καλό μήνα

ο Φλεβάρης είναι για μένα ιδιαίτερος μήνας.
Μπορεί για όλον τον κόσμο να σημαίνει μήνας μετά τις γιορτές άρα μήνας χωρίς λεφτά. Κι είναι γεγονός . Σε πολλά επαγγέλματα ο δεύτερος μήνας είναι ιδιαίτερα δύσκολος.
Όμως για μένα είναι κάτι άλλο.
Κάθε Φλεβάρη προετοιμαζόμασταν για το καρναβάλι…όντας βέρα Πατρινιά οι προετοιμασίες σήμαιναν πάρτι ,συγκεντρώσεις παιχνίδια και γιατί όχι και όνειρα.
Στο πέρασμα των χρόνων το καρναβάλι έγινε κάτι που απέφευγα..αλλά δεν έχει σημασία. Πάντα μου έδινε μια παιχνιδιάρικη διαθεση ακόμα και τις φορές που επέλεγα να λείπω από το πανηγύρι.
Αυτή τη χρονιά ο Φλεβάρης είναι για μένα η αρχή.
Στέλνω βιογραφικά , έχω ήδη κανονίσει συνάντηση για συνέντευξη και περιμένω να δω τα αποτελέσματα για να κλείσω για την καλοκαιρινή σαιζόν.
Η ανεργία που υπάρχει είναι έντονη αλλά δεν με φοβίζει. Έχω εξοπλιστεί κατάλληλα και αυτά που έχω να προσφέρω στον εργασιακό χώρο είναι μοναδικά( όπως ο καθένας μας άλλωστε).
Η επαγγελματική μου άνοδος αρχίζει στα τριανταένα. Μπορεί για πολλούς να φαίνεται αργά, αλλά εγώ είμαι μία και πιστεύω σε μένα.
Πέρσυ έκανα μια λάθος επιλογή. Δεν πίστευα αρκετά σε μένα και διάλεξα μια ανοργάνωτη επιχείρηση για να κάνω τα πρώτα μου βήματα. Μου βγήκε σε καλό. Αυτή μου η εμπειρία μου δίδαξε πράγματα που δεν υπάρχουν γραμμένα.
Τα ήξερα και εν μέρει τα είχα ζήσει και σε άλλους εργασιακούς χώρους αλλά ποτέ δεν τα ανέλυσα.
Πήγα ως απλή σερβιτόρα , στην πορεία οργάνωσα ένα τμήμα , έγινα υπεύθυνη σε αυτό , ανέλαβα το προσωπικό μου, και όταν πήγαν να μου αναθέσουν και άλλα τμήματα που (πιστέψτε με ) μου ήταν πολύ εύκολο ,με φάγανε οι ίντριγκες . Στην πραγματικότητα ήταν η απογοήτευση που με έφαγε. Απογοητεύτηκα γιατί οι άλλοι δεν αγαπούσαν όσο εγώ την δουλειά τους και την επιχείρηση.
Κι έτσι τον Αύγουστο τον πιο αγαπημένο μου μήνα, πήρα μαζί μου τις εμπειρίες μου και αποχώρησα , μετα την ευγενική απόλυση που δέχτηκα
Θα μπορούσα να μείνω και να μην επιτρέψω να συμβεί κατι τέτοιο πλουτίζοντας το βιογραφικό μου με καλύτερο τρόπο.  Όμως αυτό το γεγονός με πλούτισε με σημαντικά πράγματα , πράγματα που δεν αναγνωρίζονται σε ένα βιογραφικό είναι όμως εξίσου αν όχι περισότερο σημαντικά.
Έτσι λοιπόν βρίσκομαι εδώ και περιμένω. Αυτόν τον μήνα παίζονται τα πάντα στα επαγγελματικά μου. Και όχι μόνο.
Μετά από τοοοοσα χρόνια θα πάρω το πολυπόθητο πτυχίο μου.
Δίνω το μάθημα που εδώ και ενάμιση χρόνο χρωστάω και λόγω καταστάσεων δεν μπορούσα να παρεβρεθώ στις εξεταστικές.
Όλα είναι φωτεινά… όχι εύκολα αλλά έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν ήθελα τα εύκολα.
Προετοιμάζω την πτυχιακή μου ή μαλλον προετοιμάζω τον εαυτό μου να κάνει την πτυχιακή μου.
Αυτός ειναι ο λόγος που δεν ανεβάζω ποστ.

Εσάς όμως σας διαβάζω αρκετά συχνά. Βλέπω τα θέματα που σας απασχολούν , τα θέματα της επικαιρότητας αλλά και τα άλλα που δεν τα αναφέρει κανένα δελτίο κι όμως είναι πιο σημαντικά. Σας ευχαριστώ για την παρέα που μου κρατάτε και σας εύχομαι ολόψυχα καλό μήνα.
Όσο δύσκολος κι αν είναι για μερικούς ποιός είπε οτι τα δύσκολα δεν είναι και ενδιαφέροντα;

Advertisements

αποδέχοντας την πρόσκληση…

της Queen Elisabeth

ποιός μπορεί εξ΄άλλου να πει όχι σε μια βασίλισσα;

το παιχνιδάκι έχει ως εξής:

το όνομα του ιστολογίου μου για μένα σημαίνει πολλά. Έχει συγκεκριμμένη σημειολογία στον συναισθηματικό μου κόσμο. Θα ήθελα να το δω γραμμένο στην ταμπέλα ενός μαγαζιού (του δικού μου) . Σαν σκέψη θα μου άρεσε να έχω ένα ιδιόρρυθμο καφέ στην πόλη μου .
Επίσης θα ήθελα να το δω σαν όνομα ταχύπλοου.Κάτι σαν συμβολισμό της ελευθερίας που υπάρχει στην ζωή μου. 
Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής όμως μου αρέσει όταν καρφώνεται σαν όνομα σε κάποιους φίλους επισκέπτες που χωρίς την οπτική επαφή , είναι κι αυτοί κομμάτι της ζωής μου πλέον

ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΗ

Η ώρα πέρασε. Το φεγγάρι δίνει φως στο δωμάτιο και ηρεμία σε μένα.
Το φως που χτυπάει πάνω στα χαρτόκουτα μου θυμίοζει κάτι από ασπρόμαυρες ταινίες. Τώρα που το καλοσκέφτομαι με έναν ανεμιστήρα στο ταβάνι , ο καπνός από το τσιγάρο μου θα έμοιαζε με σκέψεις ενός ντετέκτιβ του 70.  Μόνος σκεπτικός στο σκοτάδι , αναπολεί την υπόθεση που μόλις έλυσε.
Τρεις μήνες μου πήρε να βρω ένα σπίτι να νοικιάσω.
Ευτυχώς που δεν είμαι ντετέκτιβ τελικά.
Δεν βρήκα και ότι καλύτερο. Τέλοσπάντων. Από αύριο θα πάω τα περισσότερα πράγματα και θα αρχίσω να το φτιάχνω.  Την άλλη Κυριακή θα τελειώσει η μετακόμιση.

Κάθομαι και κοιτάω το φεγγάρι. Αν και δεν θα μπορούσα να με πω ρομαντική ,δεν γίνεται να με επηρρεάσει ένα τόσο έντονο φως. ένα φως που χαρίζεται σε όλους και δεν νοιάζεται να αποδείξει τίποτα. Είναι απλά εκει, για χρόνια σε όλα όσα γίνονται. Ακόμα και για αυτούς που δεν έχουν που να μείνουν. Ακόμα και για αυτούς που περνάνε τα κάγκελα στο λιμάνι με την ελπίδα να βρεθούν λαθραία σε ένα πλοίο για την Ιταλία.
Λίγο μακριά , λίγο άγνωστα , λίγο δύσκολα αλλά κι αυτοί ένα σπίτι θέλουν. Ένα σπίτι να ριζώσουν, να ησυχάσουν και ποιός ξέρει ίσως και να ευτυχίσουν.
Μέχρι τότε εκτός από το φεγγάρι μάρτυρες της προσπαθειάς τους είναι και κάποιοι Πατρινοί που πίνουν τον καφέ τους στο θεατράκι και παρακολουθούν. Εκεί στον πρώτο όροφο της καφετέριας μπορείς να δεις αυτους που προσπαθούν να πηδήξουν τα κάγκελα. Κάποιοι από αυτούς είναιπαιδιά… και πιο πέρα βλέπεις τους φύλακες που τους κυνηγάνε.. τους κυνηγάνε φοβισμένοι ίσως και αυτοί για το μεροκάματό τους. Ίσως… Ξαφνικά η μετακόμιση μου μοιάζει τόσο εύκολη. Τα εμπόδια τόσο μικρά. Το φως του φεγγαριού τόσο φιλικό. Και η δύναμη΄μου τόσο μικρή. Πολύ μικρή για να βοηθήσω.  Μόνο μια ευχή για καλή τύχη σε όσους μετακομίζουν, σε όσους ταξιδεύουν, σε όσους αδικούνται…

ΠΟΤΕ ΘΑ ΓΙΝΕΙ;

Αν συγχωρήσεις τον εαυτό σου μόνο τότε θα μπορέσεις να συγχωρήσεις τους άλλους.

Αν αγαπήσεις τον εαυτό σου μόνο τότε θα μπορέσεις να αγαπήσεις τους άλλους.

Αν δεις την αλήθεια μόνο τότε θα μπορέσεις να ζήσεις με τους άλλους.

παράωρα

Θυμάμαι ξαφνικά κάποιες νύχτες που μου δώθηκαν.  Νύχτες που δεν στάθηκαν να τους μιλήσω, παρα μόνο σαν θεατής παρακολουθούσα. Γεμάτα φεγγάρια που με καθόρισαν, αλλά και άλλα χλωμά που με βρήκαν με άδεια παρέα.
Ποτά που δεν πίνονταν εγώ τα ήπια ως τα όρια του παραληρήματος. Συντρόφεψα ανθρώπους που δεν επικοινωνούσαν κι εγώ (θεέ μου) τους απαντούσα.
Σαν ταινία περνάνε από τη μνήμη μου νύχτες που όλοι γελούσαν γιορτάζοντας την ανέμελη μικρότητά τους , τις στιγμές που το βουβό κλάμα μου κρυβόταν σαν παράνομος τυχοδιώχτης, μέσα στο χαμόγελο που μου επέτρεπε να ζω.
θυμάμαι πως εκείνες τις νύχτες δεν ζούσα.  Σαν κομπάρσος τριγυρνούσα σε σκηνικά κακοφτιαγμένα . Οι ντίβες σκορπίζαν το άρωμά τους ζώντας τις μεγάλες τους επιτυχίες σε κακογραμμένο σενάριο. Αρσενικά εκτόνωναν τις καταπιεσμένες τους ορμόνες σε ποτό μπερδεμένο.
Ένιωθα οτι το φως το έβλεπα μόνο εγώ. Δεν μπορεί όμως θα το έβλεπαν κι άλλοι.
Μια νύχτα μου με βρήκε σε πέλαγος. Ένωσε τον ουρανό και τη θάλασσα και άφησε πεταμένα κάποια αστέρια εδώ κι εκεί. Εκείνη ήταν μια από τις νύχτες που με άκουσε.
Μου έδωσε ένα γιατρικό για πληγές που δεν είχα δει οτι υπήρχαν πάνω μου. Με γαλήνεψε..Είδα τους ήχους της, άκουσα την πνοή της, ένιωσα το άρωμά της και την κράτησα στο κορμί μου.
Εκείνη τη στιγμή΄΄ενιωσα πως είναι ναμην είσαι πουθενά χωρίς να είσαι χαμένος. Πως είναι να βρίσκεις το δρόμο σου χωρις να πηγαίνεις κάπου. Σταμάτησε ο χρόνος και πήρα διάλλειμα από τη ζωή μου. Έζησα τη νύχτα εκείνη μόνη με την καλύτερη παρέα.  Το φεγγάρι, τα αστέρια η θάλασσα ο ουρανός ήταν μαζί μου.
Ξαφνικά άνοιξε ένα κουτί που κουβαλούσα. Είχε μέσα τη νύχτα που με έβαλε να αποχαιρετιστώ με την αγάπη  του συντόφου μου που  πήγαινε φαντάρος. Νόμιζα πως θα είχε πια φύγει και εκείνη η νύχτα που το δεκαεξάχρονο κορμί μου έκλαιγε από τον πόνο του σύντομου χωρισμού. Όμως τί έκπληξη την κουβαλούσα ακόμα. Τα δέκα γήινα χρόνια δεν μετράνε ούτε για μια ώρα τη νύχτα. Κατάλαβα πως το φορτίο μου ήταν μεγαλύτερο από όσο νόμιζα.
Χαμένες αγάπες, μακρινές λύπες και σιωπηλά ξεσπάσματα ήρθαν τότε να μου πουν για τις  νύχτες λόγια πικρά. Δεν άκουσα τις κατηγορίες.
Οι κατηγόριες είναι για τους μικρόψυχους κι εγώ δεν είμαι.
Εκείνη η νύχτα ήταν φίλη μου, πήρα το γιατρικό της και άφησα το φορτίο μου παραγκωνισμένο. Το γιατρικό που μου έδωσε το χρησιμοποίησα αργότερα. Βρήκα κάποιες από τις πληγές που με κρατούσαν άυπνη λίγα χρόνια μετά. Μετά από νύχτες ηρεμίας, ομορφιάς, συνάντησα το φεγγάρι των γενεθλίων μου.
Το ίδιο φεγγάρι με είχε επισκεφτεί τότε που ήμουν δώδεκα.  Ένα υπέροχο καλοκαίρι. Το κορίτσι που γιόρταζε εκείνη την μέρα το αγαπώ και το φυλάω στο μέρος της καρδιάς που έχω και το παιδί μου. Τον εαυτό μου ,τη συνέχειά μου. Τις νύχτες που με ξύπναγε το κλάμα του, μύριζα το άρωμα της Αυγουστιάτικης νύχτας των δωδέκατων γενεθλίων μου. Την νύχτα που πρωτοπερπάτησε, το φεγγάρι γιόρταζε μαζί μου. 
θυμάμαι τις αγρύπνιες που συνόδευαν τις παραμονές των σχολικών του εκδρομών.

Έδωσα μια συμβουλή σήμερα σε κάποιον που συμπαθώ ιδιαίτερα.  Ελπίζω να μπόρεσε να γευτεί αυτή την νύχτα και να του έδωσε τη δύναμη που χρειάζεται. .Ετσι κι αλλιώς  όλοι μας μια λαμπερή νύχτα έχουμε στο ταξίδι μας. 
Οι δικές μου είναι γεμάτες από όνειρα και εφιάλτες. Μερικά από τα όνειρά μου τα έζησα, και κάποια από αυτά τα πλήρωσα ζώντας και τους εφιάλτες μου.
 

ΑΒΥΣΣΟΣ Η ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ.

Φτάνω κατά τις εννιά στο μπάνγκαλόου. Γίνεται χαμός. Δούλευα από το πρωί και είχα ξεχάσει την ακαταστασία που άφησα πίσω μου. Όταν την αντίκρυσα ,η κούρασή μου έγινε μεγαλύτερη.
Πότε θα προλάβω να φτιάξω αυτό το χάλι; Πότε θα προλάβω να κοιμηθώ;
Πετάω με μίσος τα ρούχα που φοράω λες και είναι η αιτία για την φυλακή μου. Ανοίγω την ντουλάπα κια διαλέγω το μαύρο μου φόρεμα. Ανοίγω το ντους και αφήνω το νερό να ξεπλύνει την κούραση από πάνω μου. Ντύνομαι βιαστηκά ,διαλέγοντας τα χρυσά σανδάλια και το χρυσό τσαντάκι. Δεν προλαβαίνω να στεγνώσω τα μαλλιά μου και τα πιάνω κοτσίδα. Τζιν μπουφάν ,κινητό, κλειδιά και είμαι έτοιμη.Το ταξί με οδηγεί  με ταχύτητα μικρότερη από την αγωνία μου. Κατεβαίνω από το ταξί και με καρδιοχτύπι διασχύζω την πλατεία. Τα βλέμματα που με ακολουθούσαν με θαυμασμό μετατρέπονται σε απορημένα μάτια . Επιτέλους έφτασα στον προορισμό μου. Μπαίνω στο internet cafe και ανοίγω το mail μου. Me αγωνία μπαίνω στα μπλογκ.
Νιώθω υπέροχα. Οι φίλοι μου είναι εδώ. Έχω τοσα να διαβάσω. Δεν θα προλάβω αλλά δεν με πειράζει. Φτάνει που είμαι εδώ και παίρνω τις σκέψεις σας. Εσείς με καταλαβαίνετε χωρίς να εξηγώ . Έχω κουραστεί να εξηγώ. Και εσείς το νιώθετε. Και γι’ αυτό και μόνο νιώθω υπέροχα. Και ας με κοιτάνε απορημένα κάποια μάτια που μπαίνω στο καφέ τέτοια ώρα. Είναι μάτια ξένης κωμόπολης και εγώ καινούρια κάτοικος ενός τουριστικού χωριού λίγο πιο έξω από αυτήν. Όσο για την εμφάνιση…νιώθω οτι είστε σημαντικός λόγος για βραδινή εμφάνιση. Σημαντικότερος από το να κάνω πασαρέλα σε κάποιο μπαράκι , όπως πολλοί συνηθίζουν. Όταν βγαίνω για ποτό , μπορεί να φορέσω και τα puma μου. Δεν κολλάω σ’αυτά. Εγώ ήρθα εδώ γιατί μου λείψατε. Και δεν μου φαίνεται καθόλου παράξενο που βρίσκομαι μόνη μου με δεκαπέντε αγόρια που φωνάζουν πορωμένα…Αυτή την όμορφη νύχτα θέλω να την περάσω μαζί σας…

 

ΠΑΙΧΝΙΔΑΚΙ

 ‘Αργησα ,βιάστηκα,έτρεξα, σκόνταψα, έπεσα, χτύπησα, μάτωσα, πόνεσα, έκλαψα, σηκώθηκα, σκουπίστηκα και έφυγα.

ΦΕΥΓΩ

Μετά από τρεις μήνες εργασίας ,σήμερα είναι η τελευταία μου μέρα εδώ. Όταν ήρθα για δουλειά εδώ  η συμφωνία ήταν καλή. Αν βρω κάτι που με ενδιαφέρει φεύγω και δεν τρέχει τίποτα, και αν δεν βγει πρόγραμμα ώστε να καλύψει τον μισθό μου με διώχνει και δεν τρέχει τίποτα.

Πέρασαν τρεις μήνες και το πρόγραμμα δεν βγήκε. Πήρα πρωτοβουλία από μόνη μου και του είπα οτι φεύγω.

Δεν υπάρχει τίποτα στον ορίζοντα. Παρασκευή θα αρχίσω το ψάξιμο… Θα ζήσω την απόριψη, το άγχος, τη στενοχώρια ,τη μεγάλη αφραγκία εις διπλούν. Τα προσόντα μου θα κρυφτούν καλά από τα αχόρταγα μάτια των εργοδοτών και η αξιοπρέπειά μου θα νικήσει.

Αν και είναι πραγματικά όλα μαύρα, είμαι αισιόδοξη. Μάλλον είναι η πολυτέλεια της ευκαιρίας που δίνω στον εαυτό μου, ώστε να ψάξω να βρω εργασία στον χώρο που ξέρω οτι θα είμαι καλή, που έχω να προσφέρω και που μου αρέσει.

Τελευταία ευκαιρία.

Μετά δεν ξέρω τι. Ούτε πως.

Το μόνο που ξέρω είναι πως αν δεν βρω κάτι στα τουριστικά επαγγέλματα, θα ασχολειθώ θεωριτικά με το αντικείμενο.

Βλέπεται πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι

ΑΝ Σ’ ΑΡΝΗΘΩ

Υπάρχουν στιγμές πολύτιμες, μοναδικές. στιγμές που τα δίνεις όλα και τα νιώθεις όλα. Οι όρκοι σου είναι αληθινοί τους υπογράφεις με την ψυχή σου. Την ψυχή που έχει μοιραστεί για να ολοκληρωθεί την σέβεσαι και σε αυτήν καταθέτεις αιώνιους όρκους. Όρκοι που φαίνονται πολύ μικροί μπροστά σε αυτήν την ιερή στιγμή .
Τα λόγια είναι μικρά , οι πράξεις το ίδιο. Πεθαίνεις χωρίς αντάλλαγμα και όμως δεν πλησιάζει η αυτοθησία σου το μεγαλείο αυτών των στιγμών. Κι εσύ το ξέρεις και μοιράζεις απλόχερα τα αισθήματά σου ανεξέλενκτα, ορμητικά ,αγνά και παθιασμένα , ολοκληρωτικά… Έτσι μπορείς και νιώθεις αυτό που σου προσφέρεται και ρουφάς την αγάπη ,τον έρωτα , το βλέμμα.. Έχεις μεθύσει από την ένωση, είναι όλα μαγικά. Δεν θυμάσαι τίποτα από τα προηγούμενα λες και γεννήθηκες γι΄αυτή τη στιγμή.  Το καλύτερο είναι πως ξέρεις οτι νιώθει κι αυτός το ίδιο. Αυτό είναι παράδεισος , αυτή η στιγμή κι εσύ η τυχερή που τη ζεις.
Ξαφνικά περνώντας από το μέρος που είχατε συναντηθεί τα θυμάσε και ανατριχιάζεις. Έχει περάσει καιρός , δεν κοντοστέκεσαι μια σκέψη μόνο σαν καρφί τρυπάει όλο το κορμί σου: πως ήταν δυνατόν να νιώσω έτσι για τον άχρηστο; και ένα πικρό χαμόγελο γιατί ξέρεις οτι και αυτό το συναίσθημα είναι αμοιβαίο.  Και ξεχνάς……

Ένα ταξίδι

Μου έτυχε και εμένα να ταξιδέψω με ιστιοφόρο. Όχι δεν έχω την οικονομική άνεση για διακοπές. Πήγα για δουλειά. Ημουν βοηθός skipper . Την θέση την πήρα αξιοκρατικά. Είχα δεσμό με τον skipper.
Έτσι κάναμε μεταφορά από Ρόδο Καλαμάκι και από Καλαμάκι Κέρκυρα. Πρέπει να αναφέρω πως ο δεσμός μας ήταν ένα φλας . Δεν είχαμε χρόνο λόγω της δουλειάς του να γνωριστούμε γι΄αυτό χωρίς να έχω ιδέα από πανιά σκάφοι και θάλασσες πήγα να δουλέψω μαζί του.
Η αλήθεια είναι πως με σπρώξανε για να μπω στο σκάφος -δεν θυμάμαι ποιός- αφού φοβόμουν να πατήσω τη σανίδα. Πριν προλάβω να καταλάβω τι είχε γίνει μου φωνάζουν τράβα το σκοινί και χωρίς να ξέρω τι εννοούσαν βρέθηκα -κατά λάθος μάλλον- να μαζεύω τα σκοινιά που ήταν δεμένο το σκάφος και ο καπετάνιος να φωνάζει καλό ταξίδι. Είχαμε ξεκινήσει και ήταν πανέμορφα. Αφού περιεργάστηκα το μέρος ρώτησα τα βασικά και έκατσα να απολαύσω το ταξίδι. Όλα ήταν υπέροχα. ο ήχος της θάλασσας , ο ουρανός,  ακόμα και ο θόρυβος της μηχανής μετά από λίγη ώρα μου φαινόταν ρυθμικός. Μιλάγαμε γελούσαμε και όλα έδειχναν οτι θα τα περνάγαμε καλά. Το μόνο πρόοβλημα οτι ζαλιζόμουν να μπω στην καμπίνα αλλά δεν με ενοχλούσε καθόλου να είμαι στο κατάστρωμα και να ρουφάω άπληστα τις εικόνες που ξεδιπλώνονταν μπροστά μου.
ΜΜετά από δύο ώρες ένιωθα οτι ήμουν καιρό στο σκάφος και όλα μου φαίνονταν γνωστά. Είχα εξοικιωθεί απίστευτα με την όλη κατάσταση. Οι ώρες πέρναγαν και το δέσιμό μου με την θάλασσα γινόταν πιο έντονο. Χωρίς ανέσεις και επικοινωνία με τον έξω κόσμο φάνταζε σαν να είχα πάρει άδεια από την ζωή μου και τον χρόνο για να μπω ανάμεσα από τη θάλασσα και τον ουρανό. Ένιωθα απίστευτα μικρή μπροστά στο μεγαλείο και τη δύναμη της θάλασσας ταυτόχρονα όμως ήμουν πολύ δυάτή μέσα μου λες και η θάλασσα μου έδινε ενέργεια. Η νύχτα ήταν μαγική. Λίγο πριν έρθει έστρωσε ο ουρανός βιολετιά χαλιά και η θάλασσα ασήμιζε περιμένοντάς την. Εγώ σιωπηλός θεατής , παρακολουθούσα τον ερχομό της  με δέος. Όταν ο ήλιος τελείωσε με μεγαλωσύνη την αναχώρησή του ,ήρθε η μαγική νύχτα συνοδευόμενη από τους πιστούς της αλχημιστές. Το φεγγάρι και τα αστέρια καμάρωναν για τη θέση τους θυμίζοντάς μου πόσο μικρή  και ασήμαντη ήμουν.
Η εξάντληση με είχε καταβάλει. Δεν μπορούσα να φάω ή να κοιμηθώ. Ομως μια αόρατη ενέργεια με βοηθούσε να απολαύσω τις στιγμές παρόλη την εξαθλίωση.
θυμήθηκα το survivor έτσι αποκομμένη που ήμουν από τον κόσμο..Κοιμήθηκα δίπλα από τη θάλασσα για μια ώρα σκεπασμένη με ένα μπουφάν και πλημυρισμένη από το συναίσθημα της ασφάλειας που μου πρόσφερε απλόχερα η ένωση του ουρανού και της θάλασσας. Οι επόμενες δύο μέρες συνεχίστηκαν με τους ίδιους ρυθμούς και εμπλουτίστηκαν με χιλιάδες εικόνες που τις έκανα φυλαχτό στην καρδιά μου. Το δεύτερο ταξίδι με βρήκε πιο έμπειρη και πιο δυνατή. Μπορουσα να φάω και να κοιμηθώ εν πλω καλύπτοντας τις βασικές μου ανάγκες.Η απόλαυση συνεχίστηκε..Λίγο πριν την Κ’ερκυρα με υποδέχτηκαν δελφίνια . Απίστευτα έξυπνα κατάλαβαν τη μοναξιά μου και μου έδειξαν την αγάπη τους προς τον άνθρωπο. Μεγάλη αγάπη , περοσσότερη από αυτήν που νιώθουμε οι άνθρωποι μεταξύ μας. Ημουν ευτυχισμένη που το ζούσα. Μετά από ώρα με χαιρέτησαν με τον μοναδικό και απερίγραπτο τρόπο τους αφήνοντάς με με ένα γλυκό χαμόγελο. Το ταξίδι μου τελείωσε μετά από λίγο αντικρυζοντας την μαρίνα της Κέρκυρας στολισμένη λες και με περίμενε να με υποδεχθεί. Οάνθρωπος δεν πρέπει να ζει μακριά από τη φύση του . Οι εικόνες και οι εμπειρίες που πήρα από αυτό το ταξίδι μου φτάνουν για μια ζωή…  Όσο για τον καπετάνιο….έκανε δικό του ταξίδι καπνίζοντας φούντα συνεχόμενα αποκλύοντας την μεταξύ μας επικοινωνία κάνοντάς με να πατήσω delet στην παρουσία του.   

« Older entries