σουτιεν-εργασία 1-0

Η επιθυμία μου να εργαστώ στον ξενοδοχειακό χώρο , με πήγε σ’ένα ξενοδοχείο στην αρχή του Μάη. Τα πάνγκαλοους στα οποία εργαζόμουν λειτουργούσαν υπο νέα διεύθυνση φέτος και επικρατούσε μια χαώδης κατάσταση. Στην πρώτη εβδομάδα κατάλαβα τη λάθος επιλογή μου. Βλέπετε τη μέρα που πήγα να κλείσω τη σαιζόν, έπρεπε να πάω για συνέντευξη σε ένα πεντάστερο μεγάλης αλυσίδας ξενοδοχείων. Γιατί δεν πήγα; Ήταν μακριά από την Πάτρα και τα οικονομικά μου ήταν τόσο στενά που δεν είχα ούτε για τη μεταφορά μου . Ούτε καν για μια μέρα να πάω και να έρθω. Έτσι όταν με δέχτηκαν στο πρώτο δεν έκανα τον κόπο να πάω καν για συνέντευξη εκεί που ήταν το επίπεδό μου να πάω(τελειόφοιτη ΤΕΙ) .  
Εκτός από την ανοργανωσιά που βρήκα , βρέθηκα να συνεργάζομαι με ανθρώπους που η σχέση τους με τον τουρισμό ήταν κάποια εμπειρία στο χώρο, και κάποια σχολή τα οποία σαν εφόδια τους καθιστούσαν τελευταίους σε ζήτηση εργασίας.
Όπως είναι φανερό εκτός από τα κόμπλεξ τους είχα να κάνω και με την άγνοιά τους σε θέματα οργάνωσης, επικοινωνίας, επιχειρησιακής επικοινωνίας , κοινωνικής παιδείας και συναδελφικότητας. Πρέπει να τους αναγνωρίσω πάραυτα την ικανότητά τους στο κλέψιμο , των πισώπλατων μαχαιρωμάτων και της κοινής σιωπής από τον έναν στα παράλογα του άλλου. Βέβαια όλα αυτά πετυχαίνονταν με πολλές ώρες εργασίας από τους περισσότερους.
μες στους πολλούς κι εγώ με πολλές ώρες εργασίας με κουβάλημα και αγγαρείες όλων των ειδών να περιέχονται ,συνοδευόμενα από προσβολές που έδειχναν την κατωτερότητα και ασχετοσύνη των ανωτέρων μου.
Πάραυτα έμεινα και μάλιστα βοηθούσα όποτε μπορούσα και τους άλλους συναδέλφους, προσπαθούσα να κρατώ μια σωστή εμφάνιση και συμπεριφορά και δεν χρέωνα όλες τις υπερωρίες μου.
Με την υπομονή και το χιούμορ μου καθώς και την εξαντλητική εργασία που πρόσφερα , κατάφερα να μειώσω λίγο τις ενοχλήσεις στη δουλειά μου. Μόνο ένα θέμα υπήρχε. ΔΕΝ φορούσα σουτιέν. Μέσα στη χαώδη κατάσταση που επικρατούσε ( λιγοστά μηχανήματα, λιγοστό προσωπικό, καθόλου στολή, μη στοιχειώδη συμπεριφορά )βρήκα προσβλητική την επίπληξη, καθώς είναι θέμα προσωπικών δεδομένων τα εσώρουχα του καθενός, τη στιγμή δε που τηρούσα στο έπακρο τους κανόνες ενδυμασίας(αναγράφονται και στα βιβλιάρια υγείας) ενώ οι υπόλοιποι ούτε τους κανόνες υγιεινής δεν κρατούσαν. Τέλοσπάντων από τη δίψα μου για εργασία, αντί να το κόψω από την αρχή, κανόνισα με την διευθύντρια να φοράω μαγιώ. Ήρθαν επιτέλους οι στολές ( φτηνό μακό) και στο ενδιάμεσο κατάφερα να μην αγγίζουν το τμήμα μου. Το οργάνωσα τόσο καλά που και ο ίδιος ο υπουργός τουρισμού να προσπαθούσε να κάνει παρέμβαση θα φαινόταν ανίδεος. Βλέπετε για να αποφύγω το κλέψιμο των ανωτέρων εργαζόμουν πολύ σκληρά και το τμήμα μου είχε πάντα αυτά που χρειαζόταν. Όποιος έφερνε έστω και ένα μπουκάλι νερό στο τμήμα μου φαινόταν οτι έκανε μαλακία αφού δεν χωρούσε πουθενά…Ο υπεύθυνός μου τα είχε πάρει στο κρανίο ειδικά μετά την απαγόρευσή μου να παίρνει το προσωπικό μου για κουβάλημα. ( δεκαεφτάχρονοι σερβιτόροι που δούλευαν όλη μέρα στον ήλιο να πρέπει να κουβαλάνε και για όλο το ξενοδοχείο. εε όχι.) Δεν φτάνει που δεν είχα ούτε προσωπικό ούτε μηχανήματα όταν μου φέρανε τους παίρνανε. Μέσα  σε όλη αυτή την τρέλα εργαζόμουν έξτρα ώρες σε άλλα τμήματα λέγοντας στον υπεύθυνό μου πως ότι θέλει θα το κάνω εγώ αλλά το προσωπικό μου ούτε μια οδοντογλυφίδα δεν θα σηκώσει γι αυτόν, μόνο κατόπιν εντολής μου. Επανέρχεται στη φόρα το θέμα του σουτιέν.. Άλλη συμφωνία με τη μάνατζερ του συγκροτήματος. Ή μαγιώ όπως είχα συμφωνήσει με την διευθύντρια ή κάνα δυό συγκεκριμένα δικά μου χωρίς. Είναι γελοίο και θίγει την αξιοπρέπεια αλλά τέλοσπάντων. Συνέχισα να ξεπατώνομαι ‘οντας η μοναδική που άλλαζε ρούχα σε κάθε αλλαγή τμήματος ( έφευγα από το δικό μου που δούλευε ρολόϊ και βοηθούσα τα άλλα τμήματα που εδώ και δέκα μέρες έμπαιναν σε σειρά με την προσέλευση προσωπικού). Περιμένω πως και πως την πληρωμή του Ιουλίου. Αυτή τη φορά θα έπαιρνα γύρω στα διακόσια ευρώ πιο κάτω από τα νόμιμα δεδουλευμένα σε αντίθεση με τους άλλους δυό μήνες που΄πήρα γύρω στα πεντακόσια -τετρακόσια κάτω από τα δεδουλευμένα. 
Η δουλειά στο τμήμα μου έχει αρχίσει να σπάει και υπάρχει και μια σχετικά καλή σειρά. Σε μια συζήτηση με τη διευθύντρια  της αναφέρω οτι σύμφωνα με τα γεγονότα την επόμενη σαιζόν όλα θα είναι καλά για αυτήν και το συγκρότημα μόνο που πρέπει να κοπεί το κλέψιμο από τους υπέύθυνους. Επειδή το κάνανε όλοι και σε όλα τα θέματα ( προϊόντα ,μετρητά , μισθοδοσία,ταμεία) ήταν πολύ φανερό.
Μετά τη συζήτησή μας ακολούθησαν τρεις μέρες δωδεκάωρης εργασίας. Την τετάρτη συμπλήρωσα δεκατέσσερις και την Πέμπτη σε μια τυχαία συνάντηση στο διάδρομο με τη διευθύντρια έπαιξε η εξής κωμωδία : 

Δ- Δουλεύετε τώρα;

ΕΓΩ-Μάλιστα

Δ-Φοράτε σουτιέν;

ΕΓΩ- Όχι

Δ-Να περάσετε από το λογιστήριο

 ΕΓΩ-Τώρα ή μετά το τέλος της βάρδιας;

Δ-μετά το τέλος

ΕΓΩ- Καλώς

Η ειρωνεία είναι οτι μετά από δυόμιση μήνες που φοράω τα συμφωνημένα θυμήθηκε οτι τα συμφωνημένα δεν της αρέσουν.

Το τρελό είναι οτι εγώ χάρηκα απίστευτα που θα έφευγα επιτέλους από αυτό το μέρος χωρίς να φύγω και το μετανιώσω που η αγανάχτιση και η λύπη των συναδέλφων μου φάνηκαν υπερβολικές.
Το θέμα μου φάνηκε πολύ φτηνό για συζήτηση και πραγματικά φτηνή δικαιολογία και η χαρά μου που φεύγω από την κατινιά με οδήγησε σε ένα ξενοδοχείο να κάνω διακοπές . Πρώτα γύρισα σε εσάς. Μετά θα πάω σπίτι μου θα φτιάξω τις εκκρεμότητες του ΤΕΙ , τα δικαιωματικά της απόλυσής μου και των επιδομάτων μου και μετά θα πάω επιτέλους στον γιό μου που τον αποχωρήστηκα για μια αξιοπρεπή εργασία με βλέψεις για καλύτερο βιοτικό επίπεδο που τελικά στηριζόταν στα εσώρουχά μου. 
Και προς όλους το παρακάτω γνωμικό’εκτός από το νινί που σέρνει καράβια , υπάρχει και το σουτιέν που νικάει την εργασία΄’ 

Advertisements

Kόκκινο

Είμαι ένας ξεχασμένος δράκουλας. Κανείς δεν ασχολείται μαζί μου κανείς δε με φοβάται. Είμαι παντού αλλά κανείς δεν μου δίνει σημασία. Κανείς. Η μορφή μου δεν είναι πλέον τόσο τρομακτική, αλλά είμαι πραγματικός. Οι πράξεις μου είναι χειρότερες και πιο ανατριχιαστικιές από τον φανταστικό εαυτό μου που ζει μόνο στις ταινίες. Κανείς δεν με προσέχει, κανείς δεν με φοβάται.
Όμως εγώ περιμένω. Κινούμαι άνετα χωρίς να φοβάμε πλέον τους σταυρούς. Ίσα- ίσα το αντίθετο. Κάθε Πάσχα εγώ γλεντώ. Κοιτώ την απληστία των ανθρώπων και ζω από αυτήν. Περιμένω πότε θα έρθει η ώρα , που προσπαθώντας να ικανοποιήσουν τις ορέξεις τους, θα αφανίσουν όλα τα αρνιά και τα κατσίκια. Ακούω τα κλάματα από τα ζωντανά και ξέρω οτι ήρθε η ώρα. Στην Ελλάδα μου αρέσει γιατί σφάζουν τόνους. Καμμιά φορά νιώθω οτι προσπαθούν κάθε Πάσχα να φάνε για όλο το χρόνο. Δεν με αγγίζει κάτι τέτοιο. Απλά περιμένω να αρχίσει η γιορτή. Μυρίζω το αίμα από τα ζώα έχοντάς το σαν ορεκτικό. Αίμα. Πολύ. Χωρίς λόγο. Παίρνουν την άδειά τους και στο δρόμο ξεχύνονται μανιασμένοι και εγώ απολαμβάνω ….το αίμα που κυλάει στους δρόμους. Πάνε στην εκκλησία και εγώ στο προαύλιο απολαμβάνω το αίμα… αίμα από τα βεγκαλικά. Πάνε στο τραπέζι και όποιος σωθεί από το βραδυνό ξέρω, την Κυριακή η αχορταγία τους θα τους οδηγήσει σε μένα. Θα χτυπήσει κόκκινο η χοληστερίνη τους, οι ζαλάδες τους, οι μολύνσεις από κρέατα άρρωστα που η απληστία οδήγησε κάποιους να τα πουλήσουν στον κόσμο. Και μετά περιμένω την ώρα του γυρισμού. Καινούρια τροχαία θα βάψουν τους δρόμους. Με αίμα. Η όρεξή μου όμως θα έχει πλέον καταλαγιάσει. Ίσως εκεί να μην με δείτε. Βλέπετε είμαι τέρας αλλά δεν είμαι άπληστος. Σκοτώνω μόνο για να επιβιώσω, τίποτα παραπάνω. Δεν αφήνω θύματα πίσω μου. Αντίθετα εσείς ……καλό κόκκινο Πάσχα