, είναι καλός ακροατής  και το χιούμορ μας δίνει δύναμη να ξεπεράσουμε τις δυσκολες ώρες