Δημοφιλής ο πανικός!

Εδώ και αρκετό καιρό παρατηρώ τη λέξη πανικός πολύ συχνά στα ψαχτήρια του διαδυκτίου.
Φαίνεται από την επισκεψιμότητα οτι το θέμα απασχολεί πολύ κόσμο. Δυστυχώς.

και γράφω δυστυχώς γιατί οι κρίσεις πανικού είναι μαρτύριο για όποιον τις περνάει. Η ώρα δεν περνάει , αντικρύζεις τον θάνατο κατάματα και αυτός σε προσπερνάει. Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό . Είναι η αντίδραση των άλλων και ο φόβος της τρέλας.  Αναρρωτιέσαι αν είσαι τρελός και φοβάσαι το ίδιο σου το σώμα. Μπερδεύεσαι και τα  συμπτώματα αλλάζουν με τον καιρό. Περνάς από κατάθλιψη , από αγοραφοβία, και από όλα τα στάδια του τρόμου με τη βεβαίωση του ψυχιάτρου οτι δεν είσαι τρελός οτι αφού σου λείπει η σεροτονίνη δεν πρόκειται να σου λείψει η ορμόνη που οδηγεί στην σχιζοφρένεια.
Όταν όμως έρχονται οι στιγμές τίποτα από όλα αυτά δεν μετράει.

Χάνεις τον προσανατολισμό σου και όλα αυτά που θεωρούσες δεδομένα , ανατρέπονται από τον ίδιο σου τον εαυτό.

Σκέφτεσαι όλους τους γιατρούς που πέρασες (αφού τα σωματικά συμπτώματα ήταν αληθινά) και που φορτώνοντάς σε με φάρμακα δεν σου πρότειναν να επισκεφτείς έναν ψυχίατρο.
Οι παρενέργειες από τα φάρμακα των παθολόγων , γαστρεντερολόγων , πνευμονολόγων , οριλά, έρχονται και σου καθυστερούν την ανάρρωση προσθέτοντας προβλήματα σε ένα σώμα που ήδη βασανίζεται.
Η δουλειά σου , η οικογένειά σου, οι σπουδές σου, η προσωπική σου ζωή,  η ζωή σου πάνε πίσω και τρέχεις να προλάβεις.

Μάταια.

Θες χρόνο και σωστή διάγνωση.
Και τα έχεις. Αργά ή γρήγορα δεν έχει σημασία.
Και αρχίζεις και προχωράς. Βαδίζεις σε καινούρια μονοπάτια. Κάνεις αυτά που σου είπε ο γιατρός σου, βγάζεις από τη ζωή σου όσα και όσους σε ενοχλούν, παίρνεις τα χάπια σου αλλά …δεν βλέπεις φως. Οι κρίσεις συνεχίζουν, ίσως πιο αραιά , ίσως με μικρότερη ένταση, ίσως μικρότερης διάρκειας ,και όλα αυτά αν είσαι τυχερός, αλλά είναι εκεί. Τότε είναι που αρχίζεις και το ψάχνεις.


Βλέπεις πόσο σημαντικό είναι το δώρο της αναπνοής και πόσο απλόχερα το έχουμε όλοι αρχίζεις να ευγνωμονείς. Ευγνωμονείς το θεό, το σύμπαν ,τη φύση,  την ανώτερη δύναμη ή όπως αλλιώς θες να το πεις και σκέφτεσαι.
Ίσως το πρώτο στάδιο σκέψης να είναι η μνησικακία ή και η ζήλια. Ίσως ρίχνεις φταίξιμο στους άλλους.
Καλά κάνεις και βγάζεις τον καταπιεσμένο σου θυμό αλλά δεν είναι αυτός ο δρόμος. Εγώ δεν σκέφτηκα τίποτα από όλα αυτά. Μόνο πως αν πήγαιναν περισσότεροι άνθρωποι στον ψυχίατρο δεν θα υπέφερα τόσο. Σκεφτόμουν πως δεν θα υπέφερα αφού θα ζούσα με υγιής ανθρώπους γύρω μου. Και εκτός από τα απωθυμένα που δεν θα έβγαζαν πάνω μου , θα μπορούσα νωρίτερα να πάω στον γιατρό.

Τώρα βλέπω οτι έκανα λάθος στο πρώτο στάδιο σκέψης. Αν και ανάμεσα σε ψυχικά υγιής ανθρώπους σίγουρα θα έβρισκα νωρίτερα τί μου φταίει. Μια ορμόνη.

Συνεχίζεις τη σκέψη. Πας στο δεύτερο στάδιο. Μαζί με την ευγνωμοσύνη για την αναπνοή που σου δώθηκε , βλέπεις και πόσο μάταιο ήταν που πληγωνόσουν και που έτρεχες να τα προλάβεις όλα. Αφού το σημαντικότερο είναι δώρο τότε και τα υπόλοιπα έρχονται φτάνει να το θές. Και πέφτεις στην παγίδα . Ενοχές. Φταις που έτρεχες ,φταις που ανγχωνόσουν , φταις για όλα. 

Χαλάρωσε . Τόσα ήξερες τόσα έκανες. Δεν πειράζει.

Και περνάς στο τρίτο στάδιο.

Παρατηρείς.

 Και πολύ καλά κάνεις. Τώρα έιναι που βρήκες το δρόμο για τη θεραπεία σου. Παρατηρείς τί νιώθεις. Παρατηρείς πόσο κρατάει αυτό που νιώθεις. Και βρίσκεις τρόπους. Εμένα με βοηθούσε ο Μικυ Μάους. Πριν κοιμηθώ διάβαζα και άν με επισκεφτόταν ο πανικός τον παρατηρούσα για λίγο και συνέχιζα να διαβάζω και ..όλα καλά.

Μόνο μια ανατριχίλα αλλά μπροστά στα υπόλοιπα ήταν τίποτα. 

Και αρχίζεις να ζεις δειλά δειλά. Μέχρι που τρως κιόλας! 

Και ξανασκέφτεσαι το πρώτο και το δεύτερο στάδιο. Και ξανά το τρίτο. Και βάζεις μια σειρά . και τα ξαναμπερδεύεις. Αλλά είσαι πιο κοντά. και προσπαθείς.

Πας στο γιατρό σου και του λες τις παρενέργειες. Ήρεμος σου δίνει άλλη μάρκα χαπιών και σου εξηγεί οτι κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός γι΄αυτό να συζητάς συνέχεια με τον γιατρό σου ώστε να σου βρει το κατάλληλο φάρμακο. Και συνεχίζεις.

Και ξαναπάς και του λες τις παρενέργειες. Κια σου εξηγεί οτι πρέπει να πηγαίνεις στο γιατρό σου να σου ρυθμίζει τη δόση. Και νιώθεις μαλάκας που τόσο καιρό τον απέφευγες.

Και όλα πηγαίνουν καλά. Προσπαθείς, τα καταφέρνεις 

Πας στον γιατρό σου και του αναφέρεις την κρίση που έπαθες. Γιατί τώρα που όλα είναι καλά. Σου λέει πως έχεις δικαίωμα να παθαίνεις μια στο τόσο. Κι αν δεν θέλω να έχω αυτό το δικαίωμα; Γελάει ,  ησυχάζεις.Το δέχεσαι.

Ησυχάζεις τόσο που πονάς από κρίση στομάχου (από παλινδρόμηση έχουν ανέβει τα υγρά του στομαχιού) και νομίζεις οτι είναι πανικός και κάνεις ασκήσεις χαλάρωσης. Πας νοσοκομείο και βλέπεις οτι δεν υπάρχει πανικός μόνο στομαχικά προβλήματα που απλά δεν έδωσες σημασία. Χαλαρώνεις και συνεχίζεις.


Και όλα πηγαίνουν καλά. Ζεις την ζωή σου , βλέπεις τα καλά της όλης κατάστασης, βρίσκεις τον εαυτό σου, συζητάς άνετα για τον πανικό, μέχρι που ολοκληρώνεται η θεραπεία. 

Κόβεις τα χάπια σύμφωνα με τις οδηγίες του γιατρού και η ερώτηση που παραμονεύει: θα το ξαναπάθω; 

Η απάντηση είναι απλή. Αν είχες πνευμονία και πήγαινες στο γιατρό και γινόσουν καλά, θα μπορούσε ο γιατρός να σου πει ότι δεν θα ξαναπάθεις ποτέ; Όχι. Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι οτι τώρα είσαι καλά. 

Χαμογελάω. φεύγω. Η απάντηση είναι αυτή που περίμενα. Αληθινή. 

Μετά από τοσο καιρό ( πέντε μήνες) ακόμα θυμάμαι την απάντηση. Δεν με φοβίζει. Αυτή η περιπέτεια με έκανε να δω πάρα πολλά και να εκτιμήσω περισσότερα. Μαζί με όσα είδα και εκτίμησα αγάπησα και τον εαυτό μου περισσότερο.

και κάτι που με έκανε να ανατριχιάσω. Ένα σχόλιο edo kai 6 xronia efxomai na xipniso mia mera kai na niotho kala..barethika na fobamai

Σε όλους τους ανώνυμους που αφήνουν σχόλια σε ποστ με θέμα τον πανικό έχω να πω κάτι.

Οι ψυχικές ασθένειες είναι μια δοκιμασία τίποτα παραπάνω. Δεν αλλάζουν προσωπικότητα , δεν αφήνουν σημάδια  και δεν λερώνουν.

Και όσοι έχουν πρόβλημα στο άκουσμα των λέξεων ψυχίατρος, ψυχοφάρμακα, ψυχικές ασθένειες καλά θα κάνουν να το ψάξουν λίγο .

Καλή δύναμη σε όλους

πανικός

Ο πανικός έχει φύγει πια από τη ζωή μου. Η ανορεξία , η δύσπνοια , η ταχυπαλμία(καλά όχι τελείως η ταχυπαλμία), έχουν φύγει . Νιώθω ελεύθερη να κάνω ότι θέλω.

Πηγαίνω σε μέρη με πολύ κόσμο άνετα, χρησιμοποιώ με ύφος επαγγελματία λεωφορείο για τις μετακινήσεις μου, και όταν πίνω τον καφέ μου σε μαγαζί χαλαρώνω.  Δεν υπάρχει τίποτα πια στις αντιδράσεις μου που να θυμήζει τί περνούσα μέχρι πέρσι.

Με αυτήν την άνεση πηγα σε μια φίλη για καφέ. Δεν ήταν καλά. Αναγνώρισα κάτι στο βλέμμα της. Μου είπε για μια κρίση πανικού που έπαθε πριν λίγες μέρες.

Δεν είμαι ειδικός αλλά τα σημάδια είναι όλα εκεί.

Ενώ μου τα ανέφερε με λεπτομέρειες (εγώ δεν μπορούσα τότε), είδα πολύ καθαρά την άρνησή της να συνειδητοποιήσει την κατάσταση. Αν και αρκετά ψαγμένη στα θέματα ψυχολογίας δεν μπορεί να δει τον διαχωρισμό ανάμεσα ψυχολογίας κ(συναισθημάτων) και ψυχιατρικής (σωματικής ασθένειας).

Φυσικά δεν την πίεσα ούτε έκανα καμμιά νύξη στο θέμα. Απλά την άκουσα προσεκτικά και της συμπαραστάθηκα . Από πείρα βλέπω οτι δεν είναι έτοιμη.
Την είδα πάλι σήμερα..Μέσα σε μια βδομάδα κατάφερε να τρομάζει με οτιδήποτε. Το έχει συνέχεια στο μυαλό της και φυσικά το προκαλεί να συμβεί.

Η αδελφή της την προτρέπει να κάνει εξετάσεις.
Φυσικά και δεν είπα τη γνώμη μου. Ξέρω καλά πως όποιο κι αν είναι το σωματικό σύμπτωμα , όταν φοβάσαι να μπεις σε καφετέρια ή οπουδήποτε με κόσμο, τότε είναι ψυχιατρική η ασθένεια.
Σε μια δυο μέρες θα της μιλήσω και θα είμαι μαζί της σε ότι αποφασίσει.
Όμως δεν μπορώ να μη σκεφτώ κάτι. Γυρνάει στο μυαλό μου και με βασανίζει από την πρώτη συζήτηση που είχα μαζί της.
Πως γίνεται αυτή η άρνηση να υπάρχει σε όλους;
Από τις περιπτώσεις που έχω δει μόνο εγώ δεν ήμουν αρνητική στο θέμα. Το οικονομικό με κόλλαγε μόνο, αφού στο νοσοκομείο μου έκλειναν ραντεβού μετά από δύο!!! μήνες , στο Ι.ΚΑ μετά από ένα μήνα όπου και ο γιατρός δεν ήρθε ποτέ!!!. Μάλλον μετά από 45 λεπτά που περίμενα παρακάλεσα την ρεσεψιόν να μη μου πει ποτέ ποιός είναι (σε περίπτωση που ερχόταν μέχρι ναφύγω) γιατί θα τον χτύπαγα…

Έτσι η νουνά μου στα 28 μου μου έκανε δώρο την πρώτη μου επίσκεψη στον ψυχίατρο. Κι όλα πήγαν καλά. Αυτά όμως για μένα…

Για τους υπόλοιπους που ξέρω βλέπω μια άρνηση για την πρώτη επίσκεψη σε ψυχίατρο που θυμίζει κάτι από το μεσαίωνα και τo κυνήγι των μαγισσών.
Καλά δεν υπάρχει πυρρά αλλά αν υπήρχε ίσως …

Κάτι πρέπει να γίνει με αυτό το θεματάκι. Για πολλές ασθένειες (ψυχιατρικές) φταίει μια τόοοοσο δα μικρή ορμόνη η οποία ρυθμίζεται με μια τόοοσο δα μικρή συνταγή.
Είναι κρίμα να χάνουμε τα καλύτερα στη ζωή από λάθος πρότυπα και από φόβο. Είναι τόσα πολλά που έχουμε να αντιμετωπίσουμε που χρειαζόμαστε τη βοήθεια κάποιου ειδικού. Δεν χρειάζεται βέβαια να πηγαίνουμε σε ψυχίατρο με κλειστά τα μάτια… Αν κάτι δεν μας αρέσει πάμε και αλλού για δευτερη γνώμη. Έτσι κι αλλιώς ναρκωτικά θα δώσει ο ψυχίατρος και θα ρυθμίζει την δόση . Ας είναι κάποιος που βλέπουμε και κάτι καλό.

Και ξέρετε κάτι ακόμα;
Ο φόβος απέναντι στους ψυχιάτρους και στις ψυχιατρικές ασθένειες είναι ένα είδος ρατσισμού και τον ρατσισμό τον σιχαίνομαι …
 

ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ

Η αδυναμία μου στο φεγγάρι με φέρνει πάλι μπροστά στον υπολογιστή.  Είμαι στο μπαρ της παραλίας. Λευκό σκαμπώ μπροστά από την ταμιακή κι εγώ καθισμένη με θέα τις κλειστές ομπρέλες. Κοιτάω τη θάλασσα. Προς τα δεξιά τα φώτα της πόλης μου, πιο πέρα η γέφυρα. Βιαστικό το φεγγάρι έχει από ώρα ξεκινήσει την ανοδική πορεία του. Το χρώμα του έντονο κάτι ανάμεσα από κίτρινο και πορτοκαλί. Από κάτω η ταβέρνα του ξενοδοχείου περίλαμπρη και στολισμένη για το τραπέζι γάμου. Ακούω Σιδηρόπουλο ‘Να μ’αγαπάς’. Ο τραγουδιστής  έχει είδωλο τον Γονίδη.  Το σκοτώνει με την ερμηνεία του παρ’ όλα αυτά τα λόγια του τραγουδιού το ανασταίνουν. ‘Μη γυρίσεις τίποτα μη ζητήσεις για ένα βράδυ μη με χαραμίσεις’ ωραίο ρεπερτόριο για τραπέζι γάμου. Ασ είναι . Εκεί που είμαι εγώ πρώτη φωνή είναι η θάλασσα και φωνητικά κάνει ο αέρας. Κι όλα αυτά σε σκούρο φόντο.Κοκκινοκίτρινο φως χωρίζει τον ουρανό μαρτυρώντας την ύπαρξη καλοκαιρινής καταιγίδας στα απέναντι μέρη.
Μέγα σκηνοθέτης η φύση, γεμίζει το έργο της ζωής μου με εικόνες μοναδικές. Πρωταγωνιστώ στην διήγηση της οπτικής μου γωνίασ. Η οπτική μου είναι πάντα γωνία. Κλείνει και αφήνει απέξω όλα όσα δεν μάρέσουν. Κάτι που δεν μπορεί να κάνει και η αντίληψή μου. Η αντίληψή μου με προδίδει προσκαλώντας την μετριότητα , την κατινιά που υπάρχει γύρω μου. Η οπτική μου όμως μου είναι πιστή. Φέρνει μπροστά μου μόνο όσα θέλει να δει η ψυχή μου. Κλείνει η γωνία και αφήνει απέξω αυτά που ξέρω οτι υπάρχουν.Σε ήχους κλαρίνου με μέτρια ερμηνεία εγώ διαλέγω τον ήχο της θάλασσας. Είναι έντονος ,αληθινός ,ταξιδιάρικος. Όχι θυμωμένος ούτε οργισμένος. Απλά έντονος. Έτσι κι αλλιώς η θάλασσα δεν έχει να αποδείξει κάτι. Και η δύναμη και το μέγεθός της είναι αποδεκτά. Γιατί να δείξει οργή. Απλά είναι εκεί. Αφήνει να χορεύουν πάνω της τα φώτα της πόλης μου απο δεξιά , και από αριστερά τα φώτα ενός τόπου αδιάφορου  αυτή τη στιγμή για μένα. Κλείνω τις κουρτίνες σε πράγματα που δεν με ενδιαφέρουν. Δεν έχω χώρο πια….

Γκράφιτι

Πολύχρωμα σπρέι, μαντίλι στο πρόσωπο για τα αέρια, κάποιο στενό σοκάκι και η τέχνη αρχίζει. Η εποχή είναι έντονη , η ζωή κινείται με γρήγορους ρυθμούς, η εξέλιξη σε αυτοματοποιημένα ραγδαία, και η έκφραση της τέχνης εκκεντρική. Νέα παιδιά, έφηβοι βρήκαν τον τρόπο. Με έντονα χρώματα ομορφαίνουν τους τοίχους της κάθε πόλης, τα ξεχασμένα βαγόνια και οτιδήποτε μπορεί να γίνει στο σκοτάδι. Βλέπετε αυτού του είδους η τέχνη είναι παράνομη.Δεν υπάρχει πουθενά άδεια για γκράφιτι και έτσι οι μισογκρεμισμένοι τοίχοι, οι απαίσιες μάντρες που κοσμούν τις πόλεις, είναι πόλος έλξης για τους εκφραστές της συγκεκριμένης τέχνης. Η παράνομη πράξη, το σκοτάδι, το κρυφτό ανεβάζουν την αδρεναλίνη και οι μικροί ανώνυμοι δημιουργούν. Αρνούνται να μείνουν κολλημένα μπροστά από έναν υπολογιστή, αρνούνται τα ναρκωτικά, αρνούνται την κλεψιά, αρνούνται την ασχήμια και ομορφαίνουν με το δικό τους τρόπο τις ασχήμιες που τους κληροδοτήσαμε. Μπράβο στα παιδιά. Μπράβο και σε εμάς που θα προσπαθήσουμε σαν μεγαλύτεροι να τα καθοδηγήσουμε έτσι ώστε αυτή η έκφραση τέχνης να μην γίνει ανεξέλενκτη. Το πότε θα το κάνουμε αυτό δεν το ξέρω . Η αλήθεια είναι οτι πρέπει να γίνει. Ας σκεφτούμε τρόπους να δώσουμε χώρο στα παιδιά να εκφραστούν. Έτσι κι αλλιώς το αξίζουν

Περί νύχτας

Μας πληροφορούν οτι στην Πάτρα πήγε ειδική ομάδα από Αθήνα και εξαφάνισε το κύκλωμα των μπράβων. Η τοπική κοινωνία υπέφερε από τις ομάδες και τώρα θα είναι όλα καλά. Καθαρίστηκε ο τόπος από τα τοπικά μπραβιλίκια και είναι έτοιμος για εισερχόμενες μαφίες. Δεν μπορεί όλος ο κόσμος να εξελίσεται και η Πάτρα να μένει πίσω. Στην Αμερική τα μπραβιλίκια είναι θέμα Ιταλών ,Κινέζων, Ρώσσων κ.λ.π. Δεν είμαι βέβαια τόσο αισιόδοξη αλλά εν καιρό περιμένω την άφιξη μιαςΑθηναϊκής , μιας Βουλγαρικής ή έστω μιας Αλβανικής μαφίας. Έτσι για να ανέβει και λίγο το επίπεδο στην επαρχία ρε παιδάκι μου. Δεν μπορεί η Αμερική να εξελίσεται και η Πάτρα να επιμένει στα τοπικά προϊόντα.
Προς Θεού δεν είμαι υπέρ του τραμπουκισμού. Σαν α΄λός άνθρωπος όμως κάνω κάποιες σκέψεις. Αφού το σύστημα το ίδιο διαθέτει θέσεις για μπραβιλίκια η εξάρθρωση των τοπικών ομάδων λύνει το πρόβλημα ή προσφέρει ‘κενές θέσεις εργασίας’  σε μια κοινωνία που ανέχεται τέτοιου είδους καταστάσεις;

Επανάληψη

Στο θέμα των καταλήψεων. Προσωπικά δεν με βολεύουν αφού χρωστάω μόνο ένα μάθημα και χάνω χρόνο . Όμως η αντιμετώπιση που υπάρχει στο όλο θέμα είναι απαράδεκτη . Δεν είναι πια μόνο φοιτητικό το θέμα , αφορά όλους. Άσχετα με το άρθρο 16, το θέμα έγινε πολύ σοβαρό με την άγρια διάθεση που δείχνουν οι εξουσιάζοντες.Έγινε θέμα όλων μας για το δικαίωμα που έχουμε όλοι να διεκδικησουμε τα δικαιόματά μας.