ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΤΩΝ 8

Ως ευσυνήδητος πολίτης σημερα το απόγευμα ενημερώθηκα πλήρως για την ερωμένη του Ζαχόπουλου, και την μια και πετυχημένη στιγμή του Πασχάλη.

Μετά από αυτήν την ενημέρωση νιώθω ιδιαίτερα κοινωνική, με λυμένα προβλήματα ,αλλά με έντονους προβληματισμούς για την πορεία , έτσι όπως κάθε άνθρωπος του πνεύματος οφείλει.

Οι προβληματισμοί μου έχουν να κάνουν με ένα ντοκυμαντέρ που είδα χτες αργάμιση το βράδυ σε κρατικό κανάλι. Ήταν πολύ ενδιαφέρον , γεμάτο αλήθειες και διαχωρισμένα ψέματα σε μορφή ρεπορτάζ . Το θέμα του ήταν η φθορά του πλανήτη και η φθορά της υγείας των ανθρώπων από την καπιταλιστική κοινωνία. Σε μορφή ντοκυμαντέρ ήταν οι εικόνες του πλανήτη και σε μορφή ρεπορτάζ οι έρευνες για παγκόσμιες εταιρίες και το κακό που προκαλούν , μαζί με συνεντεύξεις από ανθρώπους που έλεγαν την αλήθεια δίνοντας τα γεγονότα και από ανθρώπους  που έλεγαν ψέματα κεκαλυμμένα με φιλοσοφίες του κ…υ.

Εκείνη την ώρα κανείς δεν ήξερε οτι θα παιχτεί κάτι τέτοιο . Ενώ τα κυνηγάω κάτι τέτοια , κατά τύχη το είδα.

Αντίθετα με τα δελτία των 8 που όλοι περιμένουμε εναγωνιοδώς να ενημερωθούμε καθισμένοι στο σαλόνι μας με τα παιδιά μας για τα γαμησιάτικα του καθενός.

Και έρχομαι τώρα να αναρωτηθώ.
Τί τους έχω κάνει και προσπαθούν να με μετατρέψουν σε αμόρφωτη κουτσομπόλα;

Έτσι κι αλλιώς το κοινωνικό τους σύστημα βρίζουνε ,δεν το καταλαβαίνουνε;
Τα ηθικά διδάγματα είναι οτι αν το πολιτικό σύστημα ήταν καλό δεν θα υπήρχαν εκβιασμοί. Και μάλιστα προσωπικοί. Άλλο δίδαγμα οτι οι περισσότεροι στον εργασιακό χώρο (ακόμα κι αν το αξίζουν ) δεν παίρνουν τη θέση με την αξία τους αλλά με πλάγιους τρόπους. Ακόμα και οι κακοί το πληρώνουν με ένα άσχετο προϊστάμενο…
Άλλο δίδαγμα οτι το ένα από τα βασικότερα θεμέλια της κοινωνίας, η οικογένεια , κλονίζεται. Και αυτό γιατί το πρότυπο δεν καλύπτει πια. Ξέρω υπάρχουν ευτυχισμένες οικογένειες. Αλήθεια είναι και μπράβο τους. Όμως οι περισσότεροι είναι δυστυχισμένοι.Ή συμβιβασμένοι.
Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι κάτι ιερό, οι σεξουαλικές δραστηριότητες είναι για την αίσθηση της πληρότητας του σώματος και του μυαλού και πολλά παραπάνω), είναι ενέργεια δεν είναι αρρώστια , ούτε λόγος να χάσεις την δουλειά σου , ή λόγος να  βρείς δουλειά , ή αγκάθι στο γάμο σου. Η γέννηση του ανθρώπου είναι θεϊκή , είναι γεγονός ουσιαστικό κι όχι κάτι που χαλάει το image.
Κι εκεί που πάμε να ξεκολησουμε και να δομήσουμε καινούριους κανόνες όπου μας ευχαριστούν περοσσότερο, έχουμε δημοσιογραφικές ομάδες να μας πυροβολούν στο σπίτι μας και να μας αποσυντονίζουν.

Φταίω βέβαια κι εγώ. Αφού το λέει καθαρά . Οι ειδήσεις είναι για τους 8. 8 άτομα εξυπηρετούνται από αυτό το μισάωρο. Δικές τους σκοπιμότητες και δικά τους κέρδη. Τί θέλω και ασχολούμαι;

Έτσι κι αλλιώς έχω εμπιστοσύνη στην πορεία. Με κάποιο τρόπο , μαγικό, ξαναφτιάχνεται η κοινωνία. Κάποιες μάσκες πέφτουν. Είπε ο Λαζόπουλος σε μια εκπομπή του : οι άνθρωποι κουράστηκαν και φτiάχνουν καινούρια κοινωνία μέσα από τα  blog. 
Δεν βάζω τον εαυτό μου μέσα ως ιστολόγο . Έτσι κι αλλιώς μάλλον προσωπικό είναι το θέμα με την σελίδα μου.

 ως  πολίτης  όμως κουράστηκα με τα κουτσομπολιά. Έλεος

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ

Αργά και αποτελεσματικά φέρνω τα πράγματα στο δρόμο τους. Δεν ζητώ ευθύνες από κανέναν κι αυτό τους αναγκάζει να έρχονται μόνοι τους αντιμέτωποι με τον εαυτό τους.
Στον εργασιακό χώρο αυτή η στάση αποδίδει ως προς το να μην επεμβαίνουν στην εργασία μου. Στην προσωπική μου ζωή αυτή η στάση αποφέρει επιλεκτική μοναξιά..

ΤΟΙΧΟΣ

ΣΠΑΣΕ ΤΟ ΚΡΑΝΟΣ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΝΙΟ ΠΟΥ ΦΟΡΑΣ

… είδα γραμμένο σε ένα τοίχο….

ΓΙΑ ΧΑΤΗΡΙ ΤΟΥ

Αναρωτιέμαι τί θα γινόταν αν ζούσε σήμερα ο Ιησούς. Δεν πάω σε λεπτομέρειες τύπου αν γενέτειρα ήταν η Βηθλεέμ, η Ελλάδα ή κάποια άλλη χώρα. Σκέφτομαι πόση απήχηση θα είχε κάποιος που βρίζει τις εκκλησίες, τα ανορθόδοξα, και δεν ηγείται καμμίας υπάρχουσας ομάδας. Αυτός που η μορφή του (αντρική ή γυναικεία) έχει αναγνώριση και παραταύτα θα είναι ταπεινός. Αυτός που θα αντιμετωπίσει τους βολεμένους,  τις πέντε εξουσίες, τα πάντα. Αλήθεια κατά πόσο τα ΜΜΜ θα άφηναν αυτή τη φωνή να ακουστεί; Κατά πόσο θα εκμεταλεύονταν την επηροή του στον κόσμο οι πολυεθνικές, τα κόμματα, οι διάφορες κοινοτικές και παγκόσμιες οργανώσεις; Εγώ τί θα έκανα; Θαέίχα την ευκαιρία να τον δω από κοντά; Να νιώσω την αγάπη στην παρουσία του , να δω την αλήθεια στο βλέμμα του να παλέψω με τον εαυτό μου για να σβήσω τα πάντα μου ώστε να κάνω χώρο μέσα μου μόνο για αυτόν. Αυτός. θέλει να αγαπάμε και να συγχωρούμε. Όλους. Όλα. Δεν θέλει να ακολουθούμε ηγέτη. Προσπάθησε να πει για την δύναμη από το υπερπέραν. Και εμείς φτιάξαμε εκκλησίες και άλλες εκκλησίες και σχολεία και άλλα σχολεία και νοσοκομεία και άλλα νοσοκομεία αλλά όταν οδηγάμε βρίζουμε το φανάρι που δεν ανάβει πράσινο. Πολεμάμε γυναίκες με άντρες για το πάνω χέρι, παιδιά με γονείς για την εξέλιξη, οπαδός με οπαδό γιατις ομάδες, για τα πολιτικά, για τις ιδέες, για όλα. Η ουσία διαφεύγει. Τα παιδιά εξακολουθούν να πεινάνε, εξακολουθούν να είναι ορφανά , εξακολουθούν να μην ακούγονται, να βιάζονται , να καταπιέζονται , να πεθαίνουν. Τα παιδιά… Ότι ελπίδα υπάρχει, είναι πάνω τους. Ότι τους κάνουμε το κάνουμε στην ελπίδα. Στην ελπίδα για ισότητα, ειρήνη , ομόνοια, αγάπη, συμπαράσταση, κατανόηση, βοήθεια.

Ένας κύκλος που τρέφετε από την ανοησία μας και τα πάθη μας. Πάθος για εξουσία . Μα είναι δυνατόν μετά από δύο χιλιάδες χρόνια να είναι όλα εφάμιλλα; Σαν κλάσμα. Το ένα δεύτερο ήταν όταν υπήρχαν σκλάβοι και αφέντες. Τα δύο τέταρτα όταν υπήρχαν σκλάβοι, υπηρέτες, αφεντικά, δικαστές. Τα τρία έκτα όταν υπήρχαν οικογένεια, θρησκεία ,πατρίδα, αγωνιζόμενοι εργάτες , πιόνια. Κάποιος να μου πει σε ποιό κλάσμα είμαστε σήμερα. Η ελευθερία ακόμα δεν υπάρχει. Απλά άλλαξε μορφή η δουλεία. Είμαστε έρμαιο των καταστάσεων , της παραπληροφόρησης, της πιστωτικής κάρτας, του φανατισμού, του κουτσομπολιού, της σεξουαλικής διαστροφής, της ερωτικής μοναξιάς, των ναρκωτικών, των ειρηνευτικών ενεργειών, του ρατσισμού. Κι όμως εκατομύρια από εμάς θα γιορτάσουμε το γεγονός της ανάστασης. Και όλα αυτά που είπε ο τιμώμενος περικλύονται σε μια νηστεία και σε απαγόρευση του σεξ εκτός γάμου. Αυτό είναι ο παράδεισος; Αυτός είναι ο δρόμος του πνεύματος; Κάθε Κυριακή στην εκκλησία; και μετά; Πληγωμένοι άνθρωποι , αδικημένοι, σκλάβοι…Αυτήν την  ανάσταση προσμένω σε ισότητα ζωντανών .  Από όλους όσους μπορούν, σε όσους το έχουν ανάγκη. Έτσι κι αλλιώς αυτό ήταν η επιθυμία του.

 ΑΓΑΠΗ     ΙΣΟΤΗΤΑ     ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΕΠΙΓΕΙΟΥΣ ΣΚΛΑΒΟΥΣ

Καλό Πάσχα

Ευχές

Καλό Πάσχα σε όλους. Καλή ξεκούραση και ότι επιθυμείτε να το πάθετε.

ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΗ ΝΥΧΤΑ

Είμαι εγκλωβισμένη μέσα σε ένα σώμα που αγαπώ και μέσα σε μια ζωή που επέλεξα. Το σώμα που αγαπώ είναι γεμάτο ατέλειες, η ζωή που επέλεξα βρίσκεται στο δυσδιάβατο μονοπάτι της ειλικρίνιας. Πληρώνω το τίμημα καθημερινά, μόνο που κάτι όμορφες νύχτες σαν κι αυτή όλα φαίνονται πολύ απλά και πολύ δύσκολα. Το γεμάτο φεγγάρι με κάνει και νιώθω μοναδική. Η λάμψη του τριγύρω μου με περιτυλίγει σαν χάδι. Οι ανοιξιάτικες μυρωδιές με ταξιδεύουν . Με μεθάνε και με κάνουν να νιώθω οτι βρίσκομαι στα ομορφότερα. Τα μάτια μου αχόρταγα κοιτάνε το γλυκό μαύρο του ουρανού. Χωρίς να έχω κάνει τίποτα για να αξίζω κάτι τέτοιο ζω την απόλαυση της ανοιξιάτικης νύχτας. Είναι τόσο απλό. Ο καθένας μπορεί να την απολαύσει. Χωρίς να κάνει κάτι. Χωρίς να το αξίζει. Απλά να το δει και να το νιώσει. Μεγαλείο. Μεγαλείο που ξετυλιγεται μπροστά στα μάτια όλων μας. Κι εγώ τόσο μικρή… εγκλωβισμένη σε ένα σώμα που αγαπώ και σε μια ζωή που επέλεξα.

Η Νατάσσα

Ήμουν δεκαέξι όταν τη γνώρισα και αυτή δέκαεννιά. Στην πρώτη μας συνάντηση με κέρδισε με το χιούμορ της και την αφέλειά της. Μετά από τα πρώτα δέκα λεπτά που της μιλούσες έβλεπες μια ψυχούλα μπροστά σου. Μετά τα πρώτα δέκα λεπτά. Πριν ήταν σφιγμένη , φοβισμένη, τσαμπουκαλεμένη και όλα αυτά μέσα από το γαλάζιο βλέμμα της να σε απειλούν . Η εμφάνισή της ολοκλήρωνε έναν μύθο. Βαμμένη ξανθιά, με λευκό δέρμα, ντελικάτο κορμάκι, γαμψή μύτη και στυλ που φώναζε από μακριά ‘είμαι πόρνη, τί θες;’.
Ναι  η Νατασσούλα ήταν πόρνη. Δούλευε σε ένα σπίτι στην Αθήνα. Δούλευε από τα δεκαπέντε της όταν την έδιωξαν οι γονείς από το σπίτι και κατέβηκε στην πρωτεύουσα. Δεν   ξέρω τί και πώς, αλλά δεν έχει σημασία. Σε μένα δεν μίλησε ποτέ για τη δουλειά της. Έκανα πως δεν το ήξερα. Δεν ήθελα να βρεθεί σε δύσκολη θέση… Σιγά σιγά η Νατασσούλα έγινε φίλη καλή. Ερχόταν επαρχία με ρεπό κάθε φορά που είχε περίοδο. Εδώ ήταν  οαρραβωνιαστικός της. Ένας σαραντάρης νταβαντζής του κώλου που της είχε γνωρίσει την μητέρα του για να την δέσει και να της τρώει όλα της τα λεφτά. Έβγαζε χρήμα το κοριτσάκι. Όταν έμαθα  λεπτομέρειες  ανατρίχιασα. Όσο οι πελάτες στο σαλόνι διασκέδαζαν με τσόντα που έπαιζε στο βίντεο, η Νατασσούλα φορούσε τα εσώρουχά της και ένα μια βόλτα στο σαλόνι. Γυρνούσε στο δωμάτιό της , έβαζε αναισθητική αλοιφή στο επίμαχο σημείο του σώματός της και περίμενε όποιον την είχε διαλέξει. Ο πελάτης είχε πέντε λεπτά άσχετα με το αν είχε τελειώσει ή όχι. Μετά πλενόταν , φορούσε εσώρουχα και ξανά πασαρέλα μέχρι να τελειώσει η βάρδιά της. Στο τέλος γινόταν λογαριασμός. Τρεις χιλιάδες χρεωνόταν ο κάθε πελάτης. Ενάμιση για τη Νατάσσα και ενάμιση για το σπίτι. Το κατοστάρικο το είχε σίγουρο σε καθημερινή η Νατάσσα, το ίδιο και ο Στάθης ( ο αρραβωνιάρης).
Με τον καιρό που κάναμε παρέα η Νατάσα μου ανοίχτηκε. Δεν παραδέχτηκε τίποτα ,αλλά και εγώ δεν έκανα οτι δεν ήξερα. Ένιωθε οτι την είχα δεχτεί όποως είναι και έτσι άρχισε να δένεται μαζί μου. Σε μια από τις επισκέψεις της ήρθε με το μηχανάκι που της είχε κάνει δώρο (;) ο Στάθης. Καμάρωνε και ένιωθε να την αγαπούν. Έλαμπε εκείνη τη μέρα. Μου φανέρωσε πως μένει σε ξενοδοχείο στην Αθήνα. Προσπάθησα να την πίσω να νοικιάσει σπίτι, να νιώθει πιο καλά πιο ήρεμα. Τότε συνφώνησε αλλά οι άλλοι δεν την άφησαν. Κανείς από τον περίγυρο δεν ήθελε να νιώθει ασφάλεια η Νατάσσα.
Έτσι συνεχίστηκε η ανασφάλεια. Μετά τη δουλειά, ξενοδοχείο, μοναξιά…Ήρθε μια μέρα σπίτι και έλαμπε. Ήταν έγκυος. Όλοι οι άλλοι οι γνωστοί της έκαναν την ηλίθια ερώτηση’ ξέρεις ποιανού είναι;’ . Ηλίθιοι. Στην εργασία της έπαιρνε προφύλαξη και στην προσωπική της ζωή δεν είχε μάτια για άλλον.
Το ήθελε πολύ το παιδί. Σκέφτηκε πως ήρθε η ώρα τα λόγια του Στάθη να γίνουν πράξη, να παντρευτούν. Αυτός ο γάμος όμως δεν έγινε ποτέ. Την έπεισε να το ρίξει και ήταν πολύ τρυφερός μαζί της για λίγο καιρό. Μετά για να της δίξει πως δεν πρέπει να ξαναμείνει έγκυος, άφησε να μαθευτεί πως είχε άλλη στην Θεσσαλονίκη. Και έτσι η Νατασσούλα άρχισε να τον διεκδικεί πάλι. Η αγάπη της για αυτόν ήταν μεγάλη. Αυτός το ήξερε και το χρησιμοποιούσε όσο περισσότερο γινόταν.
Για να τον ευχαριστήσει πήγε με πολλούς μια βραδιά. Του έδωσε τριακόσια χιλιάρικα και τον ρώτησε αν η άλλη μπορεί να βγάλει τόσα σε μια μέρα. Την φίλησε και τη έφερε στην επαρχία για μια μέρα , και καλά. Όταν την είδα έπαθα πλάκα. Δεν μπορούσε να κουνηθεί. Με δυσκολία καθόταν. Βούρκωσα. Μου είπε να μην ανυσηχώ και οτι νιώθει έτσι επειδή πέρασε η επίδραση της αναισθητικής αλοιφής.
Την αγκάλιασα και άλλαξα συζήτηση. Της είπα πόσο όμορφα μυρίζει. Το άρωμά της ήταν παιδικό. Ήταν καθαρό και αγνό σαν την ψυχή της.
Έχω χρόνια να την δω. Η εικόνα της μου έρχεται στο νου καμμιά φορά που συναντώ κοπέλες με την ευχάριστη διάθεσή της. Με το χιούμορ της . με την αφέλειά της. Με την αγνότητά της. Ήταν ένα παιδί που δεν έπαιξε. Ένα παιδί που δεν το φρόντισαν. Ένα παιδί που το εκμεταλεύτηκαν με το σεξ. Ειρωνικό δεν είναι; Το πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο να το χρησιμοποιούν κάποιοι για εκμετάλευση;
Ξέρω πως η ζωή είναι άδικη. Ξέρω πως ο δρόμος που πήρε την οδήγησε σε άσχημα μονοπάτια. Ένα πράγμα θέλω μόνο. Να την φυλάει  ο θεός σε ότι κι αν κάνει. Και αν υπάρχει παράδεισος, όταν έρθει η ώρα να την πάει εκεί. Αρκετή κόλαση ζει εδώ.
Φιλιά Νατασσούλα μου όπου και αν είσαι. Να προσέχεις 

ΒΑΡΕΜΑΡΑ 2 ‘ΜΠΟΥΜΕΡΑΝΓΚ΄

Ο εργασιακός χώρος που βρίσκομαι δεν μου αρέσει καθόλου. Δεν μου αρέσει γιατί ονειρεύομαι τα τουριστικά επαγγέλματα. Βέβαια γιατί είμαι εδώ;
Έψαχνα για δουλειά τέσσερις μήνες. Και βρήκα .Εδώ. Εδώ που περνάω πολλές ώρες χωρίς να κάνω κάτι. Εγώ θέλω να εργαστω, να δημιουργήσω. Και εδώ απλά κάθομαι…Από τις πρώτες μέρες που ήρθα μου άρεσε η συμπεριφορά των συναδέλφων. Τώρα πια νιώθω οτι είμαστε μια οικογένεια. Μου αρέσουν οι άνθρωποι και η συμπεριφορά τους. Δεν μου αρέσει όμως το αντικείμενο της δουλειάς. Κι έτσι σαν κακομαθημένο κοριτσάκι αργώ να έρθω από την πρώτη κιόλας εβδομάδα. Απαίσιο το ξέρω αλλά μου έβγαινε αυθόρμητα. Αρχίζουν οι τύψεις τον πρώτο μήνα… Με το που αρχίζουν καταλαβαίνω πως η πρόσληψή μου ήταν χατιρική. Θυμώνω. Θύμωσα που μου φέρονταν καλά σε κάτι που δεν με ενδιαφέρει, που αργούσα και που ήμουν μια γαϊδούρα ενώ στην ουσία δεν πρόσφερα κάτι ιδιαίτερο. Από κόντρα συνεχίζω τις μαλακίες. Η γνωστή κρίση που λέγεται αντίδραση και μας κάνει να αποδυκνείουμε στον άλλον πόσο λάθος κάνει και μας δίνει ευκαιρίες. Αψυχολόγητο; Σίγουρα, αλλά την έκανα. Παραδόξος μου φέρονταν όλο και καλύτερα και εγώ από ντροπή (;) δεν έκανα τίποτα. Απλά αραιά και που αργούσα. Στον τρίτο μήνα αρχίζω να προσφέρω , αρχίζω να συνηθίζω. Όλα καλά.
Κυριακή βράδυ βγαίνω, πίνω , περνάω καλά , Δευτέρα αργώ. Μου τη λέει με το δίκιο του ο μεγάλος. Δευτέρα απόγευμα αργώ μου την ξαναλέει και όλα καλά. Έχει δίκιο. Τετάρτη απόγευμα αργώ… με βλέπει να έρχομαι όσο κλειδώνει το μαγαζί, μπαίνει γρήγορα στο αυτοκίνητο και φεύγει , για να μη μου την πει.
Μπαίνω σαν βρεγμένη γάτα. Συνηδητοποιώ τη γαϊδουριά μου. Συνηδητοποιώ την ανοχή του. Και μόλις καταλαβαίνω οτι για πρώτη φορά στην ζωή μου έκανα άσχημη στον εργασιακό μου χώρο(όχι μία). Έχω εργαστεί σε πολλά γουρούνια ,σε πολλές υστερικές , σε χάλια συνθήκες, αλλά πάντα εγώ ήμουν σωστή . Μου βγήκε το απωθημένο εδώ φαίνεται. Κρίμα. Καιρός να ψάχνω για δουλειά πάλι. Ίσως είναι μια ευκαιρία να βρω στο χώρο που με ενδιαφέρει. Αλλά αν όχι; Μπήκα σε έναν κυκλικό χωρό που με οδηγεί στην ανεργεία και δεν γίνεται να σταματήσω με τίποτα. Παρακαλώ πάρτε αυτό το συναίσθημα ενοχής από επάνω μου. Δεν το αντέχω. Η αλήθεια είναι πως περισότερο από το αδιέξοδο που θα βρεθώ , με νοιάζει που έφερα έναν άνθρωπο στα όριά του. Δεν το έχω κάνει ποτέ ως τώρα και με πονάει . Δεν ξέρω ποιά θα είναι η κατάληξη αλλά δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ αυτό που νιώθω τώρα. Την αίσθηση οτι έχω κάνει πουστιά σε κάποιον. Την αίσθηση της στεναχώριας και του θυμού που προκάλεσα σε κάποιον. Και το χειρότερο: εξακολουθώ να βαριέμαι εδώ μέσα…

Μεταφέρω εικόνες

Πριν δύο βδομάδες ,ερχόμενη από Σκωτία η φίλη μου μου τα είπε όλα. Τί είδε ,τί άκουσε, τί της άρεσε και το σπουδαιότερο πώς τα είδε.
Στο αεροδρόμιο του Ενδιμβούργου είδε την πρώτη διαφορά. Όλοι ευγενικοί , γλυκομίλητοι, εξυπηρετικοί και το αεροδρόμιο υπέροχο.
Έμενε σε μια συνοικία ενός πάρκου. Για να βγει από το πάρκο να πάει βόλτα, περπατούσε σαραντα πέντε λεπτά ανάμεσα σε δέντρα και γρασίδι.
Στην πόλη δεν κυκλοφορούν αυτοκίνητα, πάνε από την περιμετρική. Τα λεωφορεία περνάνε κάθε ενάμισι λεπτό και έτσι δεν περιμένεις ποτέ. Οι οδηγοί σε χαιρετάνε όταν μπαίνεις. Την πρώτη μέρα νόμιζε οτι της έκαναν καμάκι. Δεν πίστευε οτι υπάρχει τόση ευγένεια. Όλοι της πιάναν την κουβέντα ( όχι κουτσομπολιό) με ενδιαφέρον. Όσα δημόσια σχολεία και δημόσια νοσοκομεία είδε τα περιέγραψε σαν τα ιδιωτικά τα δικά μας.
Της άρεσε να κάνει βόλτες στους καθαρούς δρόμους της πόλης , και της έμεινε έντονα η εικόνα μιας πόλης χωρίς πολυκατοικίες. Πάνω απ’όλα της άρεσαν οι κάτοικοι. Δεν υπάρχει ρατσισμός εκεί, δεν υπάρχει ανεργία , δεν έχει εγκληματικότητα. Ο κατώτατος βασικός μισθός είναι χίλια εφτακόσια ευρώ, και οι υπάλληλοι διαλεγμένοι με βάση την αξία τους. Πήγε στη vodafone και την εξυπηρέτησε μια πωλήτρια που φορούσε μπούρκα. Σε κατάστημα καλλυντικών η πωλήτρια ήταν μια γλυκήτατη εξηντάρα η οποία είχε μοναδικό τρόπο να εξυπηρετεί.  Και τώρα το καλύτερο: πήρε τηλέφωνο ταξί μια μέρα . Από το τηλεφωνικό κέντρο της είπαν οτι το ταξί θα είναι εκεί σε δέκα λεπτά. Μετά από δέκα λεπτά χτυπάει το τηλέφωνο. Μια άγνωστη αντρική φωνή της λέει οτι’ σας περιμένω κάτω με το ταξί που ζητήσατε. Αν δεν είστε έτοιμη θα σας περιμένω’. Τότε ήταν που θυμήθηκε την Ελλάδα.Θυμήθηκε κάποιους από τους οδηγούς ταξί που την είχαν εξυπηρετήσει. αν σας γράψω οτι της είχαν λείψει , υπάρχει περίπτωση να με πιστέψετε; Α όχι καλά κάνετε.
Βέβαια για όλα υπάρχει εξήγηση. Πώς να μην είναι ευγενικός κάποιος όταν η χώρα του τον υπολογίζει; όταν ξέρει οτι θα βρει εργασία, όταν ξέρει οτι κανείς δεν θα κρίνει την διαφορετικότητά του , όταν νιώθει πως αναγνωρίζεται η αξία του, όταν ξέρει πως αν δουλέψει θα πληρωθεί, αν αρρωστησει θα νοσηλευτεί, αν θέλει να μάθει θα πάει σε σχολείο. Και όλα που ανέφερα με την πραγματική τους έννοια. Πραγματική εργασία, πραγματική πληρωμή, πραγματικό νοσοκομείο, πραγματικό σχολείο. Όχι σαν εδώ που όλα ‘αχνοφαίνονται’. Κοιτάς να παλιοκτίριο με κάγκελα σαν φυλακή, με κάνα δυο φαλακρά δεντρα και σου λένε: αυτό είναι νοσοκομείο. Τότε εσύ καλείσαι να βάλεις μπροστα τη φαντασία σου να δουλέψει και κοιτάζοντας αυτή την αηδία να σου βγει εικόνα νοσοκομείου. Αν τολμήσεις και ξεστομίσεις ‘αυτή είναι φυλακή’ δεν θα βγεις ζωντανός από εκεί.
Έτσι λειτουργούμε εδώ. Σου λέει ο άλλος οδηγός που σου έχει κλείσει το δρόμο αει γαμίσου και εσύ φαντάζεσαι οτι σου λέει καλημέρα. Έρχεται η μέρα της πληρωμής σου και έσυ κοιτάζοντας τα ψίχουλα , φαντασιώνεσαι οτι είναι λεφτά. Να γιατί δεν είναι να απορεί κανείς με όλους αυτούς τους φαντασμένους που έχουν ένα αυτοκίνητο και νιώθουν πιλότοι.
Γιατί να μην είναι και η χώρα μου πραγματική ίσως τότε να μπορούσαμε όλοι να ζήσουμε πραγματικά και όχι να περιπλανιόμαστε σε μια ζωή που ‘αχνοφαίνεται’. Έχουμε καταντήσει να παίζουμε στα πιο απλά πράγματα ‘νάτο , νάτο δεν θα το βρεις’.
Ας επανέλθω όμως .Πάμε Σκωτία πάλι. Είναι μεσημεράκι, ηλιόλουστη μέρα και κάνοντας τη βόλτα της στο πάρκο ακούει φωνούλες. Την πάνε τότε οι φίλοι να δει το σχολείο. Από την καγκελόπορτα φαινόταν μια τεράστια αυλή , και καμμιά εικοσαριά πιτσιρίκια να είναι έξω με τον καμβά τους το καθένα και να ζωγραφίζουν.Έίχε ήλιο εκείνη τη μέρα και ο δάσκαλος τα έβγαλε έξω να εκφραστούν . Κάνανε μάθημα εκείνη την ώρα. Τα έβλεπε άλλα όρθια με ύφος σοβαρού καλλιτέχνη , άλλα καθισμένα κάτω από τα δέντρα να τραβάνε πινελιές στον καμβά τους ως αντιπρόσωποι του ρομαντισμού, και άλλα φιλελεύθερα να ζωγραφίζουν ξαπλωμένα στο γρασίδι. Όταν μου διηγήθηκε αυτό το κομμάτι του ταξιδιού της δεν άντεξα άλλο, λύγισα. Γιατί το παιδί μου να μην τα ζει αυτά; Να περάσω και να μην δω κάγκελα, τσιμέντο και δυο γλάστρες, αλλά έκφραση , δημιουργεία, γρασίδι, πρόσωπάκια ξαναμμένα, δασκάλους που αγαπούν, δέντρα γρασίδι, να νιώσω τα παιδικά γέλια, να ακούσω τη χαρά, να δω την ελπίδα. Να μην υπάρχουν αγοράκια , κοριτσάκια, αλβανάκια, ελληνάκια, ρωσσάκια, κουρδάκια. Να υπάρχουν μόνο παιδιά , όμορφα, ανάμεσα από δέντρα κάτω από τον ελληνικό μας ήλιο που δεν μας ξεχνάει ποτέ, πάνω στο γρασίδι, γύρω από τη μοσχοβολιά των δέντρων ,του χώματος,της γης. Να ταξιδεύει το μυαλουδάκι τους και να πλάθεται όσο γελάνε. Να δημιουργούν όσο παίζουνε . Να μεγαλώσουν και να είναι υγειής άνθρωποι, χωρίς κόμπλεξ , χωρίς ρατσισμό, χωρίς καταπίεση και χωρίς κούραση. Κλείνω εδώ. Φέρνω την εικόνα από τα λαμπερά ματάκια , από τις λαχανιασμένες φωνούλες από το τρέξιμο, από τα γέλια, με φόντο πράσινο λαμπερό 

Ένα χάδι

Νιώθω ένα χάδι στα μαλλιά, ανοίγω τα μάτια μου. Κοιμόμουν και σε ταχύτητα φωτός σκέφτομαι οτι η μητέρα μου ήρθε να με ξυπνήσει.Κοιτάω γύρω μου. Σκοτάδι . Κανείς. Είναι νύχτα ακόμα. θα το ένιωσα στον ύπνο μου. Όντας ακόμα δέσμια του ύπνου και καλυμένη με τα πέπλα της νύστας αφήνομαι στον κόσμο της χαλάρωσης. Το νιώθω ξανά. Ένα χάδι στα μαλλιά … Δεν ανοίγω τα μάτια, κάποιες νεύρες μου θα είναι . Συνεχίζω να το νιώθω και έχοντας ξυπνήσει για τα καλά αφουγκράζομαι. Δεν ακούω τίποτα.. Το χάδι είναι πιο γλυκό και πιο έντονο. Στοργικό. Συνεχίζει στο πρόσωπό μου σαν αύρα , χαμογελάω. Ανοίγω τα μάτια . Δεν βλέπω κανέναν. Ξάφνου κατάλαβα. Κουκουλώνομαι χαμογελώντας και αφήνομαι. Δεν σε βλέπω αλλά σε νιώθω. Ήρθες για να με καθυσηχάσεις. Άρα είσαι κοντά μου. Κλείνω τα μάτια μου και αποκοιμιέμαι όσο προσπαθείς να με αγγίξεις… σαν αύρα… καλό ταξίδι

« Older entries