ΠΟΤΕ ΘΑ ΓΙΝΕΙ;

Αν συγχωρήσεις τον εαυτό σου μόνο τότε θα μπορέσεις να συγχωρήσεις τους άλλους.

Αν αγαπήσεις τον εαυτό σου μόνο τότε θα μπορέσεις να αγαπήσεις τους άλλους.

Αν δεις την αλήθεια μόνο τότε θα μπορέσεις να ζήσεις με τους άλλους.

Advertisements

παράωρα

Θυμάμαι ξαφνικά κάποιες νύχτες που μου δώθηκαν.  Νύχτες που δεν στάθηκαν να τους μιλήσω, παρα μόνο σαν θεατής παρακολουθούσα. Γεμάτα φεγγάρια που με καθόρισαν, αλλά και άλλα χλωμά που με βρήκαν με άδεια παρέα.
Ποτά που δεν πίνονταν εγώ τα ήπια ως τα όρια του παραληρήματος. Συντρόφεψα ανθρώπους που δεν επικοινωνούσαν κι εγώ (θεέ μου) τους απαντούσα.
Σαν ταινία περνάνε από τη μνήμη μου νύχτες που όλοι γελούσαν γιορτάζοντας την ανέμελη μικρότητά τους , τις στιγμές που το βουβό κλάμα μου κρυβόταν σαν παράνομος τυχοδιώχτης, μέσα στο χαμόγελο που μου επέτρεπε να ζω.
θυμάμαι πως εκείνες τις νύχτες δεν ζούσα.  Σαν κομπάρσος τριγυρνούσα σε σκηνικά κακοφτιαγμένα . Οι ντίβες σκορπίζαν το άρωμά τους ζώντας τις μεγάλες τους επιτυχίες σε κακογραμμένο σενάριο. Αρσενικά εκτόνωναν τις καταπιεσμένες τους ορμόνες σε ποτό μπερδεμένο.
Ένιωθα οτι το φως το έβλεπα μόνο εγώ. Δεν μπορεί όμως θα το έβλεπαν κι άλλοι.
Μια νύχτα μου με βρήκε σε πέλαγος. Ένωσε τον ουρανό και τη θάλασσα και άφησε πεταμένα κάποια αστέρια εδώ κι εκεί. Εκείνη ήταν μια από τις νύχτες που με άκουσε.
Μου έδωσε ένα γιατρικό για πληγές που δεν είχα δει οτι υπήρχαν πάνω μου. Με γαλήνεψε..Είδα τους ήχους της, άκουσα την πνοή της, ένιωσα το άρωμά της και την κράτησα στο κορμί μου.
Εκείνη τη στιγμή΄΄ενιωσα πως είναι ναμην είσαι πουθενά χωρίς να είσαι χαμένος. Πως είναι να βρίσκεις το δρόμο σου χωρις να πηγαίνεις κάπου. Σταμάτησε ο χρόνος και πήρα διάλλειμα από τη ζωή μου. Έζησα τη νύχτα εκείνη μόνη με την καλύτερη παρέα.  Το φεγγάρι, τα αστέρια η θάλασσα ο ουρανός ήταν μαζί μου.
Ξαφνικά άνοιξε ένα κουτί που κουβαλούσα. Είχε μέσα τη νύχτα που με έβαλε να αποχαιρετιστώ με την αγάπη  του συντόφου μου που  πήγαινε φαντάρος. Νόμιζα πως θα είχε πια φύγει και εκείνη η νύχτα που το δεκαεξάχρονο κορμί μου έκλαιγε από τον πόνο του σύντομου χωρισμού. Όμως τί έκπληξη την κουβαλούσα ακόμα. Τα δέκα γήινα χρόνια δεν μετράνε ούτε για μια ώρα τη νύχτα. Κατάλαβα πως το φορτίο μου ήταν μεγαλύτερο από όσο νόμιζα.
Χαμένες αγάπες, μακρινές λύπες και σιωπηλά ξεσπάσματα ήρθαν τότε να μου πουν για τις  νύχτες λόγια πικρά. Δεν άκουσα τις κατηγορίες.
Οι κατηγόριες είναι για τους μικρόψυχους κι εγώ δεν είμαι.
Εκείνη η νύχτα ήταν φίλη μου, πήρα το γιατρικό της και άφησα το φορτίο μου παραγκωνισμένο. Το γιατρικό που μου έδωσε το χρησιμοποίησα αργότερα. Βρήκα κάποιες από τις πληγές που με κρατούσαν άυπνη λίγα χρόνια μετά. Μετά από νύχτες ηρεμίας, ομορφιάς, συνάντησα το φεγγάρι των γενεθλίων μου.
Το ίδιο φεγγάρι με είχε επισκεφτεί τότε που ήμουν δώδεκα.  Ένα υπέροχο καλοκαίρι. Το κορίτσι που γιόρταζε εκείνη την μέρα το αγαπώ και το φυλάω στο μέρος της καρδιάς που έχω και το παιδί μου. Τον εαυτό μου ,τη συνέχειά μου. Τις νύχτες που με ξύπναγε το κλάμα του, μύριζα το άρωμα της Αυγουστιάτικης νύχτας των δωδέκατων γενεθλίων μου. Την νύχτα που πρωτοπερπάτησε, το φεγγάρι γιόρταζε μαζί μου. 
θυμάμαι τις αγρύπνιες που συνόδευαν τις παραμονές των σχολικών του εκδρομών.

Έδωσα μια συμβουλή σήμερα σε κάποιον που συμπαθώ ιδιαίτερα.  Ελπίζω να μπόρεσε να γευτεί αυτή την νύχτα και να του έδωσε τη δύναμη που χρειάζεται. .Ετσι κι αλλιώς  όλοι μας μια λαμπερή νύχτα έχουμε στο ταξίδι μας. 
Οι δικές μου είναι γεμάτες από όνειρα και εφιάλτες. Μερικά από τα όνειρά μου τα έζησα, και κάποια από αυτά τα πλήρωσα ζώντας και τους εφιάλτες μου.
 

σουτιεν-εργασία 1-0

Η επιθυμία μου να εργαστώ στον ξενοδοχειακό χώρο , με πήγε σ’ένα ξενοδοχείο στην αρχή του Μάη. Τα πάνγκαλοους στα οποία εργαζόμουν λειτουργούσαν υπο νέα διεύθυνση φέτος και επικρατούσε μια χαώδης κατάσταση. Στην πρώτη εβδομάδα κατάλαβα τη λάθος επιλογή μου. Βλέπετε τη μέρα που πήγα να κλείσω τη σαιζόν, έπρεπε να πάω για συνέντευξη σε ένα πεντάστερο μεγάλης αλυσίδας ξενοδοχείων. Γιατί δεν πήγα; Ήταν μακριά από την Πάτρα και τα οικονομικά μου ήταν τόσο στενά που δεν είχα ούτε για τη μεταφορά μου . Ούτε καν για μια μέρα να πάω και να έρθω. Έτσι όταν με δέχτηκαν στο πρώτο δεν έκανα τον κόπο να πάω καν για συνέντευξη εκεί που ήταν το επίπεδό μου να πάω(τελειόφοιτη ΤΕΙ) .  
Εκτός από την ανοργανωσιά που βρήκα , βρέθηκα να συνεργάζομαι με ανθρώπους που η σχέση τους με τον τουρισμό ήταν κάποια εμπειρία στο χώρο, και κάποια σχολή τα οποία σαν εφόδια τους καθιστούσαν τελευταίους σε ζήτηση εργασίας.
Όπως είναι φανερό εκτός από τα κόμπλεξ τους είχα να κάνω και με την άγνοιά τους σε θέματα οργάνωσης, επικοινωνίας, επιχειρησιακής επικοινωνίας , κοινωνικής παιδείας και συναδελφικότητας. Πρέπει να τους αναγνωρίσω πάραυτα την ικανότητά τους στο κλέψιμο , των πισώπλατων μαχαιρωμάτων και της κοινής σιωπής από τον έναν στα παράλογα του άλλου. Βέβαια όλα αυτά πετυχαίνονταν με πολλές ώρες εργασίας από τους περισσότερους.
μες στους πολλούς κι εγώ με πολλές ώρες εργασίας με κουβάλημα και αγγαρείες όλων των ειδών να περιέχονται ,συνοδευόμενα από προσβολές που έδειχναν την κατωτερότητα και ασχετοσύνη των ανωτέρων μου.
Πάραυτα έμεινα και μάλιστα βοηθούσα όποτε μπορούσα και τους άλλους συναδέλφους, προσπαθούσα να κρατώ μια σωστή εμφάνιση και συμπεριφορά και δεν χρέωνα όλες τις υπερωρίες μου.
Με την υπομονή και το χιούμορ μου καθώς και την εξαντλητική εργασία που πρόσφερα , κατάφερα να μειώσω λίγο τις ενοχλήσεις στη δουλειά μου. Μόνο ένα θέμα υπήρχε. ΔΕΝ φορούσα σουτιέν. Μέσα στη χαώδη κατάσταση που επικρατούσε ( λιγοστά μηχανήματα, λιγοστό προσωπικό, καθόλου στολή, μη στοιχειώδη συμπεριφορά )βρήκα προσβλητική την επίπληξη, καθώς είναι θέμα προσωπικών δεδομένων τα εσώρουχα του καθενός, τη στιγμή δε που τηρούσα στο έπακρο τους κανόνες ενδυμασίας(αναγράφονται και στα βιβλιάρια υγείας) ενώ οι υπόλοιποι ούτε τους κανόνες υγιεινής δεν κρατούσαν. Τέλοσπάντων από τη δίψα μου για εργασία, αντί να το κόψω από την αρχή, κανόνισα με την διευθύντρια να φοράω μαγιώ. Ήρθαν επιτέλους οι στολές ( φτηνό μακό) και στο ενδιάμεσο κατάφερα να μην αγγίζουν το τμήμα μου. Το οργάνωσα τόσο καλά που και ο ίδιος ο υπουργός τουρισμού να προσπαθούσε να κάνει παρέμβαση θα φαινόταν ανίδεος. Βλέπετε για να αποφύγω το κλέψιμο των ανωτέρων εργαζόμουν πολύ σκληρά και το τμήμα μου είχε πάντα αυτά που χρειαζόταν. Όποιος έφερνε έστω και ένα μπουκάλι νερό στο τμήμα μου φαινόταν οτι έκανε μαλακία αφού δεν χωρούσε πουθενά…Ο υπεύθυνός μου τα είχε πάρει στο κρανίο ειδικά μετά την απαγόρευσή μου να παίρνει το προσωπικό μου για κουβάλημα. ( δεκαεφτάχρονοι σερβιτόροι που δούλευαν όλη μέρα στον ήλιο να πρέπει να κουβαλάνε και για όλο το ξενοδοχείο. εε όχι.) Δεν φτάνει που δεν είχα ούτε προσωπικό ούτε μηχανήματα όταν μου φέρανε τους παίρνανε. Μέσα  σε όλη αυτή την τρέλα εργαζόμουν έξτρα ώρες σε άλλα τμήματα λέγοντας στον υπεύθυνό μου πως ότι θέλει θα το κάνω εγώ αλλά το προσωπικό μου ούτε μια οδοντογλυφίδα δεν θα σηκώσει γι αυτόν, μόνο κατόπιν εντολής μου. Επανέρχεται στη φόρα το θέμα του σουτιέν.. Άλλη συμφωνία με τη μάνατζερ του συγκροτήματος. Ή μαγιώ όπως είχα συμφωνήσει με την διευθύντρια ή κάνα δυό συγκεκριμένα δικά μου χωρίς. Είναι γελοίο και θίγει την αξιοπρέπεια αλλά τέλοσπάντων. Συνέχισα να ξεπατώνομαι ‘οντας η μοναδική που άλλαζε ρούχα σε κάθε αλλαγή τμήματος ( έφευγα από το δικό μου που δούλευε ρολόϊ και βοηθούσα τα άλλα τμήματα που εδώ και δέκα μέρες έμπαιναν σε σειρά με την προσέλευση προσωπικού). Περιμένω πως και πως την πληρωμή του Ιουλίου. Αυτή τη φορά θα έπαιρνα γύρω στα διακόσια ευρώ πιο κάτω από τα νόμιμα δεδουλευμένα σε αντίθεση με τους άλλους δυό μήνες που΄πήρα γύρω στα πεντακόσια -τετρακόσια κάτω από τα δεδουλευμένα. 
Η δουλειά στο τμήμα μου έχει αρχίσει να σπάει και υπάρχει και μια σχετικά καλή σειρά. Σε μια συζήτηση με τη διευθύντρια  της αναφέρω οτι σύμφωνα με τα γεγονότα την επόμενη σαιζόν όλα θα είναι καλά για αυτήν και το συγκρότημα μόνο που πρέπει να κοπεί το κλέψιμο από τους υπέύθυνους. Επειδή το κάνανε όλοι και σε όλα τα θέματα ( προϊόντα ,μετρητά , μισθοδοσία,ταμεία) ήταν πολύ φανερό.
Μετά τη συζήτησή μας ακολούθησαν τρεις μέρες δωδεκάωρης εργασίας. Την τετάρτη συμπλήρωσα δεκατέσσερις και την Πέμπτη σε μια τυχαία συνάντηση στο διάδρομο με τη διευθύντρια έπαιξε η εξής κωμωδία : 

Δ- Δουλεύετε τώρα;

ΕΓΩ-Μάλιστα

Δ-Φοράτε σουτιέν;

ΕΓΩ- Όχι

Δ-Να περάσετε από το λογιστήριο

 ΕΓΩ-Τώρα ή μετά το τέλος της βάρδιας;

Δ-μετά το τέλος

ΕΓΩ- Καλώς

Η ειρωνεία είναι οτι μετά από δυόμιση μήνες που φοράω τα συμφωνημένα θυμήθηκε οτι τα συμφωνημένα δεν της αρέσουν.

Το τρελό είναι οτι εγώ χάρηκα απίστευτα που θα έφευγα επιτέλους από αυτό το μέρος χωρίς να φύγω και το μετανιώσω που η αγανάχτιση και η λύπη των συναδέλφων μου φάνηκαν υπερβολικές.
Το θέμα μου φάνηκε πολύ φτηνό για συζήτηση και πραγματικά φτηνή δικαιολογία και η χαρά μου που φεύγω από την κατινιά με οδήγησε σε ένα ξενοδοχείο να κάνω διακοπές . Πρώτα γύρισα σε εσάς. Μετά θα πάω σπίτι μου θα φτιάξω τις εκκρεμότητες του ΤΕΙ , τα δικαιωματικά της απόλυσής μου και των επιδομάτων μου και μετά θα πάω επιτέλους στον γιό μου που τον αποχωρήστηκα για μια αξιοπρεπή εργασία με βλέψεις για καλύτερο βιοτικό επίπεδο που τελικά στηριζόταν στα εσώρουχά μου. 
Και προς όλους το παρακάτω γνωμικό’εκτός από το νινί που σέρνει καράβια , υπάρχει και το σουτιέν που νικάει την εργασία΄’ 

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ

Αργά και αποτελεσματικά φέρνω τα πράγματα στο δρόμο τους. Δεν ζητώ ευθύνες από κανέναν κι αυτό τους αναγκάζει να έρχονται μόνοι τους αντιμέτωποι με τον εαυτό τους.
Στον εργασιακό χώρο αυτή η στάση αποδίδει ως προς το να μην επεμβαίνουν στην εργασία μου. Στην προσωπική μου ζωή αυτή η στάση αποφέρει επιλεκτική μοναξιά..

ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ

Η αδυναμία μου στο φεγγάρι με φέρνει πάλι μπροστά στον υπολογιστή.  Είμαι στο μπαρ της παραλίας. Λευκό σκαμπώ μπροστά από την ταμιακή κι εγώ καθισμένη με θέα τις κλειστές ομπρέλες. Κοιτάω τη θάλασσα. Προς τα δεξιά τα φώτα της πόλης μου, πιο πέρα η γέφυρα. Βιαστικό το φεγγάρι έχει από ώρα ξεκινήσει την ανοδική πορεία του. Το χρώμα του έντονο κάτι ανάμεσα από κίτρινο και πορτοκαλί. Από κάτω η ταβέρνα του ξενοδοχείου περίλαμπρη και στολισμένη για το τραπέζι γάμου. Ακούω Σιδηρόπουλο ‘Να μ’αγαπάς’. Ο τραγουδιστής  έχει είδωλο τον Γονίδη.  Το σκοτώνει με την ερμηνεία του παρ’ όλα αυτά τα λόγια του τραγουδιού το ανασταίνουν. ‘Μη γυρίσεις τίποτα μη ζητήσεις για ένα βράδυ μη με χαραμίσεις’ ωραίο ρεπερτόριο για τραπέζι γάμου. Ασ είναι . Εκεί που είμαι εγώ πρώτη φωνή είναι η θάλασσα και φωνητικά κάνει ο αέρας. Κι όλα αυτά σε σκούρο φόντο.Κοκκινοκίτρινο φως χωρίζει τον ουρανό μαρτυρώντας την ύπαρξη καλοκαιρινής καταιγίδας στα απέναντι μέρη.
Μέγα σκηνοθέτης η φύση, γεμίζει το έργο της ζωής μου με εικόνες μοναδικές. Πρωταγωνιστώ στην διήγηση της οπτικής μου γωνίασ. Η οπτική μου είναι πάντα γωνία. Κλείνει και αφήνει απέξω όλα όσα δεν μάρέσουν. Κάτι που δεν μπορεί να κάνει και η αντίληψή μου. Η αντίληψή μου με προδίδει προσκαλώντας την μετριότητα , την κατινιά που υπάρχει γύρω μου. Η οπτική μου όμως μου είναι πιστή. Φέρνει μπροστά μου μόνο όσα θέλει να δει η ψυχή μου. Κλείνει η γωνία και αφήνει απέξω αυτά που ξέρω οτι υπάρχουν.Σε ήχους κλαρίνου με μέτρια ερμηνεία εγώ διαλέγω τον ήχο της θάλασσας. Είναι έντονος ,αληθινός ,ταξιδιάρικος. Όχι θυμωμένος ούτε οργισμένος. Απλά έντονος. Έτσι κι αλλιώς η θάλασσα δεν έχει να αποδείξει κάτι. Και η δύναμη και το μέγεθός της είναι αποδεκτά. Γιατί να δείξει οργή. Απλά είναι εκεί. Αφήνει να χορεύουν πάνω της τα φώτα της πόλης μου απο δεξιά , και από αριστερά τα φώτα ενός τόπου αδιάφορου  αυτή τη στιγμή για μένα. Κλείνω τις κουρτίνες σε πράγματα που δεν με ενδιαφέρουν. Δεν έχω χώρο πια….

ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΩΡΕΣ

Αυτός κάθεται ακουμπησμένος στο γραφείο δήθεν αδιάφορος. Αυτή κουρασμένη από τα σκηνικά αυτού του τύπου δεν δίνει σημασία. Η έλξη ανύπαρκτη. Αυτός είναι ο βραδυνός ρεσεψιονίστ. Αυτή είμαι εγώ. Επιτέλους είμαι στα νερά μου. Στον κλάδο του τουρισμού. Εργάζομαι και μένω εδώ. Ο γιός μου δεν με ακολούθησε ακόμη. Η μοναξιά μου απερίγραπτη. Το όνειρό μου μισό. Περιμένω πότε θα αλλάξει γνώμη και θα έρθει μαζί μου. Τον έχω ανάγκη. Και του λείπω πολύ. Ως τότε το εβδομαδιαίο μου πήγαινε-έλα δεν μπορεί να καλύψει το κενό.
Τα πράγματα εδώ μέτρια προς το χάλια. Λίγοι άνθρωποι άγνωστοι μεταξύ μας εργαζόμαστε και διαμένουμε στον ίδιο χώρο. Τρέλα. Μοιάζει με εναλλακτική πραγματικότητα. Μάλλον με ριάλιτι που στην αρχή είναι όλο ευγένειες και σιγά σιγά ξεσκίζονται μεταξύ τους. Υπάρχουν κι εδώ προτεινόμενοι. Και μπορώ να πω πως κάθε βδομάδα αλλάζουν και τα δεδομένα. Εγώ ατάραχη. Δεν ήρθα να κάνω φιλίες, ήρθα να εργαστώ. Εργάζομαι υπερωρίες και μερικές δεν τις χρε’ωνω. Δεν τις χρεώνω γιατί κάθομαι να βοηθήσω συναδέλφους. Ακόμα δεν έχουν καταλάβει οτι είναι θέμα χαρακτήρα. Βοηθάω γιατί έτσι γεννήθηκα να κάνω. Ούτε θύμα είμαι, ούτε γλύφω κανέναν, ούτε χαζή είμαι. Απλά μου αρέσει η δουλειά μου. Τα στραβά θέλω να τα διορθώσω. Αυτό τίποτα άλλο. Δεν με ενδιαφ’ερει τι κάνουν οι άλλοι. Με νοιάζει οι άλλοι να νιώθουν καλά. Και αν είναι δυνατόν να τους κάνω να αγαπήσουν αυτό που κάνουν όσο το αγαπάω και εγώ. Αν πάλι δεν γίνεται να το αγαπήσουν προσπαθώ να τους κάνω να νιώσουν άνετα. .Έτσι και τώρα., είμαι για ακόμα μια νύχτα κατάκοπη και αντί να πάω για ύπνο κάνω παρέα στον βραδυνό που νιώθει μόνος.  Καλά περνάμε μόνο που ξημέρωσε. Δεν θέλω να κοιμάμαι πια μακριά από το παιδί μου. Η ανάγκη μου να βοηθιήσω κάποιον μου έδωσε τη λύση. Έχουμε επικοινωνία ,διασκεδάζουμε, είναι καλός ακροατής  και το χιούμορ μας δίνει δύναμη να ξεπεράσουμε τις δυσκολες ώρες

ΑΒΥΣΣΟΣ Η ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ.

Φτάνω κατά τις εννιά στο μπάνγκαλόου. Γίνεται χαμός. Δούλευα από το πρωί και είχα ξεχάσει την ακαταστασία που άφησα πίσω μου. Όταν την αντίκρυσα ,η κούρασή μου έγινε μεγαλύτερη.
Πότε θα προλάβω να φτιάξω αυτό το χάλι; Πότε θα προλάβω να κοιμηθώ;
Πετάω με μίσος τα ρούχα που φοράω λες και είναι η αιτία για την φυλακή μου. Ανοίγω την ντουλάπα κια διαλέγω το μαύρο μου φόρεμα. Ανοίγω το ντους και αφήνω το νερό να ξεπλύνει την κούραση από πάνω μου. Ντύνομαι βιαστηκά ,διαλέγοντας τα χρυσά σανδάλια και το χρυσό τσαντάκι. Δεν προλαβαίνω να στεγνώσω τα μαλλιά μου και τα πιάνω κοτσίδα. Τζιν μπουφάν ,κινητό, κλειδιά και είμαι έτοιμη.Το ταξί με οδηγεί  με ταχύτητα μικρότερη από την αγωνία μου. Κατεβαίνω από το ταξί και με καρδιοχτύπι διασχύζω την πλατεία. Τα βλέμματα που με ακολουθούσαν με θαυμασμό μετατρέπονται σε απορημένα μάτια . Επιτέλους έφτασα στον προορισμό μου. Μπαίνω στο internet cafe και ανοίγω το mail μου. Me αγωνία μπαίνω στα μπλογκ.
Νιώθω υπέροχα. Οι φίλοι μου είναι εδώ. Έχω τοσα να διαβάσω. Δεν θα προλάβω αλλά δεν με πειράζει. Φτάνει που είμαι εδώ και παίρνω τις σκέψεις σας. Εσείς με καταλαβαίνετε χωρίς να εξηγώ . Έχω κουραστεί να εξηγώ. Και εσείς το νιώθετε. Και γι’ αυτό και μόνο νιώθω υπέροχα. Και ας με κοιτάνε απορημένα κάποια μάτια που μπαίνω στο καφέ τέτοια ώρα. Είναι μάτια ξένης κωμόπολης και εγώ καινούρια κάτοικος ενός τουριστικού χωριού λίγο πιο έξω από αυτήν. Όσο για την εμφάνιση…νιώθω οτι είστε σημαντικός λόγος για βραδινή εμφάνιση. Σημαντικότερος από το να κάνω πασαρέλα σε κάποιο μπαράκι , όπως πολλοί συνηθίζουν. Όταν βγαίνω για ποτό , μπορεί να φορέσω και τα puma μου. Δεν κολλάω σ’αυτά. Εγώ ήρθα εδώ γιατί μου λείψατε. Και δεν μου φαίνεται καθόλου παράξενο που βρίσκομαι μόνη μου με δεκαπέντε αγόρια που φωνάζουν πορωμένα…Αυτή την όμορφη νύχτα θέλω να την περάσω μαζί σας…

 

ΠΑΙΧΝΙΔΑΚΙ

 ‘Αργησα ,βιάστηκα,έτρεξα, σκόνταψα, έπεσα, χτύπησα, μάτωσα, πόνεσα, έκλαψα, σηκώθηκα, σκουπίστηκα και έφυγα.

ΑΥΡΙΟ

Ανάβω ένα τσιγάρο. Αργά απολαυστικά τραβάω μια γερή τζούρα. Κοιτάω τα σχήματα που κάνει ο καπνός. Φυσάω δυνατά και τα καταστρέφω. Ήρθε η ώρα να αποφασίσω. Ότι και να γίνει κάτι έχω να χάσω , κάτι να κερδίσω. Θέμα ζυγαριάς. Ζυγίζω. Τα θέλω μου από τη μια τα μπορώ μου από την άλλη.Κάπου ε’οιχα διαβάσει οτι ο ολοκληρωμένος άνθρωπος δεν πέφτει ποτέ σε διλλήματα. Έχει σκεφτεί από πριν τη θέση του και έτσι ξέρει την απάντηση πριν την ερώτηση. Κι εγώ έτσι είμαι. Έχω διαλέξει από χρόνια. Όμως ήρθε η στιγμή που πρέπει να ζυγίσω. Να διαλέξω …Τελείωσε το τσιγάρο. Το φως της οθόνης του υπολογιστή, φόντος για το παρελθόν μου. Ο δρόμος μου καθαρός όπως και οι ιδέες μου. Τα στιγμιότυπα φρικιαστικά. Εγώ και οι ιδέες μου. Η ανατριχίλα που προκάλεσαν στους άλλους. Η επιβίωση και ο στόχος. Τα σύννεφα που με σκέπασαν τα αστέρια που με καθοδήγησαν. τα βουνά που ανέβηκα και οι γκρεμοί που με ρίξανε. Όλα σε ταινία δευτερολέπτων. Η ζυγαριά πρέπει να φύγει. Δεν μου λέει κάτι. Πάντα μόνη μου έβρισκα την άκρη. Έτσι και τώρα. Θα ψάξω μέσα μου . Από αύριο…Σήμερα απλά ξέρω τί έκανα. Αυριο θα αποφασίσω τί θα κάνω. Η νύχτα με τυλίγει. Θα βγω να περπατήσω. Οι μυρωδιές τις νύχτας θα καθαρίσουν το μυαλό μου. Ο γυρισμός στο σπίτι θα γεμίσει τα κενά μου. Το λιγόλεπτο περπάτημα μου φτάνει. Το φεγγάρι θα με κάνει να ερωτευθώ. Περπατώντας θα νιώσω ερωτεύσιμη. Ο έρωτας θα με ταξιδέψει μακριά. Κι ας μην έχει μορφή, προορισμό…Θα με τυλίξει με το πέπλο του κι εγώ θα νιώσω το συναίσθημα . Μόνο αυτό. Κι όταν φτάσω στη φωλιά μου θα είμαι αρκετά δυνατή. Τόσο που μπορεί και να κοιμηθώ το βράδυ. Να έχω δύναμη για το αύριο……………….

ΤΟΙΧΟΣ

ΣΠΑΣΕ ΤΟ ΚΡΑΝΟΣ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΝΙΟ ΠΟΥ ΦΟΡΑΣ

… είδα γραμμένο σε ένα τοίχο….

« Older entries Newer entries »