αποδέχοντας την πρόσκληση…

της Queen Elisabeth

ποιός μπορεί εξ΄άλλου να πει όχι σε μια βασίλισσα;

το παιχνιδάκι έχει ως εξής:

το όνομα του ιστολογίου μου για μένα σημαίνει πολλά. Έχει συγκεκριμμένη σημειολογία στον συναισθηματικό μου κόσμο. Θα ήθελα να το δω γραμμένο στην ταμπέλα ενός μαγαζιού (του δικού μου) . Σαν σκέψη θα μου άρεσε να έχω ένα ιδιόρρυθμο καφέ στην πόλη μου .
Επίσης θα ήθελα να το δω σαν όνομα ταχύπλοου.Κάτι σαν συμβολισμό της ελευθερίας που υπάρχει στην ζωή μου. 
Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής όμως μου αρέσει όταν καρφώνεται σαν όνομα σε κάποιους φίλους επισκέπτες που χωρίς την οπτική επαφή , είναι κι αυτοί κομμάτι της ζωής μου πλέον

Advertisements

ΥΠΕΡΔΙΕΓΕΡΣΗ

Το σώμα βρίσκεται σε κατάσταση πανικού!   Έχω αϋπνία.  Αν κι είμαι τρομερά κουρασμένη, τ ί π ο τ α.  Χτες το μεσημέρι είχα έναν επισκέπτη στο σώμα μου .Παραδόξως ταιριάξαμε πολύ καλά.
Για αρκε΄τες ώρες μετά είχα ένα μούδιασμα στα άκρα και ένα μόνιμο χαμόγελο στο πρόσωπο που έδινε έμφαση στην έντονη λάμψη των ματιών μου. Ένα εσωτερικό τρέμουλο μου θυμίζει καταστάσεις φρίκης που είχα ζήσει στο παρελθόν αλλά αυτή τη φορά η αιτία είναι μάλλον ευχάριστη.
¨Οταν κατάκοπη έπεσα να κοιμηθώ το στομάχι και η κοιλιά μου μουέδιναν συνεχώς ένα περίεργα ευχάριστω συναίσθημα σφιξίματος και άλλαζαν συνεχώς θέση δίνοντάς μου την εντύπωση οτι ήθελαν να μετακομίσουν!!!
Η καρδιά μου άλλαζε συνεχώς την  σταθερή πάνω αριστερά θέση(που συνληθως έχει) κάνοντας περιπολία στο σώμα μου.
Μου ήταν πλέον φανερό το σώμα μου και το μυαλό μου δεν ήταν τα μόνασε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Ήταν και η ψυχή μου
Με πήρε ο ύπνος μετά από ώρες για να ξυπνήσω μια ώρα μετά έτσι χωρίς λόγο.
Θέλω να ησυχάσω μα δε γίνεται.
Δοκίμασα όσες τεχνικές ξέρω για να κοιμηθώ αλλά το ξημέρωμα μου κλείνει πονηρά το μάτι. Με βρίσκει με κομμένη την όρεξη για φαϊ (που να το ξερα να έτρωγα πριν τη συνεύρεση!)και δυο τασάκια γεμάτα αποτσίγαρα.
Μέχρι τις τέσσερις αναρωτιόμουν πότε θα φύγει η επιρροή. Η επιρροή από τη δόση έρωτα που πήρα δεν φεύγει με τίποτα. Δεν είμαι μαθημένη στα σκληρά ναρκωτικά .
Παρατηρώ τα pokemon έκαναν τη δουλειά τους. Η καρδιά μου σταθεροποιήθηκε στην πάνω αριστερά της θέση . Τα υπόλοιπα παραμένουν
…και σκέφτομαι πως χάριν των συμπτωμάτων μου έβαλα σε πολύ ψηλό βάθρο έναν άνθρωπο που προσκάλεσα με την ψυχή μου και ανταποκρίθηκε εγκάρδια. Έτσι χωρίς ιδιαίτερο λόγο , με μια ματιά, έβαλα τον προσκεκλημένο μου σε μια θέση τόσο ψηλά που είναι σίγουρο πως όταν θα τον ρίξω από κει (ή όταν πέσει μόνος του) η κρούση θα είναι αναπόφευκτη και για τους δυό μας.
Πώς γίνεται η ψυχή να χαμογελάει και το σώμα να γαληνεύει μπροστά σε ένα προδιαγραμμένο έγκλημα;
Πόσο εγωϊστικός μπορεί να είναι ο έρωτας;
Απάντηση καμμιά…Η λογική έχει παραχωρήσει τη θέση της στην τρέλα των συναισθημάτων μουγια να επιστρέψει όταν θα πέφτω μαζί του από το βάθρο για να με σώσει.
Παρ΄όλο που έχω επίγνωση της κατάστασης ακόμα νυσταζω.
Δεν την παλεύω με τίποτα
Η εφηβεία που θα μπορούσε να μου δώσει δύναμη με έχει προσπεράσει εδώ και χρόνια, για να μοιράσει τις ορμόνες τις σε αυτούς που τις δικαιούνται.
Μόνο η εφηβεία θα με βοηθούσε να αντέξω κάτι τόσο δυνατό χωρίς λόγο.
Τα τριάντα και ένα μου , μου δίνουν αντοχές για βαθιές αγάπες , για δημιουργία, για παρα πολλά όχι όμως για τον έρωτα με την πρώτη ματιά.
Επικαλούμε αυτή την δύσκολη ώρα την έφηβη που ήμουν κάποτε να με βοηθήσει,αλλά δεν ξέρει τον τρόπο. Τότε δεν ερωτευόμουν με την πρ΄ώτη ματιά.
Στα εικοσιένα μου έπαθα κάτι τόσο δυνατό όχι όμως με την πρώτη ματιά.Το ένιωσα , το γεύτικα, το έζησα χωρίς φόβο και…καταστράφηκα! Απλά.
Έκανα πολύ καιρό να μαζέψω τα κομμάτια μου, και όσα στην ταραχή μου δεν κόλλησα καλά ,τα γιάτρευα με υπομονή και αγάπη για χρόνια.
Το ίδιο όνομα, η ίδια δύναμη συναισθημάτων, το ίδιο άρωμα του έρωτα.
Χωρίς επιλογή δηλώνω καλοδεχούμενος    μόνο  που αν γίνεται  να κοιμηθώ για λίγο!

δώστε λύσεις. η ασθένεια δεν με ενοχλεί, τα συμπτώματα να φύγουν γιατι δεν παλεύονται 


 

ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ

Σαν ψίθυρος ανέμου
Σαν υπόσχεση που δώθηκε
Σαν πίνακας που δεν ολοκληρώθηκε
Σαν σκέψη που δεν διαβάστηκε

Αυτό ήταν που έζησα

μαζί σου…


 

ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΗ

Η ώρα πέρασε. Το φεγγάρι δίνει φως στο δωμάτιο και ηρεμία σε μένα.
Το φως που χτυπάει πάνω στα χαρτόκουτα μου θυμίοζει κάτι από ασπρόμαυρες ταινίες. Τώρα που το καλοσκέφτομαι με έναν ανεμιστήρα στο ταβάνι , ο καπνός από το τσιγάρο μου θα έμοιαζε με σκέψεις ενός ντετέκτιβ του 70.  Μόνος σκεπτικός στο σκοτάδι , αναπολεί την υπόθεση που μόλις έλυσε.
Τρεις μήνες μου πήρε να βρω ένα σπίτι να νοικιάσω.
Ευτυχώς που δεν είμαι ντετέκτιβ τελικά.
Δεν βρήκα και ότι καλύτερο. Τέλοσπάντων. Από αύριο θα πάω τα περισσότερα πράγματα και θα αρχίσω να το φτιάχνω.  Την άλλη Κυριακή θα τελειώσει η μετακόμιση.

Κάθομαι και κοιτάω το φεγγάρι. Αν και δεν θα μπορούσα να με πω ρομαντική ,δεν γίνεται να με επηρρεάσει ένα τόσο έντονο φως. ένα φως που χαρίζεται σε όλους και δεν νοιάζεται να αποδείξει τίποτα. Είναι απλά εκει, για χρόνια σε όλα όσα γίνονται. Ακόμα και για αυτούς που δεν έχουν που να μείνουν. Ακόμα και για αυτούς που περνάνε τα κάγκελα στο λιμάνι με την ελπίδα να βρεθούν λαθραία σε ένα πλοίο για την Ιταλία.
Λίγο μακριά , λίγο άγνωστα , λίγο δύσκολα αλλά κι αυτοί ένα σπίτι θέλουν. Ένα σπίτι να ριζώσουν, να ησυχάσουν και ποιός ξέρει ίσως και να ευτυχίσουν.
Μέχρι τότε εκτός από το φεγγάρι μάρτυρες της προσπαθειάς τους είναι και κάποιοι Πατρινοί που πίνουν τον καφέ τους στο θεατράκι και παρακολουθούν. Εκεί στον πρώτο όροφο της καφετέριας μπορείς να δεις αυτους που προσπαθούν να πηδήξουν τα κάγκελα. Κάποιοι από αυτούς είναιπαιδιά… και πιο πέρα βλέπεις τους φύλακες που τους κυνηγάνε.. τους κυνηγάνε φοβισμένοι ίσως και αυτοί για το μεροκάματό τους. Ίσως… Ξαφνικά η μετακόμιση μου μοιάζει τόσο εύκολη. Τα εμπόδια τόσο μικρά. Το φως του φεγγαριού τόσο φιλικό. Και η δύναμη΄μου τόσο μικρή. Πολύ μικρή για να βοηθήσω.  Μόνο μια ευχή για καλή τύχη σε όσους μετακομίζουν, σε όσους ταξιδεύουν, σε όσους αδικούνται…

ΠΟΤΕ ΘΑ ΓΙΝΕΙ;

Αν συγχωρήσεις τον εαυτό σου μόνο τότε θα μπορέσεις να συγχωρήσεις τους άλλους.

Αν αγαπήσεις τον εαυτό σου μόνο τότε θα μπορέσεις να αγαπήσεις τους άλλους.

Αν δεις την αλήθεια μόνο τότε θα μπορέσεις να ζήσεις με τους άλλους.