Δημοφιλής ο πανικός!

Εδώ και αρκετό καιρό παρατηρώ τη λέξη πανικός πολύ συχνά στα ψαχτήρια του διαδυκτίου.
Φαίνεται από την επισκεψιμότητα οτι το θέμα απασχολεί πολύ κόσμο. Δυστυχώς.

και γράφω δυστυχώς γιατί οι κρίσεις πανικού είναι μαρτύριο για όποιον τις περνάει. Η ώρα δεν περνάει , αντικρύζεις τον θάνατο κατάματα και αυτός σε προσπερνάει. Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό . Είναι η αντίδραση των άλλων και ο φόβος της τρέλας.  Αναρρωτιέσαι αν είσαι τρελός και φοβάσαι το ίδιο σου το σώμα. Μπερδεύεσαι και τα  συμπτώματα αλλάζουν με τον καιρό. Περνάς από κατάθλιψη , από αγοραφοβία, και από όλα τα στάδια του τρόμου με τη βεβαίωση του ψυχιάτρου οτι δεν είσαι τρελός οτι αφού σου λείπει η σεροτονίνη δεν πρόκειται να σου λείψει η ορμόνη που οδηγεί στην σχιζοφρένεια.
Όταν όμως έρχονται οι στιγμές τίποτα από όλα αυτά δεν μετράει.

Χάνεις τον προσανατολισμό σου και όλα αυτά που θεωρούσες δεδομένα , ανατρέπονται από τον ίδιο σου τον εαυτό.

Σκέφτεσαι όλους τους γιατρούς που πέρασες (αφού τα σωματικά συμπτώματα ήταν αληθινά) και που φορτώνοντάς σε με φάρμακα δεν σου πρότειναν να επισκεφτείς έναν ψυχίατρο.
Οι παρενέργειες από τα φάρμακα των παθολόγων , γαστρεντερολόγων , πνευμονολόγων , οριλά, έρχονται και σου καθυστερούν την ανάρρωση προσθέτοντας προβλήματα σε ένα σώμα που ήδη βασανίζεται.
Η δουλειά σου , η οικογένειά σου, οι σπουδές σου, η προσωπική σου ζωή,  η ζωή σου πάνε πίσω και τρέχεις να προλάβεις.

Μάταια.

Θες χρόνο και σωστή διάγνωση.
Και τα έχεις. Αργά ή γρήγορα δεν έχει σημασία.
Και αρχίζεις και προχωράς. Βαδίζεις σε καινούρια μονοπάτια. Κάνεις αυτά που σου είπε ο γιατρός σου, βγάζεις από τη ζωή σου όσα και όσους σε ενοχλούν, παίρνεις τα χάπια σου αλλά …δεν βλέπεις φως. Οι κρίσεις συνεχίζουν, ίσως πιο αραιά , ίσως με μικρότερη ένταση, ίσως μικρότερης διάρκειας ,και όλα αυτά αν είσαι τυχερός, αλλά είναι εκεί. Τότε είναι που αρχίζεις και το ψάχνεις.


Βλέπεις πόσο σημαντικό είναι το δώρο της αναπνοής και πόσο απλόχερα το έχουμε όλοι αρχίζεις να ευγνωμονείς. Ευγνωμονείς το θεό, το σύμπαν ,τη φύση,  την ανώτερη δύναμη ή όπως αλλιώς θες να το πεις και σκέφτεσαι.
Ίσως το πρώτο στάδιο σκέψης να είναι η μνησικακία ή και η ζήλια. Ίσως ρίχνεις φταίξιμο στους άλλους.
Καλά κάνεις και βγάζεις τον καταπιεσμένο σου θυμό αλλά δεν είναι αυτός ο δρόμος. Εγώ δεν σκέφτηκα τίποτα από όλα αυτά. Μόνο πως αν πήγαιναν περισσότεροι άνθρωποι στον ψυχίατρο δεν θα υπέφερα τόσο. Σκεφτόμουν πως δεν θα υπέφερα αφού θα ζούσα με υγιής ανθρώπους γύρω μου. Και εκτός από τα απωθυμένα που δεν θα έβγαζαν πάνω μου , θα μπορούσα νωρίτερα να πάω στον γιατρό.

Τώρα βλέπω οτι έκανα λάθος στο πρώτο στάδιο σκέψης. Αν και ανάμεσα σε ψυχικά υγιής ανθρώπους σίγουρα θα έβρισκα νωρίτερα τί μου φταίει. Μια ορμόνη.

Συνεχίζεις τη σκέψη. Πας στο δεύτερο στάδιο. Μαζί με την ευγνωμοσύνη για την αναπνοή που σου δώθηκε , βλέπεις και πόσο μάταιο ήταν που πληγωνόσουν και που έτρεχες να τα προλάβεις όλα. Αφού το σημαντικότερο είναι δώρο τότε και τα υπόλοιπα έρχονται φτάνει να το θές. Και πέφτεις στην παγίδα . Ενοχές. Φταις που έτρεχες ,φταις που ανγχωνόσουν , φταις για όλα. 

Χαλάρωσε . Τόσα ήξερες τόσα έκανες. Δεν πειράζει.

Και περνάς στο τρίτο στάδιο.

Παρατηρείς.

 Και πολύ καλά κάνεις. Τώρα έιναι που βρήκες το δρόμο για τη θεραπεία σου. Παρατηρείς τί νιώθεις. Παρατηρείς πόσο κρατάει αυτό που νιώθεις. Και βρίσκεις τρόπους. Εμένα με βοηθούσε ο Μικυ Μάους. Πριν κοιμηθώ διάβαζα και άν με επισκεφτόταν ο πανικός τον παρατηρούσα για λίγο και συνέχιζα να διαβάζω και ..όλα καλά.

Μόνο μια ανατριχίλα αλλά μπροστά στα υπόλοιπα ήταν τίποτα. 

Και αρχίζεις να ζεις δειλά δειλά. Μέχρι που τρως κιόλας! 

Και ξανασκέφτεσαι το πρώτο και το δεύτερο στάδιο. Και ξανά το τρίτο. Και βάζεις μια σειρά . και τα ξαναμπερδεύεις. Αλλά είσαι πιο κοντά. και προσπαθείς.

Πας στο γιατρό σου και του λες τις παρενέργειες. Ήρεμος σου δίνει άλλη μάρκα χαπιών και σου εξηγεί οτι κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός γι΄αυτό να συζητάς συνέχεια με τον γιατρό σου ώστε να σου βρει το κατάλληλο φάρμακο. Και συνεχίζεις.

Και ξαναπάς και του λες τις παρενέργειες. Κια σου εξηγεί οτι πρέπει να πηγαίνεις στο γιατρό σου να σου ρυθμίζει τη δόση. Και νιώθεις μαλάκας που τόσο καιρό τον απέφευγες.

Και όλα πηγαίνουν καλά. Προσπαθείς, τα καταφέρνεις 

Πας στον γιατρό σου και του αναφέρεις την κρίση που έπαθες. Γιατί τώρα που όλα είναι καλά. Σου λέει πως έχεις δικαίωμα να παθαίνεις μια στο τόσο. Κι αν δεν θέλω να έχω αυτό το δικαίωμα; Γελάει ,  ησυχάζεις.Το δέχεσαι.

Ησυχάζεις τόσο που πονάς από κρίση στομάχου (από παλινδρόμηση έχουν ανέβει τα υγρά του στομαχιού) και νομίζεις οτι είναι πανικός και κάνεις ασκήσεις χαλάρωσης. Πας νοσοκομείο και βλέπεις οτι δεν υπάρχει πανικός μόνο στομαχικά προβλήματα που απλά δεν έδωσες σημασία. Χαλαρώνεις και συνεχίζεις.


Και όλα πηγαίνουν καλά. Ζεις την ζωή σου , βλέπεις τα καλά της όλης κατάστασης, βρίσκεις τον εαυτό σου, συζητάς άνετα για τον πανικό, μέχρι που ολοκληρώνεται η θεραπεία. 

Κόβεις τα χάπια σύμφωνα με τις οδηγίες του γιατρού και η ερώτηση που παραμονεύει: θα το ξαναπάθω; 

Η απάντηση είναι απλή. Αν είχες πνευμονία και πήγαινες στο γιατρό και γινόσουν καλά, θα μπορούσε ο γιατρός να σου πει ότι δεν θα ξαναπάθεις ποτέ; Όχι. Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι οτι τώρα είσαι καλά. 

Χαμογελάω. φεύγω. Η απάντηση είναι αυτή που περίμενα. Αληθινή. 

Μετά από τοσο καιρό ( πέντε μήνες) ακόμα θυμάμαι την απάντηση. Δεν με φοβίζει. Αυτή η περιπέτεια με έκανε να δω πάρα πολλά και να εκτιμήσω περισσότερα. Μαζί με όσα είδα και εκτίμησα αγάπησα και τον εαυτό μου περισσότερο.

και κάτι που με έκανε να ανατριχιάσω. Ένα σχόλιο edo kai 6 xronia efxomai na xipniso mia mera kai na niotho kala..barethika na fobamai

Σε όλους τους ανώνυμους που αφήνουν σχόλια σε ποστ με θέμα τον πανικό έχω να πω κάτι.

Οι ψυχικές ασθένειες είναι μια δοκιμασία τίποτα παραπάνω. Δεν αλλάζουν προσωπικότητα , δεν αφήνουν σημάδια  και δεν λερώνουν.

Και όσοι έχουν πρόβλημα στο άκουσμα των λέξεων ψυχίατρος, ψυχοφάρμακα, ψυχικές ασθένειες καλά θα κάνουν να το ψάξουν λίγο .

Καλή δύναμη σε όλους

Advertisements

πανικός

Ο πανικός έχει φύγει πια από τη ζωή μου. Η ανορεξία , η δύσπνοια , η ταχυπαλμία(καλά όχι τελείως η ταχυπαλμία), έχουν φύγει . Νιώθω ελεύθερη να κάνω ότι θέλω.

Πηγαίνω σε μέρη με πολύ κόσμο άνετα, χρησιμοποιώ με ύφος επαγγελματία λεωφορείο για τις μετακινήσεις μου, και όταν πίνω τον καφέ μου σε μαγαζί χαλαρώνω.  Δεν υπάρχει τίποτα πια στις αντιδράσεις μου που να θυμήζει τί περνούσα μέχρι πέρσι.

Με αυτήν την άνεση πηγα σε μια φίλη για καφέ. Δεν ήταν καλά. Αναγνώρισα κάτι στο βλέμμα της. Μου είπε για μια κρίση πανικού που έπαθε πριν λίγες μέρες.

Δεν είμαι ειδικός αλλά τα σημάδια είναι όλα εκεί.

Ενώ μου τα ανέφερε με λεπτομέρειες (εγώ δεν μπορούσα τότε), είδα πολύ καθαρά την άρνησή της να συνειδητοποιήσει την κατάσταση. Αν και αρκετά ψαγμένη στα θέματα ψυχολογίας δεν μπορεί να δει τον διαχωρισμό ανάμεσα ψυχολογίας κ(συναισθημάτων) και ψυχιατρικής (σωματικής ασθένειας).

Φυσικά δεν την πίεσα ούτε έκανα καμμιά νύξη στο θέμα. Απλά την άκουσα προσεκτικά και της συμπαραστάθηκα . Από πείρα βλέπω οτι δεν είναι έτοιμη.
Την είδα πάλι σήμερα..Μέσα σε μια βδομάδα κατάφερε να τρομάζει με οτιδήποτε. Το έχει συνέχεια στο μυαλό της και φυσικά το προκαλεί να συμβεί.

Η αδελφή της την προτρέπει να κάνει εξετάσεις.
Φυσικά και δεν είπα τη γνώμη μου. Ξέρω καλά πως όποιο κι αν είναι το σωματικό σύμπτωμα , όταν φοβάσαι να μπεις σε καφετέρια ή οπουδήποτε με κόσμο, τότε είναι ψυχιατρική η ασθένεια.
Σε μια δυο μέρες θα της μιλήσω και θα είμαι μαζί της σε ότι αποφασίσει.
Όμως δεν μπορώ να μη σκεφτώ κάτι. Γυρνάει στο μυαλό μου και με βασανίζει από την πρώτη συζήτηση που είχα μαζί της.
Πως γίνεται αυτή η άρνηση να υπάρχει σε όλους;
Από τις περιπτώσεις που έχω δει μόνο εγώ δεν ήμουν αρνητική στο θέμα. Το οικονομικό με κόλλαγε μόνο, αφού στο νοσοκομείο μου έκλειναν ραντεβού μετά από δύο!!! μήνες , στο Ι.ΚΑ μετά από ένα μήνα όπου και ο γιατρός δεν ήρθε ποτέ!!!. Μάλλον μετά από 45 λεπτά που περίμενα παρακάλεσα την ρεσεψιόν να μη μου πει ποτέ ποιός είναι (σε περίπτωση που ερχόταν μέχρι ναφύγω) γιατί θα τον χτύπαγα…

Έτσι η νουνά μου στα 28 μου μου έκανε δώρο την πρώτη μου επίσκεψη στον ψυχίατρο. Κι όλα πήγαν καλά. Αυτά όμως για μένα…

Για τους υπόλοιπους που ξέρω βλέπω μια άρνηση για την πρώτη επίσκεψη σε ψυχίατρο που θυμίζει κάτι από το μεσαίωνα και τo κυνήγι των μαγισσών.
Καλά δεν υπάρχει πυρρά αλλά αν υπήρχε ίσως …

Κάτι πρέπει να γίνει με αυτό το θεματάκι. Για πολλές ασθένειες (ψυχιατρικές) φταίει μια τόοοοσο δα μικρή ορμόνη η οποία ρυθμίζεται με μια τόοοσο δα μικρή συνταγή.
Είναι κρίμα να χάνουμε τα καλύτερα στη ζωή από λάθος πρότυπα και από φόβο. Είναι τόσα πολλά που έχουμε να αντιμετωπίσουμε που χρειαζόμαστε τη βοήθεια κάποιου ειδικού. Δεν χρειάζεται βέβαια να πηγαίνουμε σε ψυχίατρο με κλειστά τα μάτια… Αν κάτι δεν μας αρέσει πάμε και αλλού για δευτερη γνώμη. Έτσι κι αλλιώς ναρκωτικά θα δώσει ο ψυχίατρος και θα ρυθμίζει την δόση . Ας είναι κάποιος που βλέπουμε και κάτι καλό.

Και ξέρετε κάτι ακόμα;
Ο φόβος απέναντι στους ψυχιάτρους και στις ψυχιατρικές ασθένειες είναι ένα είδος ρατσισμού και τον ρατσισμό τον σιχαίνομαι …