πανικός

Ο πανικός έχει φύγει πια από τη ζωή μου. Η ανορεξία , η δύσπνοια , η ταχυπαλμία(καλά όχι τελείως η ταχυπαλμία), έχουν φύγει . Νιώθω ελεύθερη να κάνω ότι θέλω.

Πηγαίνω σε μέρη με πολύ κόσμο άνετα, χρησιμοποιώ με ύφος επαγγελματία λεωφορείο για τις μετακινήσεις μου, και όταν πίνω τον καφέ μου σε μαγαζί χαλαρώνω.  Δεν υπάρχει τίποτα πια στις αντιδράσεις μου που να θυμήζει τί περνούσα μέχρι πέρσι.

Με αυτήν την άνεση πηγα σε μια φίλη για καφέ. Δεν ήταν καλά. Αναγνώρισα κάτι στο βλέμμα της. Μου είπε για μια κρίση πανικού που έπαθε πριν λίγες μέρες.

Δεν είμαι ειδικός αλλά τα σημάδια είναι όλα εκεί.

Ενώ μου τα ανέφερε με λεπτομέρειες (εγώ δεν μπορούσα τότε), είδα πολύ καθαρά την άρνησή της να συνειδητοποιήσει την κατάσταση. Αν και αρκετά ψαγμένη στα θέματα ψυχολογίας δεν μπορεί να δει τον διαχωρισμό ανάμεσα ψυχολογίας κ(συναισθημάτων) και ψυχιατρικής (σωματικής ασθένειας).

Φυσικά δεν την πίεσα ούτε έκανα καμμιά νύξη στο θέμα. Απλά την άκουσα προσεκτικά και της συμπαραστάθηκα . Από πείρα βλέπω οτι δεν είναι έτοιμη.
Την είδα πάλι σήμερα..Μέσα σε μια βδομάδα κατάφερε να τρομάζει με οτιδήποτε. Το έχει συνέχεια στο μυαλό της και φυσικά το προκαλεί να συμβεί.

Η αδελφή της την προτρέπει να κάνει εξετάσεις.
Φυσικά και δεν είπα τη γνώμη μου. Ξέρω καλά πως όποιο κι αν είναι το σωματικό σύμπτωμα , όταν φοβάσαι να μπεις σε καφετέρια ή οπουδήποτε με κόσμο, τότε είναι ψυχιατρική η ασθένεια.
Σε μια δυο μέρες θα της μιλήσω και θα είμαι μαζί της σε ότι αποφασίσει.
Όμως δεν μπορώ να μη σκεφτώ κάτι. Γυρνάει στο μυαλό μου και με βασανίζει από την πρώτη συζήτηση που είχα μαζί της.
Πως γίνεται αυτή η άρνηση να υπάρχει σε όλους;
Από τις περιπτώσεις που έχω δει μόνο εγώ δεν ήμουν αρνητική στο θέμα. Το οικονομικό με κόλλαγε μόνο, αφού στο νοσοκομείο μου έκλειναν ραντεβού μετά από δύο!!! μήνες , στο Ι.ΚΑ μετά από ένα μήνα όπου και ο γιατρός δεν ήρθε ποτέ!!!. Μάλλον μετά από 45 λεπτά που περίμενα παρακάλεσα την ρεσεψιόν να μη μου πει ποτέ ποιός είναι (σε περίπτωση που ερχόταν μέχρι ναφύγω) γιατί θα τον χτύπαγα…

Έτσι η νουνά μου στα 28 μου μου έκανε δώρο την πρώτη μου επίσκεψη στον ψυχίατρο. Κι όλα πήγαν καλά. Αυτά όμως για μένα…

Για τους υπόλοιπους που ξέρω βλέπω μια άρνηση για την πρώτη επίσκεψη σε ψυχίατρο που θυμίζει κάτι από το μεσαίωνα και τo κυνήγι των μαγισσών.
Καλά δεν υπάρχει πυρρά αλλά αν υπήρχε ίσως …

Κάτι πρέπει να γίνει με αυτό το θεματάκι. Για πολλές ασθένειες (ψυχιατρικές) φταίει μια τόοοοσο δα μικρή ορμόνη η οποία ρυθμίζεται με μια τόοοσο δα μικρή συνταγή.
Είναι κρίμα να χάνουμε τα καλύτερα στη ζωή από λάθος πρότυπα και από φόβο. Είναι τόσα πολλά που έχουμε να αντιμετωπίσουμε που χρειαζόμαστε τη βοήθεια κάποιου ειδικού. Δεν χρειάζεται βέβαια να πηγαίνουμε σε ψυχίατρο με κλειστά τα μάτια… Αν κάτι δεν μας αρέσει πάμε και αλλού για δευτερη γνώμη. Έτσι κι αλλιώς ναρκωτικά θα δώσει ο ψυχίατρος και θα ρυθμίζει την δόση . Ας είναι κάποιος που βλέπουμε και κάτι καλό.

Και ξέρετε κάτι ακόμα;
Ο φόβος απέναντι στους ψυχιάτρους και στις ψυχιατρικές ασθένειες είναι ένα είδος ρατσισμού και τον ρατσισμό τον σιχαίνομαι …
 

Advertisements

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΤΩΝ 8

Ως ευσυνήδητος πολίτης σημερα το απόγευμα ενημερώθηκα πλήρως για την ερωμένη του Ζαχόπουλου, και την μια και πετυχημένη στιγμή του Πασχάλη.

Μετά από αυτήν την ενημέρωση νιώθω ιδιαίτερα κοινωνική, με λυμένα προβλήματα ,αλλά με έντονους προβληματισμούς για την πορεία , έτσι όπως κάθε άνθρωπος του πνεύματος οφείλει.

Οι προβληματισμοί μου έχουν να κάνουν με ένα ντοκυμαντέρ που είδα χτες αργάμιση το βράδυ σε κρατικό κανάλι. Ήταν πολύ ενδιαφέρον , γεμάτο αλήθειες και διαχωρισμένα ψέματα σε μορφή ρεπορτάζ . Το θέμα του ήταν η φθορά του πλανήτη και η φθορά της υγείας των ανθρώπων από την καπιταλιστική κοινωνία. Σε μορφή ντοκυμαντέρ ήταν οι εικόνες του πλανήτη και σε μορφή ρεπορτάζ οι έρευνες για παγκόσμιες εταιρίες και το κακό που προκαλούν , μαζί με συνεντεύξεις από ανθρώπους που έλεγαν την αλήθεια δίνοντας τα γεγονότα και από ανθρώπους  που έλεγαν ψέματα κεκαλυμμένα με φιλοσοφίες του κ…υ.

Εκείνη την ώρα κανείς δεν ήξερε οτι θα παιχτεί κάτι τέτοιο . Ενώ τα κυνηγάω κάτι τέτοια , κατά τύχη το είδα.

Αντίθετα με τα δελτία των 8 που όλοι περιμένουμε εναγωνιοδώς να ενημερωθούμε καθισμένοι στο σαλόνι μας με τα παιδιά μας για τα γαμησιάτικα του καθενός.

Και έρχομαι τώρα να αναρωτηθώ.
Τί τους έχω κάνει και προσπαθούν να με μετατρέψουν σε αμόρφωτη κουτσομπόλα;

Έτσι κι αλλιώς το κοινωνικό τους σύστημα βρίζουνε ,δεν το καταλαβαίνουνε;
Τα ηθικά διδάγματα είναι οτι αν το πολιτικό σύστημα ήταν καλό δεν θα υπήρχαν εκβιασμοί. Και μάλιστα προσωπικοί. Άλλο δίδαγμα οτι οι περισσότεροι στον εργασιακό χώρο (ακόμα κι αν το αξίζουν ) δεν παίρνουν τη θέση με την αξία τους αλλά με πλάγιους τρόπους. Ακόμα και οι κακοί το πληρώνουν με ένα άσχετο προϊστάμενο…
Άλλο δίδαγμα οτι το ένα από τα βασικότερα θεμέλια της κοινωνίας, η οικογένεια , κλονίζεται. Και αυτό γιατί το πρότυπο δεν καλύπτει πια. Ξέρω υπάρχουν ευτυχισμένες οικογένειες. Αλήθεια είναι και μπράβο τους. Όμως οι περισσότεροι είναι δυστυχισμένοι.Ή συμβιβασμένοι.
Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι κάτι ιερό, οι σεξουαλικές δραστηριότητες είναι για την αίσθηση της πληρότητας του σώματος και του μυαλού και πολλά παραπάνω), είναι ενέργεια δεν είναι αρρώστια , ούτε λόγος να χάσεις την δουλειά σου , ή λόγος να  βρείς δουλειά , ή αγκάθι στο γάμο σου. Η γέννηση του ανθρώπου είναι θεϊκή , είναι γεγονός ουσιαστικό κι όχι κάτι που χαλάει το image.
Κι εκεί που πάμε να ξεκολησουμε και να δομήσουμε καινούριους κανόνες όπου μας ευχαριστούν περοσσότερο, έχουμε δημοσιογραφικές ομάδες να μας πυροβολούν στο σπίτι μας και να μας αποσυντονίζουν.

Φταίω βέβαια κι εγώ. Αφού το λέει καθαρά . Οι ειδήσεις είναι για τους 8. 8 άτομα εξυπηρετούνται από αυτό το μισάωρο. Δικές τους σκοπιμότητες και δικά τους κέρδη. Τί θέλω και ασχολούμαι;

Έτσι κι αλλιώς έχω εμπιστοσύνη στην πορεία. Με κάποιο τρόπο , μαγικό, ξαναφτιάχνεται η κοινωνία. Κάποιες μάσκες πέφτουν. Είπε ο Λαζόπουλος σε μια εκπομπή του : οι άνθρωποι κουράστηκαν και φτiάχνουν καινούρια κοινωνία μέσα από τα  blog. 
Δεν βάζω τον εαυτό μου μέσα ως ιστολόγο . Έτσι κι αλλιώς μάλλον προσωπικό είναι το θέμα με την σελίδα μου.

 ως  πολίτης  όμως κουράστηκα με τα κουτσομπολιά. Έλεος

η ταμπακιέρα

Πρώτη Ιανουαρίου 2008 ώρα μία και μισή πρωϊνή.

Ένα αγαπημένο χέρι μου χάρισε μια ταμπακιέρα. Πορτοκαλί. Όπως και η γραμμή στο φίλτρο.

Θυμήθηκα το πρώτο τσιγάρο στην προεφηβεία μου. Τότε ήταν το δικό μου χέρι που πρόσφερε τσιγάρο. Κάτω από τον πλάτανο του δημοτικού που τώρα έχουν κόψει.

Συγκινήθηκα. Στα τριανταένα μας είμαστε εικοσιεφτά χρόνια φίλες.

Καμμιά φορά νιώθω οτι είναι παραπάνω από μια ζωή.

Μου είπε τα χριστούγεννα πιο τραγούδι θέλει να ακούμε στην κηδεία της.

Λύγισα και άλλαξα κουβέντα. Δεν της είπα πως η αγάπη μου γι΄αυτήν είναι τόσο μεγάλη που πλανιέται στο σύμπαν.

Έτσι αν φύγει πρώτη θα βρεί την αγάπη μου εκεί που θα πάει και όλα θα της μοιάζουν οικεία.

Αν φ’υγω εγώ θα έχει τριγύρω την αγάπη μου να τη ζεσταίνει.

Το 2007 μου έκανε ένα υπέροχο δώρο. Γέννησε τον βαφτισημιό μου. Ολοκληρώθηκε με αυτήν την γέννηση και χάρισε σε όσους την αγαπάμε απέραντη ευτυχία.

Κοιτάζω την πορτοκαλί ταμπακιέρα. Βλέπω σε μια τόσο μικρή ορθογώνια εικόνα όλα τα δώρα που μου έχει κάνει.

Σ΄ευχαριστώ που είσαι φίλη μου. Κάνεις τα πάντα να μοιάζουν ευκολότερα…

ΚΟΜΜΑΤΙΑ

Μέσα από μια αλμύρα ανατριχιαστική, γεννήθηκε ένα διαμάντι που

απελευθερώθηκε από την άκρη όσων βλέπω..

..Προσπέρασε την αρχή του άλλοτε χαμόγελου , για να πέσει στο στήθος

ελαφραίνοντας την ψυχή μου.

Τότε εκπληρώθηκε ο λόγος ύπαρξής μου

αφήνοντάς μου λυγμούς για συντροφιά.