Δημοφιλής ο πανικός!

Εδώ και αρκετό καιρό παρατηρώ τη λέξη πανικός πολύ συχνά στα ψαχτήρια του διαδυκτίου.
Φαίνεται από την επισκεψιμότητα οτι το θέμα απασχολεί πολύ κόσμο. Δυστυχώς.

και γράφω δυστυχώς γιατί οι κρίσεις πανικού είναι μαρτύριο για όποιον τις περνάει. Η ώρα δεν περνάει , αντικρύζεις τον θάνατο κατάματα και αυτός σε προσπερνάει. Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό . Είναι η αντίδραση των άλλων και ο φόβος της τρέλας.  Αναρρωτιέσαι αν είσαι τρελός και φοβάσαι το ίδιο σου το σώμα. Μπερδεύεσαι και τα  συμπτώματα αλλάζουν με τον καιρό. Περνάς από κατάθλιψη , από αγοραφοβία, και από όλα τα στάδια του τρόμου με τη βεβαίωση του ψυχιάτρου οτι δεν είσαι τρελός οτι αφού σου λείπει η σεροτονίνη δεν πρόκειται να σου λείψει η ορμόνη που οδηγεί στην σχιζοφρένεια.
Όταν όμως έρχονται οι στιγμές τίποτα από όλα αυτά δεν μετράει.

Χάνεις τον προσανατολισμό σου και όλα αυτά που θεωρούσες δεδομένα , ανατρέπονται από τον ίδιο σου τον εαυτό.

Σκέφτεσαι όλους τους γιατρούς που πέρασες (αφού τα σωματικά συμπτώματα ήταν αληθινά) και που φορτώνοντάς σε με φάρμακα δεν σου πρότειναν να επισκεφτείς έναν ψυχίατρο.
Οι παρενέργειες από τα φάρμακα των παθολόγων , γαστρεντερολόγων , πνευμονολόγων , οριλά, έρχονται και σου καθυστερούν την ανάρρωση προσθέτοντας προβλήματα σε ένα σώμα που ήδη βασανίζεται.
Η δουλειά σου , η οικογένειά σου, οι σπουδές σου, η προσωπική σου ζωή,  η ζωή σου πάνε πίσω και τρέχεις να προλάβεις.

Μάταια.

Θες χρόνο και σωστή διάγνωση.
Και τα έχεις. Αργά ή γρήγορα δεν έχει σημασία.
Και αρχίζεις και προχωράς. Βαδίζεις σε καινούρια μονοπάτια. Κάνεις αυτά που σου είπε ο γιατρός σου, βγάζεις από τη ζωή σου όσα και όσους σε ενοχλούν, παίρνεις τα χάπια σου αλλά …δεν βλέπεις φως. Οι κρίσεις συνεχίζουν, ίσως πιο αραιά , ίσως με μικρότερη ένταση, ίσως μικρότερης διάρκειας ,και όλα αυτά αν είσαι τυχερός, αλλά είναι εκεί. Τότε είναι που αρχίζεις και το ψάχνεις.


Βλέπεις πόσο σημαντικό είναι το δώρο της αναπνοής και πόσο απλόχερα το έχουμε όλοι αρχίζεις να ευγνωμονείς. Ευγνωμονείς το θεό, το σύμπαν ,τη φύση,  την ανώτερη δύναμη ή όπως αλλιώς θες να το πεις και σκέφτεσαι.
Ίσως το πρώτο στάδιο σκέψης να είναι η μνησικακία ή και η ζήλια. Ίσως ρίχνεις φταίξιμο στους άλλους.
Καλά κάνεις και βγάζεις τον καταπιεσμένο σου θυμό αλλά δεν είναι αυτός ο δρόμος. Εγώ δεν σκέφτηκα τίποτα από όλα αυτά. Μόνο πως αν πήγαιναν περισσότεροι άνθρωποι στον ψυχίατρο δεν θα υπέφερα τόσο. Σκεφτόμουν πως δεν θα υπέφερα αφού θα ζούσα με υγιής ανθρώπους γύρω μου. Και εκτός από τα απωθυμένα που δεν θα έβγαζαν πάνω μου , θα μπορούσα νωρίτερα να πάω στον γιατρό.

Τώρα βλέπω οτι έκανα λάθος στο πρώτο στάδιο σκέψης. Αν και ανάμεσα σε ψυχικά υγιής ανθρώπους σίγουρα θα έβρισκα νωρίτερα τί μου φταίει. Μια ορμόνη.

Συνεχίζεις τη σκέψη. Πας στο δεύτερο στάδιο. Μαζί με την ευγνωμοσύνη για την αναπνοή που σου δώθηκε , βλέπεις και πόσο μάταιο ήταν που πληγωνόσουν και που έτρεχες να τα προλάβεις όλα. Αφού το σημαντικότερο είναι δώρο τότε και τα υπόλοιπα έρχονται φτάνει να το θές. Και πέφτεις στην παγίδα . Ενοχές. Φταις που έτρεχες ,φταις που ανγχωνόσουν , φταις για όλα. 

Χαλάρωσε . Τόσα ήξερες τόσα έκανες. Δεν πειράζει.

Και περνάς στο τρίτο στάδιο.

Παρατηρείς.

 Και πολύ καλά κάνεις. Τώρα έιναι που βρήκες το δρόμο για τη θεραπεία σου. Παρατηρείς τί νιώθεις. Παρατηρείς πόσο κρατάει αυτό που νιώθεις. Και βρίσκεις τρόπους. Εμένα με βοηθούσε ο Μικυ Μάους. Πριν κοιμηθώ διάβαζα και άν με επισκεφτόταν ο πανικός τον παρατηρούσα για λίγο και συνέχιζα να διαβάζω και ..όλα καλά.

Μόνο μια ανατριχίλα αλλά μπροστά στα υπόλοιπα ήταν τίποτα. 

Και αρχίζεις να ζεις δειλά δειλά. Μέχρι που τρως κιόλας! 

Και ξανασκέφτεσαι το πρώτο και το δεύτερο στάδιο. Και ξανά το τρίτο. Και βάζεις μια σειρά . και τα ξαναμπερδεύεις. Αλλά είσαι πιο κοντά. και προσπαθείς.

Πας στο γιατρό σου και του λες τις παρενέργειες. Ήρεμος σου δίνει άλλη μάρκα χαπιών και σου εξηγεί οτι κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός γι΄αυτό να συζητάς συνέχεια με τον γιατρό σου ώστε να σου βρει το κατάλληλο φάρμακο. Και συνεχίζεις.

Και ξαναπάς και του λες τις παρενέργειες. Κια σου εξηγεί οτι πρέπει να πηγαίνεις στο γιατρό σου να σου ρυθμίζει τη δόση. Και νιώθεις μαλάκας που τόσο καιρό τον απέφευγες.

Και όλα πηγαίνουν καλά. Προσπαθείς, τα καταφέρνεις 

Πας στον γιατρό σου και του αναφέρεις την κρίση που έπαθες. Γιατί τώρα που όλα είναι καλά. Σου λέει πως έχεις δικαίωμα να παθαίνεις μια στο τόσο. Κι αν δεν θέλω να έχω αυτό το δικαίωμα; Γελάει ,  ησυχάζεις.Το δέχεσαι.

Ησυχάζεις τόσο που πονάς από κρίση στομάχου (από παλινδρόμηση έχουν ανέβει τα υγρά του στομαχιού) και νομίζεις οτι είναι πανικός και κάνεις ασκήσεις χαλάρωσης. Πας νοσοκομείο και βλέπεις οτι δεν υπάρχει πανικός μόνο στομαχικά προβλήματα που απλά δεν έδωσες σημασία. Χαλαρώνεις και συνεχίζεις.


Και όλα πηγαίνουν καλά. Ζεις την ζωή σου , βλέπεις τα καλά της όλης κατάστασης, βρίσκεις τον εαυτό σου, συζητάς άνετα για τον πανικό, μέχρι που ολοκληρώνεται η θεραπεία. 

Κόβεις τα χάπια σύμφωνα με τις οδηγίες του γιατρού και η ερώτηση που παραμονεύει: θα το ξαναπάθω; 

Η απάντηση είναι απλή. Αν είχες πνευμονία και πήγαινες στο γιατρό και γινόσουν καλά, θα μπορούσε ο γιατρός να σου πει ότι δεν θα ξαναπάθεις ποτέ; Όχι. Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι οτι τώρα είσαι καλά. 

Χαμογελάω. φεύγω. Η απάντηση είναι αυτή που περίμενα. Αληθινή. 

Μετά από τοσο καιρό ( πέντε μήνες) ακόμα θυμάμαι την απάντηση. Δεν με φοβίζει. Αυτή η περιπέτεια με έκανε να δω πάρα πολλά και να εκτιμήσω περισσότερα. Μαζί με όσα είδα και εκτίμησα αγάπησα και τον εαυτό μου περισσότερο.

και κάτι που με έκανε να ανατριχιάσω. Ένα σχόλιο edo kai 6 xronia efxomai na xipniso mia mera kai na niotho kala..barethika na fobamai

Σε όλους τους ανώνυμους που αφήνουν σχόλια σε ποστ με θέμα τον πανικό έχω να πω κάτι.

Οι ψυχικές ασθένειες είναι μια δοκιμασία τίποτα παραπάνω. Δεν αλλάζουν προσωπικότητα , δεν αφήνουν σημάδια  και δεν λερώνουν.

Και όσοι έχουν πρόβλημα στο άκουσμα των λέξεων ψυχίατρος, ψυχοφάρμακα, ψυχικές ασθένειες καλά θα κάνουν να το ψάξουν λίγο .

Καλή δύναμη σε όλους

Advertisements

10 Σχόλια

  1. agorafoviagr said,

    Απρίλιος 7, 2008 στις 12:11 πμ

    Φίλη μου lisadel πολύ όμορφο το άρθρο σου. Ο φόβος για μήπως πας κάπου και σε πιάσει πανικός λέγεται «ο φόβος του φόβου». Φοβάσαι μην πάθεις αυτό που φοβάσαι, δηλαδή την κρίση πανικού. Εμένα τα οργανικά με το στομάχι μου προκαλούσαν στο παρελθόν πιο συχνούς και εντονότερους πανικούς. Όταν ανακατευόταν το στομάχι μου (από το άγχος τελικά και όχι από κάτι το οργανικό), αμέσως άρχιζα, simeco, silroton, zadak. Μέχρι να ηρεμήσει το στομάχι μου, ήμουν σε κατάσταση πανικού. Κομμένα πόδια, ναυτία, ζάλη, φόβος ότι θα κάνω εμετό, ότι θα λυποθημίσω, ότι ακόμα μπορεί και να πεθάνω. Φοβόμουν, ότι θα με κοιτούσαν και θα με σχολίαζαν άκρως αρνητικά. Έτσι με το που λίγο αγχωνόμουν και με ενοχλούσε το στομάχι, εξαφανιζόμουν από το μέρος που ήμουν και ερχόμουν στο σπίτι. Αν με ενοχλούσε στο σπίτι το στομάχι και με έπιανε πανικός, σήκωνα τους γονείς μου, να με στηρίξουν. Θυμάμαι που έτρεμα από το φόβο μου. Που τα χέρια μου ήτανε παγωμένα. Που φοβόμουν αυτό που λες μήπως τρελαθώ. Άλλος παθαίνει κρίση πανικού από μια ενόχληση στο στήθος γιατί την παρερμηνεύει σαν ένα βήμα πριν το έμφραγμα. Πόσα βράδια ξενύχτησα με πανικό, με το μυαλό μου στο στομάχι. Πόσες φορές έφαγα λιγότερο για να μην πάθει κάτι το στομάχι μου και με πιάσει πανικός. Μέχρι να δεχθώ ότι δεν είχε να κάνει με το στομάχι, αλλά με το άγχος που σωματοποιούνταν στο στομάχι πέρασε πολύς, πολύτιμος χρόνος. Μέχρι επίσης να μάθω να μην αγχώνομαι όταν έβλεπα μπροστά μου κίνηση με πολλά αυτοκίνητα και αυτό το άγχος να χτυπάει στο στομάχι, μετά να κάνω την παρερμηνεία «ωχ με έπιασε το στομάχι, δεν είμαι καλά, θα πάθω κάτι κακό, μπορεί να μην κάνω εμετό, μπορεί όμως να λιποθυμήσω και να γίνω ρεζίλι μπροστά σε όλους, μπορεί να πάθω και κάτι ακόμα χειρότερο, δεν ξέρω όμως τι….», χρειάστηκε πολύ προσπάθεια. Δεν είναι εύκολο να είσαι κάπου και όταν σε πιάνει πανικός, και το μυαλό σου βομβαρδίζεται από σκέψεις ανησυχίας, φόβου, σκέψεις φυγής από εκεί που είσαι προς ένα μέρος ασφαλές, να κάθεσαι εσύ με όλα αυτά σε αυτό το μέρος. Όταν λίγο με ενοχλούσε το στομάχι (τις περισσότερες φορές λόγω άγχους), αντί να πω «ε εντάξει και τι έγινε, μπορεί να είναι μια ελαφριά δυσπεψία θα περάσει», έφερνα μέσα μου την καταστροφή. Φοβόμουν ότι θα πεθάνω. Δεν το άντεχα. Έχανα τη γη κάτω από τα πόδια μου. Μόλις ερχόμουν σπίτι, το στομάχι αμέσως ηρεμούσε. Μετά άρχισε και στο σπίτι να με πιάνει πανικός, οπότε εκεί είπα «μπήκε ο πανικός στο καταφύγιό μου!!. κάτι πρέπει πλέον να κάνω». Βέβαια στην αρχή ήτανε το στομάχι, μετά μια απλή δυσφορία, μια ταχυπαλμία, επειδή είχε μπει μέσα μου ο φόβος, τα παρερμήνευα, τα μεγαλοποιούσα, αύξανα έτσι το άγχος, τα οργανικά συμπτώματα λόγω της αύξησης του άγχους γινόταν και αυτά πιο έντονα και έτσι μπήκα σε ένα φαύλο κύκλο. Η λύση σε εμένα; Να τα αντιμετωπίσω εκεί που εκδηλωνόταν, να μη σκέφτομαι τα οργανικά συμπτώματα του άγχους και όταν ερχόταν ο πανικός, να κάνω υπομονή, να λέω «θα περάσει, θα το νικήσω, δε θα πάθω τίποτα» και να αποσπώ την προσοχή μου. Όμως, αυτά όταν άλλαξα γιατρό και ακολούθησα τη συμπεριφορική θεραπεία που σε βάζει στο πρόβλημα να το αντιμετωπίσεις κατάματα. Φυσικά σταδιακά. Όμως είναι δύσκολη διαδικασία. Ο γιατρός μου έλεγε «θα τρως κανονικά και ας κάνεις εμετό. Δε θα σκέφτεσαι όμως όταν τρως ότι θα κάνεις. Δε θα το αποφύγεις το να φας και στο σπίτι και από έξω που φοβάσαι μην είναι βρώμικα κλπ». Έτσι σιγά σιγά, αντιμετώπισα τους φόβους κατάματα. ¨Ομως εγώ όταν έπαθα αγοραφοβία και κρίσεις πανικού πριν από 11 χρόνια δεν είχα ούτε το ίντερνετ να ενημερωθώ, ούτε βιβλία. Η έλλειψη ενημέρωσης μου κόστισε πολύ και έτσι μέσα μου, ρίζωσε η αντίδραση της φυγής και όχι της μάχης στην αγοραφοβία και τον πανικό. Αν συνδυάσεις και το χαρακτήρα μου που είναι ευαίσθητος, καταλήγεις στο ότι, αυτά μου άλλαξαν τη ζωή. Πλέον δε με νοιάζει τόσο αν με πιάσει πανικός. Δε με νοιάζει όταν φάω αν θα με πειράξει το φαγητό στο στομάχι. Αλλά η πλάκα είναι ότι όταν κόπασε ο πανικός, θέριεψε η κατάθλιψη!! Μακριά φίλοι μου από προκαταλήψεις για τη ψυχική υγεία και τους γιατρούς που ασχολούνται με αυτή. Αυτή προκατάληψη μπορεί να σας κάνει κακό. Καλή εβδομάδα να έχουμε φίλη μου lisadel
    Με αγάπη πάντα
    Agorafoviagr

    • αγγελικη said,

      Μαΐου 24, 2015 στις 8:56 πμ

      Φοβερά τα λεγομενα σου…Τα ιδια νιωθω και γω

  2. Απρίλιος 10, 2008 στις 10:14 πμ

    Γλυκιά μου πόσο δίκιο έχεις.
    Είναι μία δύσκολη αρρώστια και εύχομαι κανείς να μη χρειαστεί να την περάσει. Αλλά όπως λες είναι μια ασθένεια που στην εποχή μας κάνει θράυση.

    Να είσαι πάντα καλά.

  3. agorafoviagr said,

    Απρίλιος 25, 2008 στις 8:39 πμ

    Φίλη μου καλή lisadel, σου εύχομαι Καλή Ανάσταση!
    Με αγάπη πάντα
    Agorafoviagr

  4. Μαΐου 13, 2008 στις 8:15 πμ

    Κοριτσάκι έχεις χαθεί και πάλι , να υποθέσω λόγο δουλειάς?

    Ευχομαι εσύ και οι αγαπημένοι σου να είστε καλά.

    Φιλάκια

  5. MARIA said,

    Ιανουαρίου 14, 2011 στις 9:58 μμ

    Καλησπερα σε ολους. Ειμαι κι εγω επιτελους σε αναρρωση και διαβαζοντας σας αρχιζω να πιστευω οτι ισως και να αναρρωσω! Πραγματικα θελω να παψω να φοβαμαι. Θελω να παψω να πανικοβαλλομαι καθε φορα που αλλαζει ρυθμο η αναπνοη μου, καθε φορα που αυξανονται οι χτυποι της καρδιας μου! Και σαν να μη μου εφταναν οι συνεχεις και αδιαλειπτες κρισεις, οταν ξεκινησα το φαρμακο για να μου αυξηθουν τα επιπεδα σεροτονινης, ειχα ολες αυτες τις παρενεργειες (ναυτια, ζαλαδα, διαρροια) που νομιζα οτι εχω τρελαθει εντελως. Οτι και αυτα τα νεα συμπτωματα τα προκαλω παλι εγω στον καταπονημενο εαυτο μου!
    Τωρα πια δθ\Ιανυω την τριτη εβδομαδα που ειμαι σε φαρμακευτικη αγωγη και αρχιζω να βλεπω βελτιωση! Κανω δειλα αλλα σταθερα βηματα. Και προσπαθω, πραγματικα προσπαθω πολυ. Με καθησυχαζω, με παρηγορω, με χαιδευω και με μαλωνω μεχρι να καταφερω να σταθω λιγο πιο γερα στα ποδια μου.
    Και οπως λεει η ψυχιατρος μου, ο οργανισμος μου αντιδρα σα να ειμαι στην ερημο και ξαφνικα να βλεπω ενα λιονταρι. Σε αυτη την περιπτωση αυξανονται οι σφυγμοι, ταραζομαι, παθαινω πανικο αλλα πρεπει να θυμαμαι και να θυμαστε: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΙΟΝΤΑΡΙ!

    • myli said,

      Οκτώβριος 24, 2011 στις 8:29 πμ

      νομιζω οτι το κλειδι ειναι να αλλαξουμε σιγα σιγα τροπο σκεψησ κ αντιδρασης…κ σασ το λεω αυτη τη στιγμη π εχω σταματησει τα φαρμακα αλλα συνεχιζω με τη ψυχοθεραπεια κ εξακολουθω να εχω συμπτωματα πιο ελαφριασ μορφησ βεβαια.ομωσ ο πονοσ κ οι κακεσ σκεψεισ εκεινη τη στιγμη που προσπαθει να σε κυριεψει ο φοβοσ ειναι ιδιοσ καθε φορα…συγκινηθηκα πολυ με το πρςτο σχολιο απο agorafobiagr ηταν σα να το εγραφα εγω…μονο εμεισ που εχουμε βιωσει ολο αυτα μπορουμε πραγματικα να καταλαβουμε τι μασ λεει ο αλλος…τι λετε λοιπον να αρχισουμε ο καθενασ να λεμε πραγματα που μασ βοηθουν να κανουμε τη στιγμη που το αντιμετωπιζουμε? ευχαρισω πολυ αυτο το blog ειναι μια δυνατη ανασα ελπιδασ και υπομονησ.. myli!!!

  6. Ioannis said,

    Ιουλίου 18, 2012 στις 8:37 πμ

    καλου κακου κανε και μια εξεταση θυρωιδησμου…

  7. Jo said,

    Φεβρουαρίου 1, 2014 στις 3:26 πμ

    Έχω κουραστεί, έχω βαρεθεί, να μη ζω κανονικά τη ζωή μου.
    Κάθε μέρα απ τα 18 μου είμαι με κρίσεις πανικού. Έχω φτάσει 25, έχω παει σε ψυχολογο, έχω κανει γιόγκα, ρεφλεξολογια..ομοιοπαθητικη. Έχω δοκιμάσει ό,τι εναλλακτικό υπάρχει.
    Κάποιες φορές με βοηθάει, κάποιες άλλες όχι.
    Προσπαθώ να μην με παίρνει απ κάτω. Δυστυχώς υπάρχουν μέρες που υποφέρω απίστευτα. Δεν μπορώ να βγω απο το σπίτι.
    Όμως δεν είναι λύση αυτό. Πρέπει να το αντιμετωπίζουμε, διότι αν δε το κάνουμε καταστρέφουμε τη ζωή μας.
    Κουράγιο μας!!

  8. Φεβρουαρίου 29, 2016 στις 8:23 πμ

    Λυπάμαι που περνάτε ολο αυτο σας νοιώθω γιατί μετα απο δέκα χρόνια βρίσκομαι πάλι στην ίδια φρικτή κατάσταση πάλι απο την ίδια αφετηρία
    Πέρασα μια γρίπη και οταν συνήλθα απο αυτή με έπιασε η κρίση
    Ολα νοιώθω ότι ξεκινούν απο το στομάχι μου
    Νοιώθω ότι δεν εχω αέρα να αναπνεύσω
    Πήγα σε καρδιολόγο μου βρήκε μικρες αλλοιώσεις στο καρδιογράφημα αλλα καθαρό το τριπλές
    Λιγο ανεβασμένη την πιεση και να κανω και άλλες εξετάσεις
    Αυτο χειροτέρεψε την κατάσταση
    Εγω ξέρω γιατί τα ίδια τα ξαναπέρασα και ελεγα Θεέ μου μην μου ξανατύχειοι
    Παίρνω συμπράξει ξανά και περιμένω το θαύμα 17 ημερες τωρα
    Εχω και μυϊκούς πόνους στην πλάτη
    Εχει κάποιος άλλος το ίδιο;
    Καλο κουράγιο οταν συνέλθω θελω να ξαναδώ ψύχραιμα την ζωή μου
    Σίγουρα πρεπει να αλλάξω πράγματα
    Το καλύτερο φάρμακο ειναι η αγαπη και η στοργή
    Σκέπτομαι να πάρω ενα σκυλάκι
    Αυτο το διάστημα έχασα και το μονόφθαλμο γατάκι μου που το λατρευά


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: